Je m'appelle Eka..

July 18th, 2016 by Katiée

მატარებელი რომ გაივლის, ქალი არ გაბოზდება? – არა პროგრესს!

გუშინ ჟურნალისტ დარეჯან მეფარიშვილის ეს პოსტი დავინახე ფეისბუქზე და 1 წლის წინანდელი ტკივილები გამიახლდა.

ეს რა მოსატანია იმასთან, რაც თბილისი-სხვაქალაქების რეისებზე ხდება.

შარშან ზაფხულში, დიდი ხნის შემდეგ პირველად და ჯერჯერობით ბოლოჯერ გავწირეთ თავი მე და Fiqriaმ თბილისი-ბათუმის მიმართულებით და ე. წ. მინივენით წავედით. მძღოლი კონდიციონერსაც შეგვპირდა და 2,5 კაციან სკამზე მესამეს არდასმასაც, 60 ლარად (მატარებლის და მეტროს ავტობუსის ფასზე ძვირია), 8 საათზე გასვლასაც.

სინამდვილეში:

გავედით 9ზე, გასვლამდე გვაჩხუბა მესამეს ჩასმაზე (მას მერე, რაც სხვა ადგილები როგორც იქნა 20 და 15 ლარად შეავსო მგზავრების ქუჩა-ქუჩა დაჭერით), ჩამოწეული ფანჯრებით დაიძრა და ახლა კიდევ კონდიციონერი მომთხოვეთო, გვიღრიალა, რაკი მესამე კალთაში არ ჩავისვით და 15 ლ “დავაკარგინეთ”.

კარტოფილის ტომრებს არ აკადრებდა თავმოყვარე ადამიანი იმას, როგორც იმ კაცმა ჩვენ გვატარა. მთელი გზა რეკავდა და მესიჯობდა ორ ფანრიან ნოკიაზე, უკანა გზისთვის ხალხის შესაგროვებლად. ვისაც დაურეკა ყველას სვადასხვა დრო უთხრა ბათუმიდან გამოსვლის (ანუ მოატყუა და მისულს და ჩვენსავით წინასწარ ფულგადახდილს რაღა გზა დარჩებოდა). მესიჯობაზე და გიჟივით სიარულზე რომ ავყვირდი, შენ რა გაგათხოვებსო და მე ასე დავდივარ 35 წელიაო, ცინიკურად მომიგდო.

ჯერ კიდევ ავტობანიდან გვისიგნალებდნენ სხვა მძღოლები, ბორბალი თამაშობს და მოგძვრებათო. რა თქმა უნდა, ყურადღება არ მიაქცია, არაფერი მოუვაო. მე ისევ ვიყვირე, ისევ უშედეგოდ. გააგრძელა “აბგონები”. შექმნა რამდენიმე ისეთი საავარიო სიტუაცია, არ ვიცი როგორ გადავრჩით, ალბათ მართლა 35 წ გამოცდილებამ და მამაზეციერმა გვიხსნა.

მინივენში იჯდა კიდევ 10 ადამიანი, ხმა არავის ამოუღია. მათ შორის იყო პატრულის თუ შსს თანამშრომელი, რომელიც სიცილით მოკვდა ჩემს პროტესტზე და იმანაც “რა გაგათხოვებსო”. არათუ ეს დარღვევები არ შეიმჩნია, თვითონ გაჩერებაზე ჩემს თვალწინ მოისროლა გამოწრუპული კოკაკოლას ქილა მდინარის ისედაც ნაგვით სავსე ნაპირზე, მაშინ, როცა სანაგვე ყუთი გვერდზე იდგა და კინაღამ რომ გადავაყოლე ხიდიდან იმ ქილას, რას აკეთებთქო, ისევ – რა გაგათხოვებსო.

ბათუმს რომ მივუახლოვდით, ეს მოცანცარე ბორბალი როგორც იქნა მოტყდა და მოსახვევში მოვსრიალდით. ბედად, ამჯერად ნელი სიჩქარით და ხალვათად მოძრავ მანქანებში. მანქანა ხრეშიან გზაზე გადავიდა და ფორთხვით მიაღწია საბედნიეროდ ახლოს მდებარე პროფილაქტიკამდე. აი იცოცხლე, აქ კი აჭიჭყინდა მდუმარე ბრბო, მე დავმშვიდდი. ამაზე უარესი ვეღარ მოხდებოდა, გადავრჩით. ამ ხალხს მოვუბრუნდი და ნიშნის მოგებით ვუთხარი, ახლა თქვენი ყვირილი აღარაა საჭირო, მე ხომ ვიყავი გიჟი მთელი გზა, თქვენ – ჩუმად. როცა გადავრჩით, რაღა გაყვირებთთქო.

ბათუმში ჩავაღწიეთ თითქმის 7 სთ მგზავრობის თავზე, სიცხით და ნერვიულობით გათანგულებმა. სახლში რომ მივედით, ისეთი ძილქუში დაგვეცა ორივეს დაღლილობისგან, 9 საათზე ძლივს მივაღწიეთ იქ, რისთვისაც ამხელა გზა გავიარეთ. ზღვა არც გვინახავს.

ეს იყო ჩემი ბოლო მგზავრობა უპატრონო “მარშრუტკით”.

მეორე დღეს ვიღაც მადლიანმა მეტროს ავტობუსები გვირჩია (მატარებელი ხომ სულ გადაჭედილია, ბილეთს წინა დღეს ვერ იყიდი).

მეტრო თურქული კომპანიაა, ქართველი პერსონალით. ბილეთი 25 ლარად ონლაინ ვიყიდეთ და თბილისამდე ევროპული ტემპით და მომსახურებით (კონდიციონერი, ყავა, ჩაი, წყალი, ყურსასმენები და ტელევიზორი სკამის საზურგეში, თეთრპერანგიანი მძღოლი და გამცილებელი, არა ბავშვების ჭიჭყინი და არც კომპიუტერ-აიპედ-მოილურების ხმამაღლა მოსმენა მატარებლისგან განსხვავებით, არც ფეხზე დგომა შეიძლება და არც ბოდიალი) ჩამოვედით.

ეს ის მეტროა, (თუ არ ვცდები) ფოთშიც რომ დააპირა ავტობუსების დანიშვნა და ადგილობრივმა ბომჟ-მძღოლებმა (სხვა არ ვიცი რა ვუწოდო) მიტინგი რომ მოაწყვეს, თურქები გაათრიეთ, გვძირავენო.

სხვათა შორის, ყაზბეგში გერგეთის გზაც არ დააგებინეს ადგილობრივებმა ხელისუფლებას, გზა თუ გაკეთდა, ხალხმა თუ საკუთარი მანქანებით იარა, ჩვენ დელიკები დაგვრჩება ოხრადო.

კახისის ტბაზე რომ ვიყავით 2015ის შემოდგომაზე, ადილობრივი მიტოვებული და მიძონძებული სოფლის – დაბაძველის მაცხოვრებლებმა (უფრო ზუსტად: უბადრუკ ვაგონში თავშეფარებულებმა) გვითხრეს, ელეტრონერგია არ გვაქვსო და არ გვინდაო. ელექტროენერგია თუ გვექნება, სხვაც ხომ მოინდომებს აქ ცხოვრებას, ქურდობა დაიწყბაო, მამაძაღლობაო.

“მატარებელი რო გაივლის, ქალი არ გაბოზდებაო?”…

აი რა გინდა რომ ქნა?

August 25th, 2015 by Katiée

ცივი ზღვის ნაპირზე

ორი კინკილა გიჟი გადარეული და ზღვას დახამებული თბილისელი იყინავდა თავს ბათუმის ცივ ქვებზე. ზღვა მოდგაფუნებდა, ერთი-ორჯერ კიდეც მოგვწვდა და გაგვწუწა. ორი დღე მტკიოდა წელი იმ ქვებზე რომ გამეყინა. მაინც კარგი იყო. იოდის და თევზის სუნი მოაქვს ხოლმე ზღვას. ამას თბილისში ვეღარ იგრძნობ.

ამ დროს გამყიდველიც თითო-ოროლა თუ გამოივლის. ვის რა უნდა მიყიდონ, ნაპირზე არავინაა. რომ არ უჭირდეთ, ამ ქარში რა გამოიყვანდათ.

bebo1

 

– გოგოებო, იყიდეთ რამე.

– რა გაქვთ? ეს ბრინჯის ბურბუშელა რა ღირს?

– ლარნახევარი, ჩემი გოგო.

რაამბავია.

25 თეთრი ღირდა ჩემს ბავშვობაში და მაგარი დელიკატესი იყო.

ვნახო ერთი, როგორია სინამდვილეში ბავშვობისგემოიანი ფშუტურა ფანტელები.

burbushela1
August 7th, 2015 by Katiée

ნინა ბენჯამინ სიმონე კლემენტაინი

წლების მანძილზე  ახალ მუსიკას, რომელიც მომეწონებოდა მეგობრები მირჩევნდნენ. დღეს Deezer-მა და იუთუბმა ყველაზე კარგად იციან, რა შეიძლება მომეწონოს.

ესეც ოცდამეერთე საუკუნე.

Benjamin_Clementine_in_Edmonton_2014

ბენჯამინ კლემენტაინი სწორედ დიზერმა (დიზერი – მუსიკის ონლაინ პორტალი და მობილური აპლიკაცია) შემირჩია. დარწმუნებულმა, რომ ეს ხმა ასაკიან, შავკანიან მამაკაცს ამოსდიოდა, ტელეფონიდან კომპიუტერზე გადმოვინაცვლე და გუგლს მივადექი.

ჩართეთ ფონად:

ეს ბიჭი ჯერ სულ 26 წლისაა. სტილი, გარეგნობა,  მუსიკის ტექსტი და განწყობა გაფიქრებინებს, რომ აფრიკიდან რთული გზა ეს ესაა გამოიარა. სინამდვილეში რთული გზა ევროპის შიგნითვე გაიარა – მაწანწალობიდან პოპულარობამდე. ლონდონში დაიბადა, ბებიასთან გაიზარდა, ძმის პიანინოზე ერთობოდა და ლექსიკონებიდან ძველ, არქაულ სიტყვებს სწავლობდა, რომ ლექსიკა გაემდიდრებინა.

19 წლის პარიზში აღმოჩნდა: რამდენიმე წელი ქუჩა-ქუჩა წანწალი, უკეთეს შემთხვევაში სიმღერა კლუბში და ბარშიც, ძილი ქუჩაში და დამტვრეულ გიტარაზე და იაფფასიან კლავიშებზე დაწერილი ხუთასამდე სიმღერა.

ჩემი ფავორიტი, რითაც ვიპოვე:

ოთხწლიანი წანწალის შემდეგ გაუმართლა, აგენტს გადაეყარა. ამას მოჰყვა ფესტივალები, პირველი მოულოდნელი აღიარება, შეთავაზება ალბომის ჩასაწერად.

მონტროსა და მონრეალის ფესტივალების შემდეგ, 2013-ში ჩრდილოეთის ზღვის ჯაზფესტივალზეც მიიწვიეს, მაგრამ არ, უფრო სწორად ვერ გამოცხადდა. მატარებლიდან კინწისკვრით ჩამოაგდეს უბილეთოდ მგზავრობის გამო. საკუთარი ბილეთის დასაფინანსებელი ფული არ ჰქონდა. კილომეტრები იარა ფეხით, შემდეგ შიშველი, დასისხლიანებული ფეხებით და 10 საათის დაგვიანებით გამოცხადდა კონცერტზე. აპატიეს. მართალია უკვე გვიანი იყო, მაგრამ შემდეგი წლის მიწვევა მაინც მიიღო.Benjamin-Clementine-Copier.jpg

2013-შივე გამოვიდა მისი პირველი ალბომი სამი სიმღერით, ცოტა ხანში Deezer-მა კიდევ სამი სიმღერა ჩაუწერა. კრიტიკა დადებითი იყო. მათ შორის, ბიორჯის, შარლ აზნავურისა და პოლ მაკარტნისგან.

ბენჯამინს ხშირად ადარებენ ნინა სიმონეს. მისი გამორჩეული ხმის და დრამატული სტილის გამო. თუ მოინდომებ, გარეგნულადაც მიამსგავსებ.

დიდპირა და ნაღვლიანი, ფეხშიშველი და შავპლაშიანი 26 წლის პოეტი, მომღერალი, პიანისტი და კომპოზიტორი მუსიკალური განათლების გარეშე – ბენჯამინ სენ-კლემენტაინი.

January 26th, 2015 by Katiée

ჩემი წილი ამერიკა

* * *
ეძღვნება ჩემს მეგობარს, რომელმაც აღმოაჩინა ბევრი სევდა ჩემს პოსტებში

* * *
როცა მთა არ მიდის მუჰამედთან, მუჰამედი მიდის მთასთან

 

ასე იდგნენ თბილისში, ახალგახსნილი მაკდონალდსის რიგშიც ოდესღაც, 15ზე მეტი წლის წინ.

საზეიმოდ გამოეწყობოდნენ, უკანასკნელ ლარებს მოჩხრეკდნენ და მაკდონალდსის გზას გაუდგებოდნენ ამაყები. უკან კიდევ უფრო ამაყები და ბედნიერები ბრუნდებოდნენ. ვისაც ამდენი ლარი არ ჰქონდა (და ასეთი ბევრი იყო, მაკკდონალდსის მაშინდელი მენიუ კი – უფრო ძვირი, ვიდრე ახლა, ზნედაცემული ლარის პირობებში), ამბობდა, რომ უკვე იყო და არ მოეწონა, ან რომ არც მივა იქ, რადგან ეს მავნე და საშინელი საჭმელია, თან უგემური და ქართულ ხინკალ-ხაჭაპურს არასოდეს გაცვლის ამ ნაგავზე!!!

ჩემი ნაცნობი კი ამბობდა, რომ ძალიან გოიმობაა მანდ სიარული, ხომ “ყველამ ვიცით, რომ მაკდონალდსი რესტორანი კი არა, ჩვეულებრივი იაფფასიანი ჯანქფუდია, ბოლოს და ბოლოს ყველანი ვყოფილვართ მოსკოვის მაკდონალდსში” (არ ვიცი ეს ყველა ვინ იყო, მე დღემდე არ ვყოფილვარ, არათუ მოსკოვის მაკდონალდსში, არამედ საერთოდ მოსკოვში).

დღეს დანკინ დონატსში დგას ხალხი ერთი ყუთი ბედნიერების* გასასინჯად.

Dunkin-Donuts

“- აი, რა გოიმობაა დანკინ დონატსისთვის საათობით რიგში დგომა!”

“- მაგას ხომ ამერიკაში ღარიბებს უფასოდ ურიგებენ!”

“- ყველაზე ბანძი და მავნე ტკბილეული!”

“- მხოლოდ საქართველოში!..”

და აი მეც დავდექი. ასე, 20 კაციან რიგში, ვითომ ყავის საყიდლად და სინამდვილეში, ბარემ სმარტამდე მისულმა გადავწყვიტე რამდენიმე ცალი აქაური დანკინ დონატსიც წამომეღო.

(ხო, აქაური. ხომ უნდა აღვნიშნო, რომ ადრეც გამისინჯავს, აბა გოიმი კი არ ვარ. გოიმობა მაშინაც მეყოფოდა, როცა თურმე ყველა იყო მოსკოვის მაკდონალდსში ნამყოფი, ჩემ გარდა. თანაც, სხვაგან კი არა, თვით ნიუ-იორკში, ხელს გავაყოლეთ და მერე სენთრალ პარკში, ჩვენს ველოსიპედიან გიდს ვაჩუქეთ ბორბლების თავგანწირული ტრიალისათვის, დამსახურებულად.  ხო, ამას იმიტომ ვამბობ, რომ გოიმი არ გეგონოთ, მერე რა რომ მეც ვიდექი რიგში, უბრალოდ აქაური დანკინ დონატსის გემო მაინტერესებდა რა, როგორც უკვე გითხარით. სხვათა შორის, მე ბერლინერი მირჩევნია დონატს. დიახ, გერმანიაშიც რომ ვყოფილვარ, თან არაერთხელ, აქ მინდოდა ეს მეთქვა. სწორად მიმიხვდით).

dunkin-donuts_1

დახლთან მიდგმულ რამდენიმე მაგიდას ინდიფერენტული სახით უსხედან ბავშვები, მშობლები, ბებიები. რიგრიგობით შეექცევიან ყუთში ლამაზად მოთავსებულ ფერად დონატებს, ვარდისფერს, ყვითელს, კარამელიანს, დარიჩინიანს, კრემიანს. აყოლებენ ყავას და სახეზე ახატიათ ა რ ა ფ ე რ ი. არც ბედნიერება, არც იმედგაცრუება, ალბათ უფრო შვება.

შავებიანი მოხუცი დახლთან კოჭლობით მიდის, მენიუდან სასურველებს ირჩევს და ყუთით მიაქვს სახლში მისი წილი, რამდენიმე ნაჭერი ამერიკა – ოცნების ქვეყანა, რომელიც თავად მოვიდა პირდაპირ ფილმებიდან, სიზმრებიდან, სასურველი მომავლიდან, სანატრელი და მიუღწეველი. ქვეყანა, სადაც ყველაფერი ადვილია, ფერადია, თბილი და ლამაზია, უკეთესია ვიდრე აქ. ამ ქვეყანას ჩვენს წარმოდგენაში დონატის გემო აქვს, ბურგერის, კოკა-კოლის და პეპსის გემო აქვს, წითელი კარტოფილის და ზოლიანი კანფეტის.

და მერე რა, რომ ამ გემოს რეალურად შეიძლება აღფრთოვანება არ მოაქვს, ეს ამერიკული გემოა, რომელიც მოვიდა აქ, ჩვენთან, სადაც ოდესმე ყველაფერი ისევე კარგად იქნება, როგორც იქ, ოკეანის გაღმა.

ჩვენ უკვე ერთი ნაბიჯით ახლოს ვართ, თითქმის იქ ვართ, ამერიკაში.

Plugin from the creators ofBrindes Personalizados :: More at PlulzWordpress Plugins