ვერასოდეს ვერავინ დამარწმუნა, რომ ღმერთი არსებობს, მაგრამ ვერც მისი არარსებობა დამაჯერა ვინმემ გონივრულად. ათეისტების აზრები კიდევ უფრო ზერელე და უნიადაგო მეჩვენება, ვიდრე მათი მოპაექრეებისა და თუ მე მაინც მწამს ღმერთი, ანდა ყოველ შემთხვევაში, მწამს მისი რწმენა, ყველაზე უფრო იმიტომ მწამს, რომ თავად მე მინდა ღმერთი არსებობდეს და მერე კიდევ იმიტომაც, რომ მე მას ვჭვრეტ გულით, იგი გაცხადებულია სახარებაში და ისტორიაში, თუმცა, ბოლოსდაბოლოს, ეს მაინც გულიდან მოდის.
მიგელ დე უნამუნო






მიგელ დე უნამუნო შოთა რუსთაველს დუელში იწვევს? :)
რატომ ?
“რომელმან შექმნა სამყარო…”
შოთა უფლის დიდებით იწყებს პოებას, მიგელი კი არ იჯერებს უფლის არც არსებობას და არც არარსებობას და იმიტომ ;)