Je m'appelle Eka..

September 14th, 2010 by Katiée

წიგნი ქალაქში

დღეს ფეისბუქი მოიარა მალხაზ ხარბედიას სტატიამ “ისინი იდგნენ“.
დღეს გავიგე, რომ თბილისის მერიის გადაწყვეტილებით გარემოვაჭრეთა “მორიგი პარტია” აყარეს. თბილისის ქუჩებში ბუკინისტები სახელდახელოდ შეჭედილ კარადებთან აღარ დგანან და წიგნებს აღარ ყიდიან.

ბუკინისტები თბილისში

მიუხედავად ზოგადად გარემოვაჭრეებისადმი ჩემი თანაგრძნობისა, ყოველთვის მიმაჩნდა, რომ ქუჩაში პომიდვრის, მწვანილის და წვენმდინარე ყველის ადგილი არ არის. თუნდაც ამავე პროდუქტების ჰიგიენური უსაფრთხოებიდან გამომდინარე, ვიზუალზე რომ არაფერი ვთქვათ. ქუჩაში დაწყობილი პროდუქტი და ქალაქის (მითუმეტეს თბილისისნაირი დაბინძურებული ქალაქის) ჰაერზე დამწიფებული ხილის ჭამაც კი მავნეა, მასზე დაფენილი ნამწვის გამო. ამავე მიზეზით, მაგალითად, ორმაგად მავნეა ჯანმრთელობისთვის ქალაქის ხეებიდან ჩამოყრილი ფოთლების ნამწვი.

თუმცა, წიგნებზე ვლაპარაკობდი. წიგნებზე, რომელიც არც არაფერს აბინძურებს და რომლითაც არც არაფერი ბინძურდება. არ მინდა მალხაზ ხარბედიას მიერ უკვე ნათქვამი გავიმეორო, მაგრამ ქუჩის ბუკინისტების საქმეს ვერანაირად ვერ შეასრულებს ჭიჭყინა ქაღალდებში შეფუთული წიგნის მაღაზიები ან ჩემთვის ესოდენ საყვარელი კაფე-სანამცხვრეები, რომლებსაც მეორენაირად ლიტერატურულ კაფედ მოვიხსენიებთ ხოლმე.

აკრძალვის ნაცვლად, შეეძლოთ სტანდარტები დაეწესებინათ. მაგალითად ის, რომ ყველას ერთნაირი “საწიგნე” ჰქონდეს, შეიძლებოდა რაღაც თბილისთან ასოცირებული დიზაინის მოფიქრება (როგორც თბილისის გერბიანი ბაღის სკამების შემთხვევაში) და ბუკინისტებისთვის დროებით სარგებლობაში გადაცემა, + მოთხოვნის დაწესება, რომ წიგნებთან ერთად ტურისტებისთვის საინტერესო სხვა პროდუქტებიც (მაგ. საფოსტო ბარათები, თბილისის ჩანთები, “ბრელოკები”) გაყიდონ. შეიძლებოდა სპეციალური ადგილების (და არა ერთი ადგილის) გამოყოფაც, რომ მართლაც, ნებისმიერი მიწისქვეშა გადასასვლელის გარშემო წიგნები, ტანსაცმელი ან თუნდაც ყვავილები არ იყოს გაშლილი და ყველაფერს თავისი ადგილი ჰქონდეს.

შეიძლებოდა რეგულირება და არა აკრძალვა, რადგან, ბოლოს და ბოლოს, ეს წიგნები შაურმისგან განსხვავებით, სუნს მაინც ხომ არ აყენებს ქალაქში!

თბილისის საკრებულოს ვებ-გვერდზე წერია, რომ არის იდეა, წიგნით მოვაჭრეების დედა ენის ძეგლთან გადაყვანის შესახებ. საინტერესოა, მაინც რამდენი ხალხი უნდა დაიტიოს ამ დედა ენის ბაღმა და მიმდებარე ტერიტორიამ? მაკლერები, მეძველმანე-მეანტიკვარეები და ახლა კიდევ  ბუკინისტები. მერე ალბათ ჟურნალ-გაზეთების გამყიდველებიც და იქნებ ქუჩის მუსიკოსებიც? ა ჰო, მათხოვრები და ბოშები კინაღამ დამავიწყდა. ყველა და ყველაფერი ზედმეტი – დედა ენის ბაღში!

გულწრფელად დამწყდა გული, არა იმიტომ, რომ მე ბუკინისტების განსაკუთრებულად ხშირი სტუმარი ვარ და მე დამაკლდა პირადად. უბრალოდ იმიტომ, რომ როცა შეიძლება რაღაცა გააუმჯობესო, მაგრამ გაუმჯობესება რთული გეჩვენება, ამის გამო არ უნდა მოიშორო და თვალს არ უნდა მიაფარო. ეს არის მარტივი პრობლემების რთულად გადაწყვეტა.

დასასრულს, თვალსაჩინოებისთვის გთავაზობთ რამდენიმე ფოტოს, რომლებიც სხვადასხვა დროს გადაღებულია პარიზში, მდინარე სენის გასწვრივ, სადაც ბუკინისტები უკვე საუკუნეებია დგანან და ისეთივე განუყოფელ ნაწილს წარმოადგენენ პარიზისა, როგორც ეიფელი და ღვთისმშობლის ან წმინდა გულის ტაძრები (იხ. BBC სტატია ამ თემაზე).

ბუკინისტები პარიზში, მდ. სენის გასწვრივ (ახალი ფოტო)

ბუკინისტები პარიზში, მდ. სენის გასწვრივ (ახალი ფოტო)

სწორედ ასეთი დამამახსოვრდა მეც ეს საოცარი ქალაქი. განსაკუთრებით შთამბეჭდავი კი ის იყო, რომ ამ მრავალფეროვანი ბაზრობის კვალიც არ დარჩა საღამოს. “მაღაზიების” სახურავები, რომლებსაც ფოტოზე ხედავთ, პატრონებმა ისე ჩამოხურეს შებინდებისას, წიგნებიც შიგნით დარჩა, ყოველგვარი ალაგების და გადატანა-დასაწყობების გარეშე და ვიზუალურადაც მშვენივრად შეეწყო შეკრული მაღაზიები ქალაქის იერსახეს.

ბუკინისტები პარიზში, მდ. სენის გასწვრივ (ძველი ფოტო)

ბუკინისტები და პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარი

"Les bouquinistes" - painting by Eugene Galien Laloue

დამატებითი ინფორმაცია:
სპეციალურად შექმნილი გვერდი Facebook-ზე “დააბრუნეთ ქუჩის ბუკინისტები”
ბაკურ სულაკაურის სტატია “ლიბერალში“.


Fatal error: Uncaught Exception: 12: REST API is deprecated for versions v2.1 and higher (12) thrown in /home/katieege/domains/katiee.ge/public_html/wp-content/plugins/seo-facebook-comments/facebook/base_facebook.php on line 1273