Je m'appelle Eka..

Archive for the ‘მოფილოსოფიური ბლაბლაბლა’ Category

January 26th, 2015 by Katiée

ჩემი წილი ამერიკა

* * *
ეძღვნება ჩემს მეგობარს, რომელმაც აღმოაჩინა ბევრი სევდა ჩემს პოსტებში

* * *
როცა მთა არ მიდის მუჰამედთან, მუჰამედი მიდის მთასთან

 

ასე იდგნენ თბილისში, ახალგახსნილი მაკდონალდსის რიგშიც ოდესღაც, 15ზე მეტი წლის წინ.

საზეიმოდ გამოეწყობოდნენ, უკანასკნელ ლარებს მოჩხრეკდნენ და მაკდონალდსის გზას გაუდგებოდნენ ამაყები. უკან კიდევ უფრო ამაყები და ბედნიერები ბრუნდებოდნენ. ვისაც ამდენი ლარი არ ჰქონდა (და ასეთი ბევრი იყო, მაკკდონალდსის მაშინდელი მენიუ კი – უფრო ძვირი, ვიდრე ახლა, ზნედაცემული ლარის პირობებში), ამბობდა, რომ უკვე იყო და არ მოეწონა, ან რომ არც მივა იქ, რადგან ეს მავნე და საშინელი საჭმელია, თან უგემური და ქართულ ხინკალ-ხაჭაპურს არასოდეს გაცვლის ამ ნაგავზე!!!

ჩემი ნაცნობი კი ამბობდა, რომ ძალიან გოიმობაა მანდ სიარული, ხომ “ყველამ ვიცით, რომ მაკდონალდსი რესტორანი კი არა, ჩვეულებრივი იაფფასიანი ჯანქფუდია, ბოლოს და ბოლოს ყველანი ვყოფილვართ მოსკოვის მაკდონალდსში” (არ ვიცი ეს ყველა ვინ იყო, მე დღემდე არ ვყოფილვარ, არათუ მოსკოვის მაკდონალდსში, არამედ საერთოდ მოსკოვში).

დღეს დანკინ დონატსში დგას ხალხი ერთი ყუთი ბედნიერების* გასასინჯად.

Dunkin-Donuts

“- აი, რა გოიმობაა დანკინ დონატსისთვის საათობით რიგში დგომა!”

“- მაგას ხომ ამერიკაში ღარიბებს უფასოდ ურიგებენ!”

“- ყველაზე ბანძი და მავნე ტკბილეული!”

“- მხოლოდ საქართველოში!..”

და აი მეც დავდექი. ასე, 20 კაციან რიგში, ვითომ ყავის საყიდლად და სინამდვილეში, ბარემ სმარტამდე მისულმა გადავწყვიტე რამდენიმე ცალი აქაური დანკინ დონატსიც წამომეღო.

(ხო, აქაური. ხომ უნდა აღვნიშნო, რომ ადრეც გამისინჯავს, აბა გოიმი კი არ ვარ. გოიმობა მაშინაც მეყოფოდა, როცა თურმე ყველა იყო მოსკოვის მაკდონალდსში ნამყოფი, ჩემ გარდა. თანაც, სხვაგან კი არა, თვით ნიუ-იორკში, ხელს გავაყოლეთ და მერე სენთრალ პარკში, ჩვენს ველოსიპედიან გიდს ვაჩუქეთ ბორბლების თავგანწირული ტრიალისათვის, დამსახურებულად.  ხო, ამას იმიტომ ვამბობ, რომ გოიმი არ გეგონოთ, მერე რა რომ მეც ვიდექი რიგში, უბრალოდ აქაური დანკინ დონატსის გემო მაინტერესებდა რა, როგორც უკვე გითხარით. სხვათა შორის, მე ბერლინერი მირჩევნია დონატს. დიახ, გერმანიაშიც რომ ვყოფილვარ, თან არაერთხელ, აქ მინდოდა ეს მეთქვა. სწორად მიმიხვდით).

dunkin-donuts_1

დახლთან მიდგმულ რამდენიმე მაგიდას ინდიფერენტული სახით უსხედან ბავშვები, მშობლები, ბებიები. რიგრიგობით შეექცევიან ყუთში ლამაზად მოთავსებულ ფერად დონატებს, ვარდისფერს, ყვითელს, კარამელიანს, დარიჩინიანს, კრემიანს. აყოლებენ ყავას და სახეზე ახატიათ ა რ ა ფ ე რ ი. არც ბედნიერება, არც იმედგაცრუება, ალბათ უფრო შვება.

შავებიანი მოხუცი დახლთან კოჭლობით მიდის, მენიუდან სასურველებს ირჩევს და ყუთით მიაქვს სახლში მისი წილი, რამდენიმე ნაჭერი ამერიკა – ოცნების ქვეყანა, რომელიც თავად მოვიდა პირდაპირ ფილმებიდან, სიზმრებიდან, სასურველი მომავლიდან, სანატრელი და მიუღწეველი. ქვეყანა, სადაც ყველაფერი ადვილია, ფერადია, თბილი და ლამაზია, უკეთესია ვიდრე აქ. ამ ქვეყანას ჩვენს წარმოდგენაში დონატის გემო აქვს, ბურგერის, კოკა-კოლის და პეპსის გემო აქვს, წითელი კარტოფილის და ზოლიანი კანფეტის.

და მერე რა, რომ ამ გემოს რეალურად შეიძლება აღფრთოვანება არ მოაქვს, ეს ამერიკული გემოა, რომელიც მოვიდა აქ, ჩვენთან, სადაც ოდესმე ყველაფერი ისევე კარგად იქნება, როგორც იქ, ოკეანის გაღმა.

ჩვენ უკვე ერთი ნაბიჯით ახლოს ვართ, თითქმის იქ ვართ, ამერიკაში.

January 2nd, 2013 by Katiée

2012

ბლოგი მომიძველდა, სულ უფრო იშვიათად ვსტუმრობ. სტატისტიკასაც ეტყობა, არც გაიმხილება, რამდენი ვიზიტორია დღეში. აბა რა იქნება, სულ 36 პოსტი მთელი 2012 წლის მანძილზე: თითქმის ორჯერ ნაკლები, ვიდრე წინა წელს და თითქმის სამჯერ ნაკლები, ვიდრე იმის წინა წელს. ასე თუ გავაგრძელე, მალე სათაურიღა დავრჩები :)

2013 წ დადგა, აპოკალიფსის გარეშე. ბლოგებზე რაღაც ტრადიციასავითაა, პოსტი ან საახალწლოდ უნდა დაწერო, ან ნაახალწლევს. ან იმაზე, როგორ გიყვარს ახალი წელი, ან იმაზე – როგორ არ გიყვარს. ან წინა წელი შეაჯამო, ან ახალი დაგეგმო.

ახლა რომელი გავაკეთო? ყველა მსგავსი პოსტი უკვე დაწერილი მაქვს, 2008 წლიდან დღემდე:

2008-ში თავი ორიგინალურობით თავი დიდად არ მომიკლავს და უბრალოდ საშობაო მილოცვები შემიკრებია სხვადასხვა ენაზე, 2010-ში კი ბევრი მიწუწუნია სტანდარტულ მისალოც ტექსტებზე, რომელიც 31 დეკემბრიდან და ვიდრე აღდგომამდე ჩვენი მოკითხვებისა და სალმების განუყოფელი და მომაბეზრებელი ნაწილი ხდება.

2011-ში წინა წლის ყველაზე საინტერესო ბლოგები დამისახელებია. ჰმ, რაოდენ სუბიექტურია გემოვნება და როგორ იცვლება ის წლიდან წლამდე :).

ამავე 2011 წელს, წინა წელიც შემიჯამებია და შეიძლება ითქვას, ამ ბლოგზე ყველაზე უფრო პირადული პოსტი დამიწერია.

შარშან საახალწლოდ ფილოსოფიური მსჯელობა გამიმართავს თემაზე, რატომ ვერ იტანენ ახალ წელს დიდები? (აქ კიდევ რამდენიმე საინტერესო და საგულისხმო დეტალია, რაც თქვენ არ დაგაინტერესებთ, ამიტომ არ შევჩერდები).

და აი გადავაგორეთ საშიში 2012 და დადგა ნანატრი 2013. რა შეცვალა 2012-მა? ქვეყნისთვის – ბევრი და მნიშვნელოვანი. მაგრამ, ამაზე წერა მეზარება.

ჩემთვის? ჩემთვისაც ბევრი.

2012-ში დავუშვი იმაზე მეტი შეცდომა, ვიდრე 2010-ში და ამის გამო ჯერაც ძალიან მრცხვენია. თუმცა, სანაცვლოდ, იმედი მაქვს, ვისწავლე ბევრი რამ. სჯობს გვიან, ვიდრე არასდროს :)

მაგალითად, აღმოვაჩინე/ვისწავლე/დავრწმუნდი, რომ ადამიანები არ იცვლებიან. მათ შორის, არც მე;
რომ მაქვს საოცრად კარგი ინტუიცია, მაგრამ ასევე საოცრად კარგი უნარი, არ ვენდო მას;
რომ მე რატომღაც, ბევრი ისეთი ადამიანი მიცნობს, ვისაც მე არ ვიცნობ და ეს ძალიან რთულია, მაგრამ უკვე გვიანია;
რომ, როგორიც არ უნდა იყო, ყოველთვის იქნება ვიღაც – ოჯახის წევრი, მეგობარი, თანამშრომელი და ა.შ., რომელსაც სხვაგვარი წარმოდგენა აქვს იმაზე, როგორი უნდა იყო;
რომ სხვებს არ უნდა მიუდგე ისე, როგორც საკუთარ თავს, არსად, არცერთ სიტუაციაში. შეცდომა გარანტირებულია;
რომ ჭორებს არ უნდა აყვე, მაგრამ ყური უნდა დაუგდო;
რომ დედაჩემი ჩემზე გამოცდილი და შესაბამისად – ჭკვიანია, მთელ რიგ საკითხებში;
რომ ჩემი გეი-რადარი კარგად მუშაობს, მაგრამ კახპა-რადარის მუშაობაში მაქვს პრობლემები (ტერმინი “კახპა” უნისექსია ისე და მაინცდამაინც ქალს არ გულისხმობს, for your interest);
რომ თავმოყვარეობა და ღირსება ყველა სხვა გრძნობაზე მნიშვნელოვანია;
რომ საკუთარი ღირსების თამასა იმაზე დაბლა არ უნდა დაწიო, ვიდრე ჯერ არს, მერე თავის ადგილზე დაბრუნება გაგიჭირდება;
რომ ხანდახან მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი ცოცხალ ადამიანზე ძვირფასია :);
რომ ანდაზა ღორის ტილის შესახებ 100% მართალია.

თუმცა, მთავარი ისაა, რომ ამავე 2012 წელმა დამიბრუნა რამდენიმე ‘რამ’, რაც 2010-მა წამართვა და ეს ბევრად მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა, ვიდრე ყველაფერი ცუდი, რაც მანამდე იყო :)

ბედნიერ 2013-ს გისურვებთ!

October 8th, 2012 by Katiée

ის უცნაური მომენტი, როცა..

..ძალიან დიდი ხანი რაღაცაზე ოცნებობ, ნატრობ, ან უბრალოდ ძალიან გინდა. ხშირად ფიქრობ, რა საოცარი შეგრძნება იქნება თუ ამას ოდესმე გააკეთებ, მიაღწევ, მოიპოვებ. წინასწარ ტკბები ამ შეგრძნებით და თან ნერვული დაბოლოებები გტკივა იმის შიშით, ვაითუ ეს საოცარი მომენტი არასდროს დადგეს. გადის დრო. ძალისხმევის, მცდელობის, შრომის, შემთხვევითობის ან სულაც, ბედის უკუღმართობის გამო, ერთ დღეს აღმოაჩენ, რომ ეს ბევრჯერ წარმოდგენილი მომენტი თურმე დადგა და.. ვერც კი გაიგე. ტკბობის რეალური შეგრძნება ახლოსაც არ არის იმასთან, რაც წარმოგედგინა. სულაც არ ხარ კმაყოფილი, ბედნიერი. უფრო უარესი – ფრუსტრაციის შეუქცევადი პროცესი გიპყრობს, ამიტომ მიღწეულს ჩვეულებრივ ამბად და საკუთარ დამსახურებად მიიჩნევ და იწყებ მოპოვებულის გაუფასურებას, რომ მიღწეულით ტკბობის ვერგანცდა რაიმეთი გაამართლო და დეპრესიაში არ ჩავარდე. უკეთეს შემთხვევაში, დაუყოვნებლიც იწყებ ახალი მიზნის/სამიზნის ძიებას, მერე ისევ ფიქრობ, რა საოცარი შეგრძნება იქნება, თუ ამას ოდესმე გააკეთებ, მიაღწევ, მოიპოვებ. ისევ წინასწარ ტკბები ამ შეგრძნებით და თან ნერვული დაბოლოებები გტკივა იმის შიშით, ვაითუ ეს საოცარი მომენტი არასდროს დადგეს..

Plugin from the creators ofBrindes Personalizados :: More at PlulzWordpress Plugins