Je m'appelle Eka..

Archive for the ‘Bla-Bla-Bla’ Category

August 25th, 2015 by Katiée

ცივი ზღვის ნაპირზე

ორი კინკილა გიჟი გადარეული და ზღვას დახამებული თბილისელი იყინავდა თავს ბათუმის ცივ ქვებზე. ზღვა მოდგაფუნებდა, ერთი-ორჯერ კიდეც მოგვწვდა და გაგვწუწა. ორი დღე მტკიოდა წელი იმ ქვებზე რომ გამეყინა. მაინც კარგი იყო. იოდის და თევზის სუნი მოაქვს ხოლმე ზღვას. ამას თბილისში ვეღარ იგრძნობ.

ამ დროს გამყიდველიც თითო-ოროლა თუ გამოივლის. ვის რა უნდა მიყიდონ, ნაპირზე არავინაა. რომ არ უჭირდეთ, ამ ქარში რა გამოიყვანდათ.

bebo1

 

– გოგოებო, იყიდეთ რამე.

– რა გაქვთ? ეს ბრინჯის ბურბუშელა რა ღირს?

– ლარნახევარი, ჩემი გოგო.

რაამბავია.

25 თეთრი ღირდა ჩემს ბავშვობაში და მაგარი დელიკატესი იყო.

ვნახო ერთი, როგორია სინამდვილეში ბავშვობისგემოიანი ფშუტურა ფანტელები.

burbushela1
September 22nd, 2013 by Katiée

2 დღე გურიაში [ფოტორეპორტაჟი]

სოფელში, სადაც ბაბუაჩემის სახლია (ქვ.სვანეთი, სოფ. სასაში) რამდენიმე მჟავე წყალია. იქ ასე უწოდებენ გაზიან მინერალურ წყალს: მჟავეა, შუშხუნა და გემრიელი. ზოგი წყალი კუჭს უხდება, ზოგი – თირკმელს, ზოგი კი რევმატიზმს და სახსრების ანთებას კურნავს აბაზანების სახით.

ჩემს სოფელში 6 წელია არ ვყოფილვარ, იქიდან ბოთლით ჩამოტანილ  წყალს თბილისამდე, რა თქმა უნდა, ვერ მოყვება გაზი, რაც ასე აგემრიელებს, მაგრამ მაინც დიდი სიხარულია, თუ ვინმემ ხელს გამოაყოლა. ამიტომ, თბილისში იმ წყლის წყურვილს ნაბეღლავით ვიკლავ, რომელიც ყველაზე მეტად გავს ჩემი სოფლისას.

ჩემს ბევრ თანასოფლელს ჰქონდა იდეა, რომ წყლის კომერციალიზაცია მოეხდინათ. ერთი მხრივ ყველას გვინდა სასაშის (ან მუაშის – პატარა კურორტია სოფლის თავზე) მჟავე წყალი თბილისში, ბოთლით მოგვართვან. მეორე მხრივ კი ეს იმას ნიშნავს, რომ სოფელში წყალს ბაყბაყდევი დაეპატრონოს. ყველაზე მთავარი მიზეზი კი, რის გამოც ბიზნესიდეა არავინ განახორციელა, ადგილის ქალაქიდან სიშორე და წყლის მცირე მოცულობა იყო. ამის გამო, ყოველთვის მეგონა, რომ ბორჯომი და ნაბეღლავი მდინარეებად მოედინებოდა მათი წარმოშობის ადგილას, სანამ აი სულ 2 კვირის წინ ნაბეღლავში და თვითონ ნაბეღლავის წარმოებაში არ მოვხვდი Gepra-სა და თიკოს წყალობით.

ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ თიკომ ფეისბუქზე ფოტომოყვარულები მოიკითხა და საინტერესო მოგზაურობა შესთავაზა ნაბეღლავის ჩამოსხმის პროცესის ადგილზე სანახავად. ჩემი მოკრძალებული და უკვე ყავლგასული ფოტოტექნიკით ფოტომოყვარულებს ჯერჯერობით ვერ შევეჯიბრები, მაგრამ რატატუის  ავტორებს ხომ არა მხოლოდ საჭმელი, არამედ სასმელიც გვაინტერესებს, ჰოდა თიკოს იდეით ძალიან მოვიხიბლე. ასე აღმოვჩნდი 2 დღით გურიაში: ნაბეღლავი-ბახმარო-ურეკი.

ჩემთვის თითქმის უცნობ ადამიანებთან ერთად გურიის გზას თბილისიდან დილის 7 საათზე გავუდექით, ხაშურში ყავა დავლიეთ და დილის 9 საათისთვის ჯარგვალშიც ვისადილეთ(!).

coffeetogokhashuri
1236164_688056197889796_1766508463_n
1231387_688056707889745_1630041574_n
moibyaleko600
გზაზე ასჯერ შევისვენეთ, მოვწიეთ, ყავა დავლიეთ, ტუალეტი არ გამოვტოვეთ, ჩოხატაურის დაკლაკნილ უღელტეხილზე მოსასულიერებლადაც გავაჩერეთ და როგორც იქნა ნაბეღლავის ქარხანამდეც მივაღწიეთ.
ქუთაისური სასწრაფო დახმარების მანქანა
[ქსენონი ყოფილა სასნეულო სახლი http://www.nplg.gov.ge/gwdict/index.php?a=term&d=8&t=47680 :D]
ქუთაისური სასწრაფო
1234437_688057707889645_490572990_n
20130907_0231sm600
20130907_0120600
mebyalex600
20130907_0241ბწ
20130907_0076sm600
20130907_0178600

იქ აღმოვაჩინე, რომ ნაბეღლავის მინერალური წყალი თურმე სულაც არ მოედინება მდინარეებად, როგორც აქამდე მეგონა და ძალიან შეზღუდული რესურსია ♡

სხვათა შორის, ძალიან საინტერესო და საყვარელი პროცესია როგორ იბერება ნაბეღლავის ბოთლები, როგორ მირბიან სამრეცხაოში და თავდაყირა ეკიდებიან, მერე წყლით ივსებიან, იხუფებიან, იარლიყდებიან და ბოლოს მოდის თბილისში (ამაზე უფრო დეტალურად რატატუიზე დავწერ).

ფოტოსესიის შემდეგ გემრიელად ვისადილეთ, ორნახადი ჭაჭა მივაყოლეთ და ბახმაროსკენ დავიძარით.ისევ დაიწყო “აქ გაგვიჩერე, აქ გაგვიჩერე!”. ამჯერად ულამაზესი მთების, ჩამოწოლილი ნისლის და ნისლში გამოპარული მზის სხივების გადასაღებად. მაგრამ მძღოლი უკვე ისე იყო ჩვენი თავგასულობით მობეზრებული, ყველგან დაგვიანებით გაგვიჩერა, ჯუჯღუნით ☹

20130907_0303-2sm600

20130907_0260sm600
20130907_0290sm600
20130907_0343sm
1244572_10151704874698558_1693701218_o (1)
1234232_688060031222746_746609399_n
on the way to bakhmaro

ნისლის გამო გზა თითქმის აღარ ჩანდა. იმედი გადამეწურა, რომ ასეთ ამინდში ბახმაროში რამეს დავინახავდი. შოკი მივიღე, როცა ბოლო აღმართიც ავიარეთ და ნისლებიდან (თუ ღრუბლებიდან) თავი უცებ საღამოს ოქროსფერი სხივებით განათებულ ბახმაროში ამოვყავით.

20130907_0347sm600
20130907_0351bw
all600
20130907_0346sm600

ძველ, გვერდებჩამტვრეულ კოტეჯებს შორის უამრავი ახალი, გაწკრიალებული პატარა ხის სახლი დგას. შუაგულ ბახმაროში კი რომელიღაც წინასაარჩევნოდ, “იმ 9 წლის” ფერებში შეღებილი რამდენიმე მახინჯი შენობა და ერთერთ ფერდობზე VIP კოტეჯების უბანი.

სექტემბრის დასაწყისში აქ სეზონი დამთავრებულია, უკვე  ცივაო, ერთ-ერთი კოტეჯის პატრონმა აგვიხსნა.

კი, მართლა ციოდა ძალიან. ისე ძალიან, რომ უალკოჰოლოდ გაძლება არ შეიძლებოდა☺

1235184_688062257889190_1725137841_n

ურეკამდე გზაზე ისე დამეძინა, ჩოხატაურის თავბრუდამხვევი (ამ სიტყვის პირდაპირი გაგებით) უღელტეხილი აღარც კი მიგრძვნია. ღამე ურეკში გავათენეთ (ეს სიტყვაც პირდაპირი მნიშვნელობით:D), დღისით ზაფხულის უკანასკნელ მზის სხივებს მივეფიცხეთ ცოტა ხნით და გვიან ღამით ცივ თბილისში დავბრუნდით.

დასკვნა: კარგი ყოფილა გურიის მთები, პირველად ვიყავი და აუცილებლად ვიფიქრებ დიდი ხნით დაბრუნებაზე.

ნაბეღლავი კი ახლა უფრო მეტად მიყვარს, ვიდრე ადრე ♡

1003389_688058967889519_682099680_n

[ყველაზე პოზიტიური ფოტო by ალეკო შარვაძე]

განსაკუთრებული და ბევრი მადლობა:

ნაბეღლავს – მასპინძლობისთვის
ჯეპრას გუნდს – არაჩვეულებრივი ორგანიზებისთვის
თიკოს – მიწვევისთვის ♡
ალეკო შარვაძეს, თიკო ციცვიძეს და ნინა ლაბარტყავას – ფოტოებისთვის, რომელთაგან რამდენიმე ამ პოსტში გამოვიყენე
და მძღოლს – ჩვენი გაძლებისთვის
პ.ს. ფერადი ფოტოების სანახავად დააჭირეთ აქ.
January 16th, 2013 by Katiée

The Bright Side of Being Single? – პასუხი ანინას

“Being single means being less boring, more friendly, more motivated for better future, prettier than before, well-dressed, make-uped, with more free time, always ready to get even more new friends than before, all for the best :)”

როცა ანინას პოსტზე ეს კომენტარი მობილურით ავკრიფე, დამეზარა და ბოლომდე აღარ განვავრცე აზრი და ცოტა წინააღმდეგობრივი თუ ზედაპირული გამოვიდა, რაც ალბათ არც გამახსენდებოდა, რომ არა ჩემი მეგობრის იჭვნარევი PM, ამ კომენტარის ნახვისას რომ მომწერა :)

ვინც ჩემს ბლოგს კითხულობს, იცის, რომ მსგავს თემებზე საჯარო მსჯელობები დიდად არ მიყვარს, ყოველ შემთხვევაში – ბლოგზე. მაგრამ ისიც ეცოდინება, რომ დიიდი კომენტარის წერისას ხშირად გადამიფიქრებია და პოსტი გამომიქვეყნებია. ჰოდა ამჯერადაც ის შემთხვევაა (თავისმართლებისსმაილიკი).

ერთი შეხედვით, ის ყველაფერი, რაც ზემოთ დავწერე, არის the bright side of being single: მეტი დრო მხოლოდ საკუთარი თავისთვის და მეტი თავისუფლება – მხოლოდ ეს ორი უკვე ძალიან მნიშვნელოვანია. მაგრამ, ერთი და იგივე რამ ხომ შეიძლება იყოს როგორც bright ისე dark side, იმის მიხედვით თუ რომელი მხრიდან შეხედავ, ან რომელი მხრიდან გაწყობს, რომ შეხედო.

სინამდვილეში კი ამ ყველაფერს, როგორც bright side-ს მხოლოდ მაშინ ხედავ, როცა გინდა, რომ ასე დაინახო და სხვებსაც დაანახო (ანუ, როგორც ვახტანგი იტყვის ხოლმე, – თვითზომბირებას ეწევი), ან მაშინ, როცა ყველაფერი ძველი უფასურდება, ცუდი და კარგი ერთიანდება და უბრალოდ ღირებულებას კარგავს, ჩნდება საბოლოო გაუცხოება და ინდიფერენტულობა. ეს უკანასკნელი კი ალბათ, მხოლოდ მაშინ ხდება, როცა ახალი სტიმული ჩნდება, რამე ან.. ვინმე. ამ დროს სინამდვილეში შინაგანად სულაც აღარ გრძნობ თავს single, მაგრამ არ იმჩნევ და ამტკიცებ, რომ C’mon guys, it’s so great to be single! you see? (არშემჩნევას სხვადასხვა მიზეზი შეიძლება ჰქონდეს, ჩამოთვლას ცალკე პოსტი დაჭირდება). სინამდვილეში კი ესაა, უფრო ზუტად – “ისაა”, რაც გაიძულებს იყო less boring, more friendly, more motivated for better future, well-dressed, always make-uped, prettier than before, with more free time, always ready to get new friends, etc.. :)

აი შემდეგ რა ხდება არ ვიცი, ამას ჰეფიენდიან ფილმებში არ აჩვენებენ და ცუდ ფილმებს ჩვენ არ ვუყურებთ :)

miserable life poster

December 17th, 2012 by Katiée

ღიმილები

ადრე ვფიქრობდი და ახლაც მაინტერესებს, თუმცა ვერ ჩავუჯექი და წავიკითხე, მეცნიერულად როგორაა ახსნილი ის ფაქტი, რომ ადამიანს სიამოვნებას ანიჭებს მუსიკა, სილამაზე, მოფერება, კოცნა. ვინ გადაწყვიტა, რომ სიხარულის გამოსახატად ადამიანმა უნდა გაიცინოს, ხოლო ძაღლმა – კუდი გააქიცინოს? არა მგონია ეს გამომუშავებული ჩვევის ამბავი იყოს, რაღაც თანდაყოლილია. ბავშვს ხომ არავინ ასწავლის სიცილს ან ტირილს.

ბოლო დროს ქუჩაში გაღიმებული დავდივარ, გაუაზრებლად და დაუგეგმავად. მე თვითონ ალბათ ვერც მივხვდებოდი, რომ არა რამდენიმე შემხვედრის თუ მოლარის გაოცებული სახე.

უცნაურია, საქართველოში შეჩვეული ვართ დაღვრემილი სიარულს.

გაიღიმეთ. ახალი წელი მოდის :) ახალი წელი თუ არ მოვიდა, 21 დეკემბერია მანამდე და ვისაც 2012-ის ბოლოს სამყაროს აღსასრულის გჯერათ, ღიმილით მაინც გაატარეთ დარჩენილი ხუთიოდე დღე ;)

Plugin from the creators ofBrindes Personalizados :: More at PlulzWordpress Plugins