Je m'appelle Eka..

Archive for the ‘This is life’ Category

March 24th, 2014 by Katiée

სისხლი სიცოცხლისთვის

ჩემდა სამარცხვინოდ, სისხლი არასდროს ჩამიბარებია, არავის დასახმარებლად. ხან უგულისყუროდ ვეკიდებოდი, ხან ვფიქრობდი – ეს ჯგუფი ხომ გავრცელებულია და რა პრობლემაა შოვნათქო, ხანაც იმას ვიმიზეზებდი, რომ საკუთარი სისხლის ჯგუფი არც ვიცი. სანამ, ერთ დღესაც,  მეგობარს არ დასჭირდა ჩვენი დახმარება.

დღეს სისხლის ბანკში ვიყავი, იაშვილის კლინიკაში, ონკო-ჰემატოლოგიურ განყოფილებაში. აქ სისხლს მუდმივად აბარებენ და იბარებენ, თუმცა მაინც არასაკმარისია.

თურმე, არ აქვს მნიშვნელობა, რომელი ჯგუფია, ყველა პრობლემაა, რადგან ონკოლოგიური მიზნებისთვის მუდმივად ახალი სისხლია საჭირო, რომელიც უნდა დამუშავდეს, შესაბამისი პროდუქტი გამოიყვანონ და პაციენტს გადაუსხან. დაკონსერვებული სისხლი აქ არ გამოდგება.

გარდა ამისა, დონორი ჯანმრთელი უნდა იყოს:

  1. გადატანილი არ უნდა ჰქონდეს მძიმე ინფექციური დაავადებები, ან ქრონიკული (ჰეპატიტები და მსგავსი), არც მძიმე ოპერაციები;
  2. წესრიგში ჰქონდეს გული, ღვიძლი, ელენთა
  3. ბოლო 1 თვის მანძილზე მიღებული არ უნდა ჰქონდეს ანტიბიოტიკები, არც ახალი გაკეთებული ტატუ, არც კბილის ექიმთან ვიზიტია სასურველი, უნდა გამოირიცხოს ყველა ახალშეძენილი ინფექცია, რაც ვერ გამოვლინდება სისხლის შემოწმებისას შესაძლო ინფიცირებიდან გასული მოკლე დროის გამო
  4. არ უნდა ჰქონდეს ძალიან დაბალი წნევა და ა.შ. უამრავი სხვა კითხვაა, რომელსაც ექიმები სვამენ, რათა გამორიცხონ პაციენტის თუ დონორის შესაძლო პრობლემები სისხლის გაღების შემდგომ

ახლა წარმოიდგინეთ, რამდენია ისეთი ადამიანი, რომელიც ყველა ამ პირობას დააკმაყოფილებს და დონორად გამოდგება? სინამდვილეში არც ისე ბევრი. ან არიან, მაგრამ მისვლა ეზარებათ, როგორც მე, აქამდე.

დღეს სისხლის ბანკში სამი ბავშვისთვის აგროვებდნენ სისხლს. ერთი ჩემი მეგობრის შვილია და დარწმუნებული ვარ, რომ მისი ძალიან მაგარი მშობლების თუ მათი ახლობლების და მეგობრების წყალობით, ყველაფერს შეძლებენ და ის აუცილებლად კარგად იქნება.

იქვე ექიმები ორი სხვა ადამიანისთვისაც ითხოვდნენ შველას. ერთს მხოლოდ ბებია ყავს, რომელმაც არ იცის, სისხლი ეძებოს თუ 16 წლის ლეიკემიიან შვილიშვილს მოუაროსო და დონორიც არავინაა, რომ დაეხმაროსო. მეორეც დაახლოებით იგივე მდგომარეობაშია. ამ ბავშვებს მე-3 და მე-4 ჯგუფის ახალი სისხლი ესაჭიროებათ. სისხლი ბევრია, ჯგუფი გავრცელებული, დონორი – ცოტა.

გთხოვთ, ადექით, მიდით, ჩააბარეთ სისხლი, მე-2, მე-3 თუ მე-4 ჯგუფის (დადებითი) და დაეხმარეთ ბავშვებს, რომლებისთვისაც ახლა თითოეულ წვეთს სასიცოცხლო მნიშვნელობა აქვს და არასდროს ‘დაიკიდოთ’ თხოვნები, რომლებსაც ფეისბუქზე ყოველდღე ვაწყდებით. ეს ძალიან მნიშვნელოვანია.

რჩევები: სისხლის ჩაბარებამდე აუცილებლად ჭამეთ რამე ტკბილი. ჩაბარების შემდეგ კი – ტკბილი და კოფეინიანი (ყავა, პეპსი, კოკაკოლა).

სისხლის ბანკი

 

February 10th, 2014 by Katiée

ბენი

ავტორი: ივანე გოლიაძე, ფოტოგრაფი

1393622_10202394289446375_139320946_n

დაახლოებით ათი წლის წინ ერთი რამდენიმე ჰოლანდიელი მოყვარული ფოტოგრაფი მყავდა სტუმრად. ერთ-ერთი მათგანი პროფესიით ექიმი, ბენი იყო.

ძალიან დაგვიახლოვდა ეს ადამიანი. მამაჩემს ძალიან ხშირად სწერდა მეილებს და ხშირადაც რეკავდა ხოლმე სახლში.

რამოდენიმე წლის წინმე და მამაჩემი ბირთვისში ვიყავით. რეკავს მამაჩემის ტელეფონზე ბენი და ეუბნება: ლევან, მე მაქსიმუმ ორ თვეში მოვკვდები და მინდა ჩემს დაკრძალვაზე ქართულად იგალობოო.

მამაჩემი ცოტათი დაიბნა, მაგრამ ხათრიც ვერ გაუტეხა და კარგიო უთხრა.

აღმოჩნდა ბენს სიმსივნის ბოლო სტადია დაუდგინდა და ექიმებმა მხოლოდ ეს დრო მისცეს სიცოცხლისთვის. მამაჩემმა და მისმა ერთმა მეგობარმა მოამზადეს საბუთები.

ბენმა დათქმულზე ცოტა მეტი იცოცხლა და ოთხ თვეში დაიღუპა. მან წინასწარ ყველას გაუგზავნა წერილი შემდეგი შინაარსით: როცა დაკრძალვაზე მოხვალთ ყვავილი არ იყიდოთ, ყვავილის ფული გადარიცხეთ ანგარიშზე ბანკში და მე რომ დამკრძალავთ ეს ფული კეთილ საქმეს მოახმარეთო.

კეთილი საქმე კი ის არის, თუ ვინმეს უჭირს ჯანმრთელობის მხრივ და მას მკურნალობა გადაარჩეს, მას მოხმარდეს ეს ფულიო.

მამაჩემი ჩავიდა, იგალობეს ქართულად და წამოსვლისას ბენის ანდერძი და ფული გადასცეს მამაჩემს. სთხოვეს, მოეძებნა ადიანები, რომლების სიცოცხლესაც გადაარჩენდა ეს თანხა.

ამ ფულით 4 ადამიანის სიცოცხლე გადარჩა საქართველოში.

დიდი ხანია ბენის შესახებ დაწერა მინდოდა და ვერ მოვაბი თავი. ადამიანი გარდაიცვალა და ამითაც სიკეთე გააკეთა…

May 27th, 2013 by Katiée

კაბაზე გამობმული

…შინაური ცხოველები რა მოსატანია იმ ამბავთან, ბიჭებს რომ საკუთარი დედებთან მიმსგავსებული გოგოები მოყავთ ცოლად. ალბათ, ყველაფერი ღრმა ქვეცნობიერით ხდება, მაგრამ ფაქტია, ასეთი არაერთი შემთხვევა შემინიშნავს და დაკვირვების დროს საოცარი მსგავსებები აღმომიჩენია რძალ-დედამთილისა. რაღა შორს წავიდე, ბავშვობიდან ვაკვირდებოდი მამაჩემის დედის, ბებიაჩემისა და დედაჩემის მსგავსებას. ვერ ვიტყვი, გაჭრილი ვაშლის ნაჭრებთან მქონდა საქმე-მეთქი, მაგრამ ისეთ დეტალები ემთხვეოდა, რომლებიც ადამიანის გარეგნობის მთავარ მახასიათებელს წარმოადგენენ. არ ვიცი სხვაგანაც ასეა თუ ეს მხოლოდ თურქ მამაკაცებს ემართებათ, მაგრამ ისიც ფაქტია, რომ მთავარი გმირები თურქი ბიჭების ცხოვრებაში სწორედ დედები არიან და ისინი ჭიპლარს დაბადებისას კი არ იჭრიან, არამედ სამარის კარამდე აქვთ კაბაზე გამობმული. თურქი დედისთვის შვილი მუდამ პატარაა და ოცდაათი წლის ჯეელზეც შეუძლიათ თქვან “ჩემი პატარაო”.

რძლების მუდმივი კრიტიკა და რევიზია ხომ ჩვეულებრივი ამბავია და ოჯახური ღალატისა და უპასუხისმგებლობის პირველი ვექილებიც დედები არიან – “კაცი იმისაა, ქალებშიაც დადიოდეს და როცა საჭიროა, შინ დილით ბრუნდებოდეს პერანგის გამოსაცვლელადო. ქმრის ჭუჭყიანი საყელო ხომ ცოლის სირცხვილიაო”. ასეთი სიყვარულის დროს, როდესაც ბევრი რამის საზღვარი წაშლილია, როგორღა უნდა უყვარდეთ რძლები, ქალები, რომლებმაც მათი ჩანაცვლება მოინდომეს.

ბებიაჩემის ხელიც ერია მამაჩემის ცხოვრების წესში, მუდმივ დროსტარებებსა და დაუფიქრებელ მოქმედებებში. ბოლომდე ბავშვივით ეფერებოდა და ყველა მის ნაბიჯს უძებნიდა გამართლებას. ძუძუში რძე აღარ ედგა, თორემ ამასაც არად დაგიდევდათ, ყველას თვალწინ ამოიღებდა და მოაწოვებდა. ორი შვილი ჰყავდა, მაგრამ ბიჭზე ამოსდიოდა მზეცა და მთვარეც. მამიდაჩემი წარმატებით დააოჯახა და იმასაც სულ უჩიჩინებდა: “კაცია და რასაც გეტყვის, ყველაფერი უნდა დაიჯერო, ყველაფერზე უნდა უთხრა, როგორც თქვენ მიბრძანებთო. ასე ვიყავი მე და ასეა ყველა ოჯახის ერთგული ქალიო. რაც კაცს ეპატიება, ის ქალს არ ეპატიება, ბოლოს ყველაფერში ქალი გამტყუნდება და ერთხელ ტალახში ამოსვრილი სახელი ვერასოდეს ჩამოირეცხებაო…

~ ისქანდერ ბალთაზარ ქირმიზი
“თურქული სიმღერების გზამკვლევი”

iskander_baltazar_qirmiz

January 2nd, 2013 by Katiée

2012

ბლოგი მომიძველდა, სულ უფრო იშვიათად ვსტუმრობ. სტატისტიკასაც ეტყობა, არც გაიმხილება, რამდენი ვიზიტორია დღეში. აბა რა იქნება, სულ 36 პოსტი მთელი 2012 წლის მანძილზე: თითქმის ორჯერ ნაკლები, ვიდრე წინა წელს და თითქმის სამჯერ ნაკლები, ვიდრე იმის წინა წელს. ასე თუ გავაგრძელე, მალე სათაურიღა დავრჩები :)

2013 წ დადგა, აპოკალიფსის გარეშე. ბლოგებზე რაღაც ტრადიციასავითაა, პოსტი ან საახალწლოდ უნდა დაწერო, ან ნაახალწლევს. ან იმაზე, როგორ გიყვარს ახალი წელი, ან იმაზე – როგორ არ გიყვარს. ან წინა წელი შეაჯამო, ან ახალი დაგეგმო.

ახლა რომელი გავაკეთო? ყველა მსგავსი პოსტი უკვე დაწერილი მაქვს, 2008 წლიდან დღემდე:

2008-ში თავი ორიგინალურობით თავი დიდად არ მომიკლავს და უბრალოდ საშობაო მილოცვები შემიკრებია სხვადასხვა ენაზე, 2010-ში კი ბევრი მიწუწუნია სტანდარტულ მისალოც ტექსტებზე, რომელიც 31 დეკემბრიდან და ვიდრე აღდგომამდე ჩვენი მოკითხვებისა და სალმების განუყოფელი და მომაბეზრებელი ნაწილი ხდება.

2011-ში წინა წლის ყველაზე საინტერესო ბლოგები დამისახელებია. ჰმ, რაოდენ სუბიექტურია გემოვნება და როგორ იცვლება ის წლიდან წლამდე :).

ამავე 2011 წელს, წინა წელიც შემიჯამებია და შეიძლება ითქვას, ამ ბლოგზე ყველაზე უფრო პირადული პოსტი დამიწერია.

შარშან საახალწლოდ ფილოსოფიური მსჯელობა გამიმართავს თემაზე, რატომ ვერ იტანენ ახალ წელს დიდები? (აქ კიდევ რამდენიმე საინტერესო და საგულისხმო დეტალია, რაც თქვენ არ დაგაინტერესებთ, ამიტომ არ შევჩერდები).

და აი გადავაგორეთ საშიში 2012 და დადგა ნანატრი 2013. რა შეცვალა 2012-მა? ქვეყნისთვის – ბევრი და მნიშვნელოვანი. მაგრამ, ამაზე წერა მეზარება.

ჩემთვის? ჩემთვისაც ბევრი.

2012-ში დავუშვი იმაზე მეტი შეცდომა, ვიდრე 2010-ში და ამის გამო ჯერაც ძალიან მრცხვენია. თუმცა, სანაცვლოდ, იმედი მაქვს, ვისწავლე ბევრი რამ. სჯობს გვიან, ვიდრე არასდროს :)

მაგალითად, აღმოვაჩინე/ვისწავლე/დავრწმუნდი, რომ ადამიანები არ იცვლებიან. მათ შორის, არც მე;
რომ მაქვს საოცრად კარგი ინტუიცია, მაგრამ ასევე საოცრად კარგი უნარი, არ ვენდო მას;
რომ მე რატომღაც, ბევრი ისეთი ადამიანი მიცნობს, ვისაც მე არ ვიცნობ და ეს ძალიან რთულია, მაგრამ უკვე გვიანია;
რომ, როგორიც არ უნდა იყო, ყოველთვის იქნება ვიღაც – ოჯახის წევრი, მეგობარი, თანამშრომელი და ა.შ., რომელსაც სხვაგვარი წარმოდგენა აქვს იმაზე, როგორი უნდა იყო;
რომ სხვებს არ უნდა მიუდგე ისე, როგორც საკუთარ თავს, არსად, არცერთ სიტუაციაში. შეცდომა გარანტირებულია;
რომ ჭორებს არ უნდა აყვე, მაგრამ ყური უნდა დაუგდო;
რომ დედაჩემი ჩემზე გამოცდილი და შესაბამისად – ჭკვიანია, მთელ რიგ საკითხებში;
რომ ჩემი გეი-რადარი კარგად მუშაობს, მაგრამ კახპა-რადარის მუშაობაში მაქვს პრობლემები (ტერმინი “კახპა” უნისექსია ისე და მაინცდამაინც ქალს არ გულისხმობს, for your interest);
რომ თავმოყვარეობა და ღირსება ყველა სხვა გრძნობაზე მნიშვნელოვანია;
რომ საკუთარი ღირსების თამასა იმაზე დაბლა არ უნდა დაწიო, ვიდრე ჯერ არს, მერე თავის ადგილზე დაბრუნება გაგიჭირდება;
რომ ხანდახან მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი ცოცხალ ადამიანზე ძვირფასია :);
რომ ანდაზა ღორის ტილის შესახებ 100% მართალია.

თუმცა, მთავარი ისაა, რომ ამავე 2012 წელმა დამიბრუნა რამდენიმე ‘რამ’, რაც 2010-მა წამართვა და ეს ბევრად მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა, ვიდრე ყველაფერი ცუდი, რაც მანამდე იყო :)

ბედნიერ 2013-ს გისურვებთ!

Plugin from the creators ofBrindes Personalizados :: More at PlulzWordpress Plugins