Je m'appelle Eka..

Archive for the ‘To think about’ Category

July 18th, 2016 by Katiée

მატარებელი რომ გაივლის, ქალი არ გაბოზდება? – არა პროგრესს!

გუშინ ჟურნალისტ დარეჯან მეფარიშვილის ეს პოსტი დავინახე ფეისბუქზე და 1 წლის წინანდელი ტკივილები გამიახლდა.

ეს რა მოსატანია იმასთან, რაც თბილისი-სხვაქალაქების რეისებზე ხდება.

შარშან ზაფხულში, დიდი ხნის შემდეგ პირველად და ჯერჯერობით ბოლოჯერ გავწირეთ თავი მე და Fiqriaმ თბილისი-ბათუმის მიმართულებით და ე. წ. მინივენით წავედით. მძღოლი კონდიციონერსაც შეგვპირდა და 2,5 კაციან სკამზე მესამეს არდასმასაც, 60 ლარად (მატარებლის და მეტროს ავტობუსის ფასზე ძვირია), 8 საათზე გასვლასაც.

სინამდვილეში:

გავედით 9ზე, გასვლამდე გვაჩხუბა მესამეს ჩასმაზე (მას მერე, რაც სხვა ადგილები როგორც იქნა 20 და 15 ლარად შეავსო მგზავრების ქუჩა-ქუჩა დაჭერით), ჩამოწეული ფანჯრებით დაიძრა და ახლა კიდევ კონდიციონერი მომთხოვეთო, გვიღრიალა, რაკი მესამე კალთაში არ ჩავისვით და 15 ლ “დავაკარგინეთ”.

კარტოფილის ტომრებს არ აკადრებდა თავმოყვარე ადამიანი იმას, როგორც იმ კაცმა ჩვენ გვატარა. მთელი გზა რეკავდა და მესიჯობდა ორ ფანრიან ნოკიაზე, უკანა გზისთვის ხალხის შესაგროვებლად. ვისაც დაურეკა ყველას სვადასხვა დრო უთხრა ბათუმიდან გამოსვლის (ანუ მოატყუა და მისულს და ჩვენსავით წინასწარ ფულგადახდილს რაღა გზა დარჩებოდა). მესიჯობაზე და გიჟივით სიარულზე რომ ავყვირდი, შენ რა გაგათხოვებსო და მე ასე დავდივარ 35 წელიაო, ცინიკურად მომიგდო.

ჯერ კიდევ ავტობანიდან გვისიგნალებდნენ სხვა მძღოლები, ბორბალი თამაშობს და მოგძვრებათო. რა თქმა უნდა, ყურადღება არ მიაქცია, არაფერი მოუვაო. მე ისევ ვიყვირე, ისევ უშედეგოდ. გააგრძელა “აბგონები”. შექმნა რამდენიმე ისეთი საავარიო სიტუაცია, არ ვიცი როგორ გადავრჩით, ალბათ მართლა 35 წ გამოცდილებამ და მამაზეციერმა გვიხსნა.

მინივენში იჯდა კიდევ 10 ადამიანი, ხმა არავის ამოუღია. მათ შორის იყო პატრულის თუ შსს თანამშრომელი, რომელიც სიცილით მოკვდა ჩემს პროტესტზე და იმანაც “რა გაგათხოვებსო”. არათუ ეს დარღვევები არ შეიმჩნია, თვითონ გაჩერებაზე ჩემს თვალწინ მოისროლა გამოწრუპული კოკაკოლას ქილა მდინარის ისედაც ნაგვით სავსე ნაპირზე, მაშინ, როცა სანაგვე ყუთი გვერდზე იდგა და კინაღამ რომ გადავაყოლე ხიდიდან იმ ქილას, რას აკეთებთქო, ისევ – რა გაგათხოვებსო.

ბათუმს რომ მივუახლოვდით, ეს მოცანცარე ბორბალი როგორც იქნა მოტყდა და მოსახვევში მოვსრიალდით. ბედად, ამჯერად ნელი სიჩქარით და ხალვათად მოძრავ მანქანებში. მანქანა ხრეშიან გზაზე გადავიდა და ფორთხვით მიაღწია საბედნიეროდ ახლოს მდებარე პროფილაქტიკამდე. აი იცოცხლე, აქ კი აჭიჭყინდა მდუმარე ბრბო, მე დავმშვიდდი. ამაზე უარესი ვეღარ მოხდებოდა, გადავრჩით. ამ ხალხს მოვუბრუნდი და ნიშნის მოგებით ვუთხარი, ახლა თქვენი ყვირილი აღარაა საჭირო, მე ხომ ვიყავი გიჟი მთელი გზა, თქვენ – ჩუმად. როცა გადავრჩით, რაღა გაყვირებთთქო.

ბათუმში ჩავაღწიეთ თითქმის 7 სთ მგზავრობის თავზე, სიცხით და ნერვიულობით გათანგულებმა. სახლში რომ მივედით, ისეთი ძილქუში დაგვეცა ორივეს დაღლილობისგან, 9 საათზე ძლივს მივაღწიეთ იქ, რისთვისაც ამხელა გზა გავიარეთ. ზღვა არც გვინახავს.

ეს იყო ჩემი ბოლო მგზავრობა უპატრონო “მარშრუტკით”.

მეორე დღეს ვიღაც მადლიანმა მეტროს ავტობუსები გვირჩია (მატარებელი ხომ სულ გადაჭედილია, ბილეთს წინა დღეს ვერ იყიდი).

მეტრო თურქული კომპანიაა, ქართველი პერსონალით. ბილეთი 25 ლარად ონლაინ ვიყიდეთ და თბილისამდე ევროპული ტემპით და მომსახურებით (კონდიციონერი, ყავა, ჩაი, წყალი, ყურსასმენები და ტელევიზორი სკამის საზურგეში, თეთრპერანგიანი მძღოლი და გამცილებელი, არა ბავშვების ჭიჭყინი და არც კომპიუტერ-აიპედ-მოილურების ხმამაღლა მოსმენა მატარებლისგან განსხვავებით, არც ფეხზე დგომა შეიძლება და არც ბოდიალი) ჩამოვედით.

ეს ის მეტროა, (თუ არ ვცდები) ფოთშიც რომ დააპირა ავტობუსების დანიშვნა და ადგილობრივმა ბომჟ-მძღოლებმა (სხვა არ ვიცი რა ვუწოდო) მიტინგი რომ მოაწყვეს, თურქები გაათრიეთ, გვძირავენო.

სხვათა შორის, ყაზბეგში გერგეთის გზაც არ დააგებინეს ადგილობრივებმა ხელისუფლებას, გზა თუ გაკეთდა, ხალხმა თუ საკუთარი მანქანებით იარა, ჩვენ დელიკები დაგვრჩება ოხრადო.

კახისის ტბაზე რომ ვიყავით 2015ის შემოდგომაზე, ადილობრივი მიტოვებული და მიძონძებული სოფლის – დაბაძველის მაცხოვრებლებმა (უფრო ზუსტად: უბადრუკ ვაგონში თავშეფარებულებმა) გვითხრეს, ელეტრონერგია არ გვაქვსო და არ გვინდაო. ელექტროენერგია თუ გვექნება, სხვაც ხომ მოინდომებს აქ ცხოვრებას, ქურდობა დაიწყბაო, მამაძაღლობაო.

“მატარებელი რო გაივლის, ქალი არ გაბოზდებაო?”…

აი რა გინდა რომ ქნა?

April 13th, 2014 by Katiée

ვმუშაობთ, ვმუშაობთ!

გერმანელი ტექნიკოსი ურეკავს თავის კოლეგას გერმანიაში: მსგავსი არ მინახავსო, ერთი მუშაობს, ორი მითითებებს აძლევს, როგორ უნდა იმუშაოსო, სამი იმ ორს ეუბნება – დროზე, დროზე!-ო და ოთხი მობილურზე ვიღაცეებს ურეკავს, მალე მოვრჩებით, ვმუშაობთო.

ბათუმი, 2011

პოსტი წარმოადგენს ნაამბობის პერიფრაზს, პირველწყაროდან

mushebi
March 24th, 2014 by Katiée

სისხლი სიცოცხლისთვის

ჩემდა სამარცხვინოდ, სისხლი არასდროს ჩამიბარებია, არავის დასახმარებლად. ხან უგულისყუროდ ვეკიდებოდი, ხან ვფიქრობდი – ეს ჯგუფი ხომ გავრცელებულია და რა პრობლემაა შოვნათქო, ხანაც იმას ვიმიზეზებდი, რომ საკუთარი სისხლის ჯგუფი არც ვიცი. სანამ, ერთ დღესაც,  მეგობარს არ დასჭირდა ჩვენი დახმარება.

დღეს სისხლის ბანკში ვიყავი, იაშვილის კლინიკაში, ონკო-ჰემატოლოგიურ განყოფილებაში. აქ სისხლს მუდმივად აბარებენ და იბარებენ, თუმცა მაინც არასაკმარისია.

თურმე, არ აქვს მნიშვნელობა, რომელი ჯგუფია, ყველა პრობლემაა, რადგან ონკოლოგიური მიზნებისთვის მუდმივად ახალი სისხლია საჭირო, რომელიც უნდა დამუშავდეს, შესაბამისი პროდუქტი გამოიყვანონ და პაციენტს გადაუსხან. დაკონსერვებული სისხლი აქ არ გამოდგება.

გარდა ამისა, დონორი ჯანმრთელი უნდა იყოს:

  1. გადატანილი არ უნდა ჰქონდეს მძიმე ინფექციური დაავადებები, ან ქრონიკული (ჰეპატიტები და მსგავსი), არც მძიმე ოპერაციები;
  2. წესრიგში ჰქონდეს გული, ღვიძლი, ელენთა
  3. ბოლო 1 თვის მანძილზე მიღებული არ უნდა ჰქონდეს ანტიბიოტიკები, არც ახალი გაკეთებული ტატუ, არც კბილის ექიმთან ვიზიტია სასურველი, უნდა გამოირიცხოს ყველა ახალშეძენილი ინფექცია, რაც ვერ გამოვლინდება სისხლის შემოწმებისას შესაძლო ინფიცირებიდან გასული მოკლე დროის გამო
  4. არ უნდა ჰქონდეს ძალიან დაბალი წნევა და ა.შ. უამრავი სხვა კითხვაა, რომელსაც ექიმები სვამენ, რათა გამორიცხონ პაციენტის თუ დონორის შესაძლო პრობლემები სისხლის გაღების შემდგომ

ახლა წარმოიდგინეთ, რამდენია ისეთი ადამიანი, რომელიც ყველა ამ პირობას დააკმაყოფილებს და დონორად გამოდგება? სინამდვილეში არც ისე ბევრი. ან არიან, მაგრამ მისვლა ეზარებათ, როგორც მე, აქამდე.

დღეს სისხლის ბანკში სამი ბავშვისთვის აგროვებდნენ სისხლს. ერთი ჩემი მეგობრის შვილია და დარწმუნებული ვარ, რომ მისი ძალიან მაგარი მშობლების თუ მათი ახლობლების და მეგობრების წყალობით, ყველაფერს შეძლებენ და ის აუცილებლად კარგად იქნება.

იქვე ექიმები ორი სხვა ადამიანისთვისაც ითხოვდნენ შველას. ერთს მხოლოდ ბებია ყავს, რომელმაც არ იცის, სისხლი ეძებოს თუ 16 წლის ლეიკემიიან შვილიშვილს მოუაროსო და დონორიც არავინაა, რომ დაეხმაროსო. მეორეც დაახლოებით იგივე მდგომარეობაშია. ამ ბავშვებს მე-3 და მე-4 ჯგუფის ახალი სისხლი ესაჭიროებათ. სისხლი ბევრია, ჯგუფი გავრცელებული, დონორი – ცოტა.

გთხოვთ, ადექით, მიდით, ჩააბარეთ სისხლი, მე-2, მე-3 თუ მე-4 ჯგუფის (დადებითი) და დაეხმარეთ ბავშვებს, რომლებისთვისაც ახლა თითოეულ წვეთს სასიცოცხლო მნიშვნელობა აქვს და არასდროს ‘დაიკიდოთ’ თხოვნები, რომლებსაც ფეისბუქზე ყოველდღე ვაწყდებით. ეს ძალიან მნიშვნელოვანია.

რჩევები: სისხლის ჩაბარებამდე აუცილებლად ჭამეთ რამე ტკბილი. ჩაბარების შემდეგ კი – ტკბილი და კოფეინიანი (ყავა, პეპსი, კოკაკოლა).

სისხლის ბანკი

 

February 10th, 2014 by Katiée

ბენი

ავტორი: ივანე გოლიაძე, ფოტოგრაფი

1393622_10202394289446375_139320946_n

დაახლოებით ათი წლის წინ ერთი რამდენიმე ჰოლანდიელი მოყვარული ფოტოგრაფი მყავდა სტუმრად. ერთ-ერთი მათგანი პროფესიით ექიმი, ბენი იყო.

ძალიან დაგვიახლოვდა ეს ადამიანი. მამაჩემს ძალიან ხშირად სწერდა მეილებს და ხშირადაც რეკავდა ხოლმე სახლში.

რამოდენიმე წლის წინმე და მამაჩემი ბირთვისში ვიყავით. რეკავს მამაჩემის ტელეფონზე ბენი და ეუბნება: ლევან, მე მაქსიმუმ ორ თვეში მოვკვდები და მინდა ჩემს დაკრძალვაზე ქართულად იგალობოო.

მამაჩემი ცოტათი დაიბნა, მაგრამ ხათრიც ვერ გაუტეხა და კარგიო უთხრა.

აღმოჩნდა ბენს სიმსივნის ბოლო სტადია დაუდგინდა და ექიმებმა მხოლოდ ეს დრო მისცეს სიცოცხლისთვის. მამაჩემმა და მისმა ერთმა მეგობარმა მოამზადეს საბუთები.

ბენმა დათქმულზე ცოტა მეტი იცოცხლა და ოთხ თვეში დაიღუპა. მან წინასწარ ყველას გაუგზავნა წერილი შემდეგი შინაარსით: როცა დაკრძალვაზე მოხვალთ ყვავილი არ იყიდოთ, ყვავილის ფული გადარიცხეთ ანგარიშზე ბანკში და მე რომ დამკრძალავთ ეს ფული კეთილ საქმეს მოახმარეთო.

კეთილი საქმე კი ის არის, თუ ვინმეს უჭირს ჯანმრთელობის მხრივ და მას მკურნალობა გადაარჩეს, მას მოხმარდეს ეს ფულიო.

მამაჩემი ჩავიდა, იგალობეს ქართულად და წამოსვლისას ბენის ანდერძი და ფული გადასცეს მამაჩემს. სთხოვეს, მოეძებნა ადიანები, რომლების სიცოცხლესაც გადაარჩენდა ეს თანხა.

ამ ფულით 4 ადამიანის სიცოცხლე გადარჩა საქართველოში.

დიდი ხანია ბენის შესახებ დაწერა მინდოდა და ვერ მოვაბი თავი. ადამიანი გარდაიცვალა და ამითაც სიკეთე გააკეთა…

Plugin from the creators ofBrindes Personalizados :: More at PlulzWordpress Plugins