ფინალური სცენა – my favourite:

Warning: Jude Law-ს ფანებმა არ ნახოთ, შეიძლება შეგზიზღდეთ :)

პ.ს. სამწუხაროა, რომ იუთუბზე ისეთი ვერსია ვერ ვნახე, სადაც ჯად ლოსა და ნატალი პორტმანის დიალოგის დასაწყისიცაა. მოკლედ, გირჩევთ გადმოწერეთ და უყურეთ, ყურადღებით :)

– ომი ვქენითო, დედფალ.

– წაგიგიათო ომი, გივარგილ.

– წავაგეთო ომი, დედფალ.

– მაშ, რა აზრი ჰქონდაო ბრძოლას, გივარგილ?

– ბრძოლას ყოველთვის აქვსო აზრი, დედფალ.

* * *

“გივარგილ“, სვანური ხალხური პოემა

რამდენიმე თვის წინ ლილოს ბაზრობის, აწ უკვე ლილო მოლად წოდებულის რეკლამა გამოჩნდა ტელეეკრანებზე:

ლგბტ-ფერებში გადაწყვეტილი ლოგო და რეკლამის სულისკვეთება ნათელ მესიჯს გვაწვდიდა: ეს ის ლილო აღარ არის! განახლებული, უფრო თანამედროვე! WOW! დაუჯერებელია!

მე პირადად, ვიფიქრე, რომ ლილოში დიდი სავაჭრო ცენტრი გააკეთეს და მიწაზე კარვებში მჯდომი ხალხი, ცივილიზებულად, გადახურულ შენობებში გადაიყვანეს. რასაკვირველია, ‘ჰაროდსს’ და ‘ლაფაიეტს’ არ ველოდი, მაგრამ ‘კიდობანს’ ან ‘პასაჟს’ – კი.

ახლა კი იხილეთ ცხელ-ცხელი, რეალური ფოტოები ლილო მოლიდან, ანუ სიცივით, მტვერით, ყალბი UGG, Prada, Chanel, Adidas-ებითა და უკმაყოფილო გამყიდველებით გაჯერებული, კანტი-კუნტად მობოდიალე კლიენტების ამარა დარჩენილი ლილოს ბაზრობიდან.

ვიდეო 2:

პ.ს. და-ძმა ცქიტიშვილების ფანი ვარ, ეს ისე, ბოღმა ხარო, რომ არ დამწამოთ. ამიტომაც, ორმაგად ‘გამიტყდა’ ეს სიუჟეტი რომ ვნახე.

გამეცინა, თქვენ – ევროპელები რომ ჭამთ, იმ ნახევარფაბრიკატებს ჩვენ, ქართველები ვითომ არ ვჭამთ და გვგონია, რომ თქვენზე ჯანსაღად ვიკვებებით, მაგრამ რეალურად, ადრე თუ გვიან ყველანი ერთი მიმართულებით მივდივართთქო. მაგალითად, ჩემი თაობის ბავშვებს, ძროხის რძისგან დაყენებული, ბუნებრივი მაწვნით ზრდიდნენ, ახლა კი დედების უმრავლესობა ჩვილს კონსერვანტებით გაჯერებულ, კილომეტრებგადმოლახულ და თვეობით თაროზე ნადებ იოგურტს აჭმევსთქო.

ამის თქმა იყო და დისკუსიის მოდერატორმა (ამერიკელმა ჟურნალისტმა) ძალიან გულდაწყვეტილი სახით მითხრა: ბავშვობაში, დედა მეუბნებოდა, არის ასეთი ქვეყანა, საქართველო, სადაც ხალხი 100 წელზე მეტს ცოცხლობს, რადგან ბუნებრივი რძისგან დამზადებულ pure yogurt-ს ჭამენ, შაქრის, ხილების და კონსერვანტების დამატების გარეშეო. ეს იყო პირველი რამ, რაც ჩემს მეხსიერებაში საქართველოზე გაჩნდა და რა გულდასაწყვეტია, თუ თქვენთანაც დაივიწყეს ნამდვილი მაწონიო.

გავოგნდი. ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ წლების წინ, 6 წლის ამერიკელ ბავშვს დედა ქართულ მაწონზე უამბობდა.

და აი, დღეს, Advert.Ge-ზე 1977 წელს საქართველოში გადაღებული Danone-ს რეკლამა ვნახე და როგორც იქნა, მივხვდი, როგორ მოხვდა ქართული მაწონი ამერიკაში :))

ვერ ვიტანთქო ნამდვილად ვერ ვიტყვი, მაგრამ ვფიქრობ, რომ ახალი წელი ასაკის მატებასთან ერთად უფრო მეტ იმედგაცრუებას უკავშირდება, ვიდრე სიხარულს.

როცა პატარა, ძალიან პატარა ვიყავი, ახალ წელს ბრჭყვიალა ნაძვის ხე, მამაჩემის მოტანილი ფერადი ყუმბარა-მაშხალა, რომელსაც ვითომ ხელს მეც გამოვკრავდი ხოლმე და 1 თეფში გოზინაყი სრულიად საკმარისი იყო იმისთვის, რომ ამ დღეს მთელი წელი დავლოდებოდი. თან მაშინ, ანუ 90-იანებში ხომ ახალი წელი მთელი სამი, სრული დღით უწყვეტ ელექტროენერგიას, სითბოს, სინათლეს და სატელევიზიო გადაცემების ზღვას ნიშნავდა?

ჰოდა აბა მეტი რა იყო საჭირო ბავშვის ბედნიერებისთვის?

დრო გავიდა, გავიზარდეთ, შუქიც მოვიდა და უბრალო მაშხალამაც დაკარგა ფერადოვნება. მაღაზიები გაივსოთქო, რომ ვთქვა, სასაცილო იქნება, მაგრამ ცოტათი მაინც გამრავალფეროვნდა და რაც მთავარია – კატასტროფულად გაძვირდა საახალწლო აქსესუარები. ამ სიძვირის ტვირთმა კი ჩვენი მშობლებიდან ნელნელა ჩვენზე გადმოინაცვლა და დამძიმდა.

ფასებს და ხარჯებს რომ თავი დავანებოთ, ბავშვობაში სტუმრის მოსვლაც და სტუმრად მისვლაც ძალიან მაგარი იყო, ჩვენი რა მიდიოდა?:D ახლა, ვინმე თუ მოვა, ჯერ ჯიბეები ხომ უნდა ამოიბრუნო (აბა ახალი წელია და ცარიელი ხომ არ დახვდები:D), ენა გადაიტყავო ტრაფარეტული სადღეგრძელოებით, გამოთვრე, გამოსკდე და მეორე დღეს სამსახურში უნდა წახვიდე თავგასიებული და ნაბახუსევი. ჰო, შუალედებში კიდევ, შენც ხომ უნდა მიხვიდე სტუმრად, სავალდებულო წესით ჩამოიარო ნათესავები, მეგობრები, თორემ მოგიკვეთენ და შეგაჩვენებენ:D. მეკვლედ თუ დაგიძახეს ხომ არ გიწერია გამოძინება. დაგირეკავენ 1 იანვარს, დილის 8ზე, არიქა არავინ მოგასწროსო და ბროლიასავით უნდა გაქანდე ნახევრადთვალგახელილი (მე არავინ მეძახის მეკვლედ, ეს ისე, რომ არ იფიქროთ, რმ უმადური და უგულო მეკვლე ვარ :D).

სახლში არ გინდა ახალი წლის აღნიშვნა? გადი ბატონო გარეთ, მეგობრებთან ერთად, რესტორანი, ბარი, ახლა უკვე ლაუნჯი და კლუბი რამდენიც გინდა, ვინ გიშლის? ნუ, მერე რა, რომ ხარჯი გართობის არაადეკვატურია. სამაგიეროდ, შენ ქუულ ტიპი ხარ, გარეთ შეხვდი ახალ წელს და არა სახლში, გოიმურად ;)

ახლა საახალწლო მილოცვებზე უნდა მეთქვა ერთი ორი სიტყვა და გამახსენდა, რომ ამაზე ხო შარშან უკვე ვიწუწუნე, თანაც – ვრცლად :D (იხ.: როგორ არ უნდა მივულოცოთ ახალი წელი)

მერე ეს ყველაფერი აღარ მთავრდება, ახლით შობიდან ახლით ახალ წლამდე, ახლით ახალი წლიდან ძველით შობამდე, ძველით შობიდან – ძველით ახალ წლამდე, ძველით ახალი წლიდან – ნათლისღებამდე, ნათლისღებიდან – ნინ(ა)ოობამდე და სომხებმა გაიხარონ, სუბსარქისი რომ ‘მოიგონეს’, თორე არ ეწერა ამ ამბავს დამთავრება:D. ორგანიზმი კი ალბათ ზაფხულამდე უნდება ნახარში ნიგვზით გამოტენილი უჯრედების დაწმენდას.

ჰოდა..
აბა რა გასაკვირია, რომ დიდები ‘ვერ ვიტანთ’ ახალ წელს? :D მითუმეტეს, რომ ბავშვობის მერე ყოველ ახალ წელთან ერთად უკვე კი არ ვიზრდებით, ვბერდებით :P

ამ პოსტს თუ ვენდობით, გამოდის, რომ ასეთი საშინელი დღე მთელი წლის განმავლობაში მეორე არ ყოფილა. ძირს ახალი წელი!
გაუმარჯოს ძველ წელს! :)))) :შალვანათელაშვილი:

ალბათ ბევრს გინახავთ შუა ქუჩაში, პლაჟზე ან სხვა საჯარო ადგილას ქალი, რომელიც გამეტებით ურტყამს, თმით ითრევს შვილს, ყურებს ახევს, უკივის, სჯის იმის გამო, რომ ‘წესიერად არ იქცევა ხალხში’. ალბათ იშვიათად გინახავთ, ვინმე ჩარეულიყოს ამ ამბავში: თავის შვილია და რასაც უნდა, იმას უზამს” მოტივით. ან უარესი: მართალია, დედას არ უჯერებს, უნდა ისწავლოს ქუჩაში მოქცევა.

ცოტა თუ ფიქრობს, ხოლო თვითონ აგრესიული მშობელი ყველაზე ნაკლებად, იმაზე, ვისი საქციელი უფრო სამარცხვინოა ხალხში: პატარა ბავშვის, თუ მკაცრი მშობლის. იმაზეც ცოტა ფიქრობს, რა ხდება სახლის კედლებს მიღმა, თუ საჯაროდ ასე არ ერიდებიან ბავშვის უკიდურესი ფორმებით დასჯას, რა ზომებს შეიძლება მიმართონ მაშინ, როცა არავინ უყურებს.

ალაგ-ალაგ მეორე უკიდურესობასაც გაიგებს კაცი: ნტ ნტ ნტ, როგორ შეიძლება თურმე სოფელში 10 წლის ბავშვს ამუშავებენ და სკოლაში დახეული ბოტებით დადის. შეიყრება მთელი ტელევიზია, გადაიღებენ 1-2 სკანდალურ სიუჟეტს, რამდენიმე NGO გრანტს მოხსნის ოჯახური ძალადობის თუ ბავშვის უფლებების თემაზე, ჩატარდება ტრენინგები, რომელსაც ძირითადად უშვილო ადამიანები დაესწრებიან და კრება რჩება მხიარული.

იმედი მაქვს, ჯერჯერობით საქართველოში ბავშვების დასჯის ფორმებს ამ დონისთვის არ მიუღწევია, მაგრამ სიღარიბის, ეკონომიკური კრიზისის და საერთო-სახალხო ნევროზის ზრდის ფონზე არაფერია გამორიცხული.

29 ნოემბერი, 2011. საფრანგეთი.

ბასტიან შამპენუა, 3 წ.

33 წლის უმუშევარმა კრისტოფ შამპენუამ გადაწყვიტა, 3 წლის შვილი, ბასტიანი დაესაჯა იმის გამო, რომ მან ბაღში, კლასელის ნახატები უნიტაზში ჩარეცხა. მამამ დასჯის ორიგინალური ფორმა აირჩია: ბავშვი სარეცხ მანქანაში შესვა და მანქანა ცივ რეჟიმში დაატრიალა (დიდი შეღავათი). რასაკვირველია, ბავშვი გარდაიცვალა, თავის მძიმე ტრავმებით. რომ არა 5 წლის ძმა, პოლიცია და მეზობლები ვერასდროს გაიგებდნენ, რომ ბასტიანი კიბეზე არ დაცემულა და რომ დასჯის ეს მეთოდი ჩვეულებრივი ამბავი იყო ამ ‘ოჯახში’.

აგვისტო, 2011. დალასი, ამერიკა.
მამამ და დედინაცვალმა 10 წლის ჯონათანი უწყლობით დასაჯეს, იმის გამო, რომ მან ლოგინში ჩაიფსა. 5 დღე, უკონდიციონერო ოთახში უწყლოდ ყოფნის გამო ჯონათანი გარდაიცვალა. სიკვდილის წინ კი ყელში არახისის კარაქით ჰქონდა გაჩხერილი, რომლის გადასაყლაპად წყლის ყლუპის დალევის უფლებაც კი არ მისცეს ძვირფასმა ‘მშობლებმა’.

ივლისი, 2010. იაპონია.
ჯუნკო ეგაშირამ, 34 წლის დედამ, საკუთარი 5 წლის შვილი პლასტმასის თოკით თაროზე ჩამოკიდა და ძალიან გაოცდა, რამდენიმე საათში რომ მკვდარი აღმოაჩინა. მოგვიანებით გაამხილა, რომ ბავშვის ამ და სხვა დასჯის მეთოდებს ხშირად იყენებდა: ხან თაროზე კიდებდა ხელებგაშლილს და მაჯებზე წყლით სავსე ბუშტებს კიდებდა, ხან სარეცხ მანქანაში სვამდა პირზე სკოჩაკრულს და გაკოჭილს და ნელნელა წყლიტ ავსებდა. ხანდახან, ატრიალებდა კიდეც.

ამ შემზარავი ისტორიების უკან არ ვიცი ფსიქიურად გაუწონასწორებელი ადამიანები დგანან თუ გაუნათლებელი იდიოტები, რომლებმაც არ იციან, რომ უწყლობა კლავს, ყელში თოკის წაჭერა კი – ახრჩობს. მაგრამ, ფაქტია, რომ ყველა მშობლის ძირითადი მოტივაცია შვილის სრულყოფილად აღზრდა იყო და მათი “გამოსწორების” მიზნით მიმართავდნენ დასჯის ამ ორიგინალურ ფორმებს.

მართლაც ღირს დაფიქრება, სად გადის ის ზღვარი, როცა უნდა ჩავერიოთ “სხვისი ბავშვის აღზრდაში”, როცა თვალი აღარ უნდა დავხუჭოთ აშკარა ძალადობაზე და არ უნდა გავატაროთ სხვისი ჭირი, როცა ჯერ კიდევ გვიანი არ არის, მაგრამ უკვე დროა.

იყოს ესენი აქ. იქნებ გამომადგეს, პოსტების გასაფორმებლად კლიპარტების ძებნის ნაცვლად ჩემივე ნაჯღაბნებს გამოვიყენებ, თუ დავწერე ოდესმე :)))

ყოველთვის ვამბობდი, ცაში თითაშვერილ და ცხენისკუდზებურთგამობმულ ძეგლებს ისე ვერ ვიტან, გიგი უგულავა თუ გავხდები (ანუ ქალაქის თავი), ძეგლების უმრავლესობას სანაგვეზე მოვისვრითქო. მე გიგი უგულავა ვერ გავხდი, მაგრამ უჩემოდაც კარგად მოახერხეს ეს ამბავი, მეტნაკლები წარმატებით.

იმასაც ვამბობდი, რა იქნება მეფეების ამ copy-paste ძეგლების ნაცვლად ორიგინალური ინსტალაციები იყოს ქალაქში, აი ისეთი, ადგილობრივ თუ უცხოელ ტურისტს რომ ფოტოს გადაღება მოუნდესთქო. ჯერჯერობით ასეთი მხოლოდ რამდენიმე მახსენდება – სპორტის სასახლის ტიტლიკანა ‘ფოთოლა’ და ძუძუებდაბერილი მუზა.

თუმცა, ბოლო დროს გაჩნდა პატარა საინტერესო სტატუები. ჩემი ფავორიტი რუსთაველის გამზირზე ჩამწკრივებული პატარა მათხოვრები და მუსიკოსებია ♡ . ხიდზე შემოსკუპული შეყვარებული წყვილიც მომწონს და თეთრი ხიდიდან გადასახტომად გამზადებული პიკასოს ბიჭიც. თქვენ წარმოიდგინეთ, ბათუმის ცენტრში უსირცხვილოდ გამოჭიმული, სამი, შიშველი-გადარეული ლაქტაციის ქალღმერთიც მომეწონა და ე.წ. “შედი-გამოდიც” (თუ ამ უკანასკნელის გამოფატრულ შიგთავსს არ ჩავთვლით, მთელი მექანიზმის რომ ჩანს. არადა საუკუნის წინანდელ მუსიკალურ საკრავებშია იატაკი დაფარული და იქ რა პრობლემა იყო ასეთი, წვიმა რომ არ ჩასდიოდეს მოძრავ მექანიზმს და დაჟანგებული ხრახნები არ ჩანდეს?)

ბათუმი

ჰოოდა, შენ ხარ ჩემი ბატონი, სანამ ჩვენ აქ ვბლოგავთ და ივანიშვილისა და კომპანიის მიმოწერის კითხვით ვიქცევთ თავს, ბათუმქალაქში კიდევ ერთი ორიგინალური ‘რაღაც’ დაიდგა.

მე არ ვიცი ეს ‘რაღაც’ კარგია თუ ცუდია, შესაბამის ადგილას დგას, თუ შეუსაბამო; ასე უნდა იყოს ბალახზე მიყრილი ახალდადებული კვერცხივით თუ ჯობდა მოპრიალებულ ზედაპირზე დაეწყოთ (სხვა თუ არაფერი – ფოტოს გადასაღებად მისულ ადამიანს ბალახის გათელვა ან ტალახში ჭყაპუნი რომ არ დასჭირვებოდა). გემოვნებაზე არ დავობენ, მითუმეტეს ნაკლებკომპეტენტურები.

მაგრამ!

გამაგებინოს ამისმა ავტორმა, ამ თანამედროვე, გაჩახჩახებულ და ნიცისუნახავსრომგაგხდის ისეთ ბათუმში – რაღა ეს საბჭოთა ბავშვობის დროინდელი, “ვანის ჩუსტები” შემოაწყო კვერცხებს, ა? :D

ასეთი მომღერლებიდან სულ რამდენიმე მახსენდება. ერთ-ერთია როჯერ ციცერო. მაშინ, როცა მან ჩემს ქალაქში ჩამობრძანება და კონცერტის გამართვა ინება, 2007 წლის ევროვიზიაში მონაწილეობიდან არცთუ დიდი ხანი იყო გასული და ალბათ ამიტომ ბილეთი 52 ევრო ღირდა, რაც საკმაოდ მეძვირა და ვერ გავიმეტე. ამიტომ არ ვიცი ციცერო როგორ მღერის სცენაზე, იუთუბზე კი ეს არცთუ ურიგოდ გამოსდის.

ევროვიზიაში მონაწილეობისა და ძლივს მოპოვებული მე-19 ადგილის მიუხედავად, ჩემი აზრით, როჯერ ციცერო მთლად ხელწამოსაკრავი ევროვიზიელების კატეგორიაში არ გადის. თუნდაც იმიტომ, რომ ის არაჩვეულებრივი ჯაზ-პიანისტის, ოიგენ ციცეროს (Eugen Cicero) შვილი ყოფილა და ვფიქრობ, ეს იგრძნობა კიდეც მის მუსიკაში.

მამა ციცერო, (რუმინულად – ეუჟენ ჩიჩეუ) რუმინული წარმოშობის გერმანელი პიანისტია, უფრო სწორად – იყო. სამწუხაროდ, ინგლისურენოვან ინტერნეტში ბევრი ვერაფერი მოვიძიე, last.fm-იც არაფერს ამბობს მის შესახებ, აი იუთუბზე კი საკმაოდ ბევრი, შთამბეჭდავი ჩანაწერია.

დავუბრუნდეთ შვილ ციცეროს. ზემოთხსენებულ ევროვიზიამდე როჯერ ციცერო უკრავდა მამამისის ჯაზ-ბენდში, გერმანიის ახალგაზრდა ჯაზმენთა ორკესტრში, იყო მიწვეული მონტროს ჯაზ-ფესტივალზე შვეიცარიაში, შემდეგ საკუთარი – 11 კაციანი ბენდიც ჩამოაყალიბა. მისი სიმღერები ძირითადად გერმანულ ენაზე იქმნებოდა, უფრო მეტიც, მან ისეთი ცნობილი სიმღერის გერმანულენოვანი ჯაზ-ქავერიც იმღერა, როგორიცაა ფრენკ სინატრას “Fly me to the moon” (Schieß mich doch zum Mond).

ძალიან საინტერესოა ციცეროს სიმღერების ტექსტი. ევროვიზიაზე ის ხმაურიანი სათაურით გავიდა Frauen regier’n die Welt (‘ქალები მართავენ მსოფლიოს‘). არ ვიცი, გერმანიის გარეთ არსებულმა პატრიარქალურმა საზოგადოებამ დაიწუნა სიმღერის ტექსტი, თუ პირიქით, ფემინისტებმა შეიცნეს ფარული ირონია, ფაქტია, რომ ციცერომ ბოლოდან მე3 ადგილი დაიკავა მხოლოდ.

მისი სხვა სიმღერა Zieh die Schuh aus (‘გაიხადე ფეხსაცმელები!‘) უკვე აშკარად ანტიფემინისტურია:D უფრო სწორად, მე პირადად, გერმანელი ფემინისტი ქალისგან დაჩაგრული კაცის წუწუნად აღვიქვი. ჩემი მწირი გერმანულის ცოდნით ვერ გავბედავ ამ ტექსტის ზუსტ გადმოქართულებას, ამიტომ ვისაც არ დაგეზარებათ, ინგლისურენოვანი თარგმანი ნახეთ.

ბოლო პერიოდში ციცერო ტაქტიკას ცვლის და ნელნელა საკუთარი გერმანულენოვანი სიმღერების გადაინგლისურებას იწყებს, 2010 წლის მონტროს ფესტივალზე მან უკვე საკუთარი გერმანული სიმღერებიც ინგლისურად შეასრულა.

არადა, მგონია, რომ საკუთარ ენაზე მაინც უკეთ გამოსდიოდა სიმღერა.

სტივ ჯობსის შეუდარებელი გამოსვლა სტენფორდის უნივერსიტეტში, რომლითაც ‘გავიცანი’ ეს ადამიანი, მანამდე ის უბრალოდ ეფლის დამფუძნებელი და უნიჭიერესი ადამიანი იყო. ეს არის გამოსვლა, რომელიც ყველაფრის Re-Start-ისკენ გიბიძგებს, სტიმულს გაძლევს და ცხოვრების ჟინს გმატებს. It’s a must see! მშურს იმ სტუდენტების, ვინც ეს ლაივში მოისმინა:

ქართული თარგმანი იხილეთ როკოსთან.

20 წლის გოგონა, რომლის ფეისბუქ-პროფილი გვეუბნება, რომ იგი პეტერბურგში გაიზარდა, მილანში ცხოვრობს და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტსი სწავლობს, გაგიკვირდებათ და, ნამდვილად მომხიბვლელია:). იმედია არ მიწყენს, თუ მისი საჯარო ალბომებიდან ფოტოებს გადმოვაკოპირებ:

მის საქართველო 2011 - ჟანეტა ქერდიყოშვილი

მოგეწონათ ხომ? ნამდვილად ვერ იტყვი აუგს.

ახლა ნახეთ ის ფოტოები, რითაც ამ გოგონას გვაწონებდნენ კონკურსის დროს (ფოტოები განთავსებულია მის საქართველოს ოფიციალურ ვებგვერდზე, გადაღებულია სავარაუდოდ რომელიღაც ძვირადღირებული სტუდიის მიერ):

ჟანეტა ქერდიყოშვილი მის საქართველო 2011-ზე

მე ვერ ვიცანი.
არ მესმის, რატომ ჰგონია არაერთ ფოტოგრაფს, რომ ფოტო მით უკეთესია, რაც უფრო მეტი ‘ღლამურული’ ეფექტი, გაპლასტმასებული კანი, დაწვრილებული ცხვირი, ხელოვნურფორმამიცემული ტუჩები და თოჯინის თვალებია მასზე.

მით უმეტეს არ მესმის, რატომ უხდიან მათ ამაში ფულს.

ჰოლგას 12 კვადრატული ფორმატის კადრის გადაღება შეუძლია, მე კი ჯერჯერობით სულ ერთი – პირველი ფირი გავამჟღავნე ზაზასთან, მელიქიშვილზე. შესაბამისად, მაპატიეთ, თუ სატესტო ჩხაკუნის შედეგად შედევრები არ გამომივიდა (თუმცა, ზაზამ მითხრა – პირველი ფირის და ჰოლგას პირობაზე ნორმალურიაო :)))

p.s. დამუშავება: resize, sharpen, მხოლოდ რამდენიმეზე adjust levels.

და მაინც, ამათ ეტყობა კაი მეგრულ თაფლში ჩასვენებული მკვდარი არ უნახავთ :D

რა თქმა უნდა ასეთ დროს, სხვა ვინ დაგიდგება გვერდში, თუ არა ქართველები და როცა ჩემს საფულეს, უფრო სწორად კი კრედიტკარტას ბოლო გახვრეტილი ცენტრი გაძვრა, რამდენიმე დღე მათი დახმარებით, რეკლამების დამრიგებლად, 1 თვე კი – ნახხევარფაბრიკატების შემფუთავად ვიმუშავე.

ასე მოვხვდი საშუალო სიდიდისა და ფასის გერმანულ ქარხანაში, სადაც სოსის-ძეხვ-ჰამბურგერ-ჩიზბურგერ-სენდვიჩ-შტრუდელებს ამზადებდნენ.

რა თქმა უნდა, ადვილი არ იყო 0+3°C გამყინვარებაში 8 სთ ფეხზე დგომა და ზაარლანდელი გერმანელის ზედამხედველობის ქვეშ ისტერიული სისწრაფით მოძრავ კონტეინერებში პური -> ‘კატლეტი’ -> ყველი -> ისევ პურის თანმიმდევრულად ჩაწყობა. მაგრამ დღიური 70 ევროც საკმაოდ მსუყედ გამოიყურებოდა და ამიტომ მეც ღამის 20:45-დან დილის 06:30-მდე აი ასე შეფუთული ვალაგებდი და ვალაგებდი გაყინული ყველისა და პურის ნაჭრებს კონტეინერებში, კონტეინერებს კი – ყუთებში:

ქარხნის გარდერობში

დამეთანხმებით, არც თუ ისე მომხიბვლელი და მოსახერხებელი უნიფორმაა. ამას დაუმატეთ დიდი, თეთრი ‘ბოტასები’, ცელოფნის წინსაფარი, ნაჭრისა და რეზინის ერთჯერადი ხელთათმანები (ორივე ერთად) და ამ ხელთათმანებიდან იდაყვებამდე ‘გადამყვანი’ ცელოფნის კიდევ ერთი საფუთავი (რომ, შემთხვევით ხელთათმანიდან მაჯა არ გამოგიჩნდეს), შესვლის წინ თავიდან ფეხებამდე სადეზინფექციო ხსნარში გავლა-გამშრალება, შემდეგ არანაირი mp3 პლეერი, არავითარი ლაპარაკი, 0-დან 3 გრადუსამდე ‘სითბო’, ყურებში დანადგარების საშინელი ხმაურის დამხშობი საცობები, არცთუ გემრიელი სუნი და მხოლოდ 2 შესვენება (საბედნიეროდ – ჭამით).

რატომ მოვყევი ყოველივე ეს?

რომ არა ‘გაჭირვება მანახე და გაქცევას განახებ’ სიტუაცია, ალბათ არც არასდროს მეცოდინებოდა, როგორ მუშაობენ გერმანული ქარხნები და რამხელა ყურადღებას აქცევენ პერსონალის ჰიგიენასა და პროდუქციის სუფთად წარმოებას: პერსონალის ტანსაცმლის სისუფთავის დაცვის გარდა, ყველა ცვლა ვალდებულია თვითონ უზრუნველყოს იატაკის მორეცხვა, მოპრიალება, დანადგარების გარეცხვა, უმაღლესი %იანი სპირტით გაწმენდა და გამშრალება.

თუმცა, ამ სუპერ-სისუფთავესა და სუპერ-კონტროლში ისეთი გამონაკლისი, როგორც ძირს დაგდებული ყველის მკლავზე გაწმენდა და წარმოებაში დაბრუნებაა, მაინც ვნახე.

ამ ამბებიდან დიდი ხანი არ იყო გასული, როცა უკვე საქართველოში, გაეროს განვითარების პროგრამის პროექტში ჩემი მუშაობის დროს, რაღაც გამოცემისთვის ფოტოები დაგვჭირდა და ადგილობრივი წარმოების ასახვისთვის ფოტოგრაფი გავუშვით ქვემო ქართლის მინი-ქარხნებში – ვიფიქრეთ, რეგიონში არსებული რძის პროდუქტების წარმოებით თავსაც მოვიწონებდით. ნურას უკაცრავად. მთელი დღის ფოტოგადაღების შედეგად სიმწრით ნაგროვები კადრებიდან დიდი ნაწილის დაწუნება მოგვიხდა: ყველა მათგანში აშკარად ჩანდა, როგორი უგულვებელყოფილი იყო ჰიგიენის ეემენტარული ნორმებიც კი. არანაირი თავსაფარი, ხელთათმანი, წინსაფარი ან სპეციალური ხეფსაცმელი. ამის ნაცვლად თმაგაბურძგნული და საშინაო ტანსაცმლიან-ფეხსაცმლიანი პერსონალი შიშველი ხელით (თუმცაღა – კეთილი გულით) თავაზიანად აწვდიდა ჩვენს ფოტოგრაფს სახელდახელოდ, 5 თეთრიან ერთჯერად პლასტმასის ჭიქაში ჩამოსხმულ ნაყინს და ‘ნატურალურ’ კარაქს.

სამწუხაროდ, მე ის ფოტოები არ შემინახავს და რომც შემენახა, ალბათ კორპორატიული ეთიკა მაიძულებდა, არ გამეზიარებინა თქვენთვის.

სამაგიეროდ, ფეისბუქზე საკუთარი ნება-სურვილით და რაც მთავარია, თავის მოწონების მიზნით, ღვინის ერთ-ერთი ქართული წარმოება ამაყად დებს ღვინის დეგუსტაციის ამსახველ კადრებს:

შატო თელავი - მზადება დეგუსტაციისათვის (ფოტო აღებულია FB-დან)

შეამჩნიეთ ხომ? სადეგუსტაციო ღვინოები ჩამოსხმულია ბორჯომის მეორად (გამორიცხული არაა – ბუნკერებიდან ამოთრეულ), ჯერ კიდევ ეტიკეტიან ბოთლებში. ზუსტად ისეთში, როგორშიც თავმოყვარე დიასახლისი ტყემალს არ ჩაასხამს.

ამის მერე, ნუთუ ვინმეს უკვირს, რატომ არ იღებს ევროკავშირი ჩვენს პროდუქციას და რატომ გამოგვიყარა თვით რუსეთმაც კი ეროვნული პროდუქცია ფალსიფიცირებისა და უხარისხობის მოტივით?