ახლა მობილურს ვასუფთავებდი და წასაშლელად დამენანა. იყოს აქ :)

დღის დასასრული..

ცოტა ხანს ვერ მივხვდი, მომეწონა თუ არა. პირველ მოსმენაზე არასტანდარტული რიტმის დაჭერა ცოტა გამიჭირდა. მომეჩვენა, რომ ხმაც არ იყო კარგად დაბალანსებული და გიტარა ცუდად ისმოდა. სასწრაფოდ გადავახვიე მაივიდეოზე და მეორეჯერ მოვუსმინე. მერე კიდევ გადავახვიე, ამჯერად იმისთვის, რომ სახელი და გვარი გამეგო. მერე ფეისბუქზე გავიქეცი და სანამ ჯეოსტარი დამთავრდებოდა და მომღერლები სახლში მივიდოდნენ, friend request გავაგზავნე (საერთოდ, ასე არ ვიქცევი ხოლმე:D). ოღონდ, იმედი არ მქონდა, რომ დამამატებდა სრულიად უცნობ ადამიანს.

ნუ, რა თქმა უნდა, ამასობაში იუთუბიც გადავატრიალე და ფეისბუქზეც დავაშეარე ნაპოვნი სიმღერები. ირონიანარევი რეპლიკებიც მალე მივიღე – რა გჭირს? ლაწირაკ ნიკო ბერიძეზე გააფანატე? (არადა, ჩემთვის აღმოჩენა ნიკო ბერიძე არ ყოფილა. ჯერ კიდევ ჯეოსტარამდე და “ქეთო და კოტემდე” ბევრად ადრე მყავდა შესწავლილი, როცა მისი ჯგუფის მეგრულ როკს გადავაწყდი და მართლა ძალიან მომეწონა. ჯეოსტარზეც გულწრფელად ვგულშემატკივრობდი და მეწყინა, რომ ფინალამდე ვერ მიაღწია).

და აი, ჯეოსტარის იმდღევანდელი სერია დასრულდა და შუაღამეზე ფეისბუქ-ნოტიფიკაციაც მომივიდა:

Zviad Bolkvadze has approved your friend request.

ახლაც არ ვიცი, რა აქვს ამ ადამიანს ასეთი განსაკუთრებული, ობიექტურად რამდენად კარგია მისი დაწერილი სიმღერები, უცნაური ტექსტები ან პატრიარქის საგალობლების საორკესტრო არანჟირება. მაგრამ ხმა, ხმა აქვს რაღაცნაირი, უცნაური და კიდევ ცოტა არ იყოს საინტერესოდ შეუსაბამო სტილი და გარეგნობა კომპოზიტორ-მომღერალ-მუსიკოსისათვის – საქმიანი სათვალე, ცოტა მოუწესრიგებელი სტილი, აკეცილი ჯინსი.

ახლა შემთხვევით ჩემს იუთუბ-პლეილისტში ისევ მოვუსმინე და გამახსენდა. და ისევ ისეთი ელეთმელეთი დამემართა ამ ხმაზე, როგორც ადრე :P

Zviad Bolkvadze-TETRI VALSI by ninitsiklauri

P.S. ზვიად ბოლქვაძე ფბ-მეგობრებში ისევ მყავს, მაგრამ იმედი მაქვს, ამ პოსტს არ ნახავს. რაღაც მეუხერხულებასავით. მართლა ა(ღა)რც ისე პატარა ვარ იმისთვის, რომ ვინმეს ფანი გავხდე :D

ამ პოსტის წერის დაწყებისას სადღაც ლანჩხუთის გზაზე ვარ, ყურსასმენებში Cocoon-ის ულამაზეს, ცოტა დეპრესიულ სიმღერებს ვუსმენ, ყურსასმენების გარედან კი ტაქსის მძღოლის რჩეული ალბომის გამკივანი დნცკ დნცკ აღწევს. შემხვედრი ტრაილერების კაშკაშა შუქი დროდადრო არღვევს გარეთ გამეფებულ სიბნელის უსაფრთხოებას. მგზავრობის ზოგადად საკმაოდ მეშინია, მითუმეტეს ღამით და მითუმეტეს უცხო მძღოლთან. ამიტომ, ვერ დავიძინებ. რამე უნდა ვაკეთო. მობილურით ფეისბუქზე შევიჭყიტე და მივხვდი, რომ ყოველი მეორე აღშფოთებული სტატუსი პატრიარქის დღევანდელ ქადაგებას ეძღვნება. საინტერესოა.

ციტატა პატრიარქის 29 აპრილის საკვირაო ქადაგებიდან

„მაგალითად, როცა ქმარი მოდის სამსახურიდან, შენ უნდა შესთავაზო დასვენება, უნდა შესთავაზო ფეხების დაბანა, შესთავაზო საჭმელი, სითბო უნდა აჩვენო შენს ქმარს“

გამეღიმა, როცა წავიკითხე. არ გავბრაზებულვარ, არადა ჩემისთანა “ფემინისტკა” წესით უნდა აღშფოთებულიყო და ასეც მოხდებოდა, რომ არა ჩემი იმწუთიერი მშვიდი განწყობა. ჰოდა ახლა ვფიქრობ და რასაც ვფიქრობ, თან ვწერ. მგონია, რომ ეს კაცი ტყუილუბრალოდ არასდროს ამბობს ასეთ უცნაურ რამეებს და მისი ნათქვამები არც ისეთი ცალსახა და ერთაზროვანია ხოლმე, როგორც ერთი შეხედვით ჩანს. იქნებ რა იგულისხმა? მოდი, მივყვეთ უკუმიმდევრობით:

• მოეფერეთო

მგონი ეს ყველაზე ნაკლებად აღმაშფოთებელაღსაშფოთებელი განცხადება იყო. ცოლ-ქმრობა და საერთოდ ნებისმიერი ნორმალური ოჯახური ურთიერთობა ხომ მოფერებაზე რიგითობას არ აწესებს, ბუნებრივად იგულისხმება. თანაც იგივეს, ოღონდ სხვა სიტყვებით არაერთი ქალი ამბობს საკუთარი თავის ან სხვა ქალის კრიტიკისას, დაახლოებით ასეთი კონტექსტით: მომფერებელი ცოლის ქმარი სხვა ქალებში არ დაიწყებს სიარულსო. მოფერებაში რას იგულისხმებთ, ეს ილია II-ს არ დაუკონკრეტებია ;) ინტერპრეტაციასა და ფანტაზიებში ყველა თავისუფალია ;)

• ფეხები დაბანეთო

რა გაგიკვირდათ? დიახაც, დაბანეთ ფეხები! დაბანეთ, რადგან თვითონ ვერ ხვდებიან, რომ უნდა დაიბანონ და სუნი არ უნდა ასდიოდეთ და თქვენ მაინც მიახვედრეთ (ყველას არ ეხება რა თქმა უნდა, მაგრამ ვისაც ეხება ისეთი ძალიან ბევრია).

ერთი-ორჯერ რომ დაბანთ, იქნებ მესამედ თვითონვე მოუნდეთ დაბანა. ვინ, თუ არა, ეკლესიის წინამძღვარმა კარგად იცის, რა ნელსურნელება დგას ხალხმრავალ ადგილებში. ჰოდა, დაბანეთ! სირცხვილია! არა მხოლოდ მისი, თქვენი სირცხვილიც.

• საჭმელი შესთავაზეთო

აქ მგონია, რომ პატრიარქი ცოტა რეალობას მოწყდა და არ იცის, რომ დღეს ცოლები არანაკლები, ხშირად კი მეტი დატვირთვით მუშაობენ ქმრებზე, უფრო ხანგრძლივი სამუშაო გრაფიკი აქვთ და ფაქტიურად ბავშვებს სამსახურში აჩენენ და დისტანციურად ზრდიან. სწორედ ამ მიზეზით, და არა იმიტომ, რომ “საჭმლის დახვედრება” ტეხავს, ვფიქრობ დღეს ქალისთვის ამ ვალდებულების ცალმხრივად აკიდება ძნელია, განსხვავებით ოციოდე წლის წინანდელი სიტუაციისა, როცა კაცები გარეთ მუშაობდნენ, ქალები კი სახლში ატარებდნენ ძირითად დროს. მეც გამომიცდია და ვფიქრობ, მართლაც ძალიან ‘ტეხავს’ როცა სახლში მისულს საჭმლის ნაცვლად შენი თანამცხოვრებლის (ოჯახის წევრი იქნება ეს თუ უბრალოდ მეგობარი) უყურადღებობა გხვდება. სახლში ჭამა ხომ სულ სხვაა :)

ჭამა აერთიანებს ადამიანებს (სექსიც, რა თქმა უნდა, მაგრამ ჭამა მაინც უფრო მეტს აერთიანებს). ყველა სასიხარულო, სამწუხარო თუ საქმიანი ღონისძიების განუყრელი ნაწილია – ჭამა. ჰოდა ჭამეთო სახლში,საყვარელ ადამიანებთან ერთად, დაახვედრეთ რამე საჭმელი ოჯახის წევრს ან ვინც არ უნდა იყოს, უბრალოდ სახლში დაბრუნებულ ადამიანს, მიუხედავად თქვენი და მისი სქესისა, თუნდაც სახელდახელოდ მომზადებული ან მაღაზიაში ნაყიდი. მან ეს შეიძლება ჩვეულებრივ ამბად აღიქვას, მაგრამ თუ ეტყვით – პროდუქტები კარადაშია და შენ თვითონ მოიმზადეო, მერწმუნეთ, აუცილებლად ცუდად დაამახსოვრდება.

• კაცი უნდა იყოს ოჯახის უფროსიო

ბოლო და ყველაზე მტკივნეული პუნქტი. მე პირადად, მცირე ფემინისტური აგრესიით გამსჭვალული ადამიანი ყოველივე პატრიარქალურის მიმართ, ამ თეზისს ასე მშვიდად და უაპელაციოდ ვერ მივიღებ, მაგრამ ეს ახლა მეორეხარისხოვანია.

როგორ უნდა გაიგოს ეს ფრაზა საშუალო სტატისტიკურმა მამრმა? რომ კაცი რასაც იტყვის, ქალი უნდა მორჩილებდეს? რომ კაცი რასაც იტყვის, ყველაფერი სწორია? რომ კაცს ყველაფრის უფლება აქვს, ქალს – არაფრის?

რა თქმა უნდა არა. თუმცა, დარწმუნებული ვარ, ზოგი სერიოზულად და ზოგიც ხუმრობით, სწორედ ამ აზრს გამოიტანს ნათქვამიდან. სამწუხაროდ. მათ შორის – ქალებიც.

მოდი, ცოტა გავშალოთ საკითხი.

რას ნიშნავს იყო ოჯახის უფროსი? ან საერთოდ, რაიმეს უფროსი? დღევანდელი გაგებით, რაიმეს უფროსობა, ხელმძღვანელობა არ ნიშნავს ნებისა და ხუშტურის დიქტატს, არც ყოვლისმცოდნეობას და არც უაპელაციო ჭეშმარიტების ღაღადების უნარს.

იყო უფროსი, პირველ რიგში, ნიშნავს გქონდეს უნარი, შენს საუფროსო სივრცეში შემავალი ყველა სუბიექტის მოსაზრებათა შეჯერებით გააკეთო ოპტიმალური, მაქსიმალურად სწორი, ნაკლებად სარისკო დასკვნა და მიიღო შესაბამისი გადაწყვეტილება. გადაწყვეტილების მიღება კი ნიშნავს პასუხისმგებლობის აღებას და ამიტომაც, უფროსი არის ყველაზე დიდი პასუხისმგებლობის მქონე სუბიექტი და არა უბრალოდ ერთპიროვნული გამგებელი. პასუხისმგებლობის აღება კი ძალიან ძნელია. ბოლო ოცწლეულის გადაგვარებულმა ყოფამ ერთი მხრივ კარგი შედეგი მოიტანა, რომ დააჩქარა ჩვენნაირ კონსერვატიულ ქვეყანაში ქალთა თანასწორობისკენ სწრაფვა (სექსუალურიც, კარიერულიც, ოჯახურიც), აიძულა რა ქალების დიდი ნაწილი, საკუთარ თავზე აეღო ოჯახის რჩენის (და შესაბამისად მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მიღების) პასუხისმგებლობა, გაუსუსურებული მამაკაცების მნიშვნელოვანი ნაწილი კი დატოვა საკუთარი ნებისა და ხუშტურის, სქესით ‘გარანტირებული’ იმპერატიულობის ამარა, რეალურად კი მნიშვნელოვნად შეამცირა მათი უნარი – იტვირთონ უჯახური და საერთოდ, რაიმენაირი პასუხისმგებლობა.

ჰოდა, იქნებ სწორედ ეს პასუხისმგებლობა შეახსენა პატრიარქმა კაცებს და არა ქალებს?

გამგები გაიგებს.

:ნახევრადსერიოზულიპოსტი:

“არ მინდა, რო შეგეჩვიოო. ერთს ვიყავი მიჩვეულიო და მაგარი გამიტყდაო და კიდე არ მინდა გული მეტკინოსო, ასე მითხრა. დედას გეფიცები, მაგარი გამიკვირდა რა. პატარა გოგო იყო, 22 წლის.

იმის დედას შ…ი, მითხარი ვინაა, დედას მო….ავ-მეთქი.

ძაან ახლო ვიყავი რა, კაცურად გამიგე და გეტყვი ბარემ, აი იმდენად ახლო ვიყავით, რო კრიტიკული დღეები როდის ქონდა, ეგეც კი ვიცოდი რა. აი, როგორც გინდა ისე გამიგე რა ძმაო, თუ გინდა თქვი რო ვიღაც ბოზანდარას იცნობდაო, მარა ეგრე იყო რა..”

~ ნაწყვეტი ავტობუსის გაჩერებაზე მოსმენილი დიალოგიდან

კამერა: Canon EOS 350D
ლინზა: Canon 50mm, 1.8
ფორმატი: RAW

ორიოდ წლის წინ, მაგთიმ გაბურღა ტვინი, 5959-ზე დარეკეთ და მანქანა მოიგეთო, ყოველდღე გვახსენებდნენ. ბევრი მხოლოდ იმიტომ რეკავდა, რომ სმს აღარ მისვლოდა, მაგრამ არც ეს ჭრიდა. ჩემმა აღშფოთებამ კულმინაციას მაშინ მიაღწია, როცა კვირა დილის 8 საათზე დაიწყეს სმს-ების გზავნა. ბოლოს დამთავრდა აქცია და გვეშველა.

შემდეგ პორტირება დაიწყო და მობ.ოპერატორებმა ისე გაუცვალეს ერთმანეთს სატელეფონო ბაზები, მომხმარებლებისთვის არაფერი უკითხავთ. სპამის ახალმა ტალღამ ისევ გადაგვიარა: გადმოდი ბილაინზე, ჯეოსელზე, მაგთიზე, ბანზე, ბალზე და ა.შ.

ნელნელა ისე გაუტკბათ, უაზრობამდე მივიდნენ და ჰგონიათ, დღეში 10ჯერ თუ გამოგზავნიან ერთსა და იმავე მესიჯს, უფრო კეთილგანეწყობა ხალხი მათ მიმართ. თანაც, თითო კომპანიამ ერთხელ რომ გამოგზავნოს (არადა საკონტროლოდ ბევრი ორჯერ აგზავნის ერთსა და იმავე ტექსტს), ასეთი კომპანია რამდენია და ჯამში, დღეში მეტი სპამი მოგდის, ვიდრე ნაცნობის მესიჯი :@

უნიქარდი, აქსესორაიზი, ტედ ლაპიდუსი, ეტამი, რიფლეი, მანგო, პოკერკინგი, გალაქსი, ვა ბენე, სპორტის სამყარო, ჯოვანი ჯი, ერეი, მექსი და ბენეტონი, ევიტა პერონი, Guess (ესენი რეკავდნენ კიდეც და დავბლოკე), ფეხსაცმლის სამყარო, ელვა ჯი, გუდვილი, კორსტანდარტბანკი, ჯიპისი, ბალუ, პონეტი, გარანტგაზი (ამათ ავტომობილები გადაჰყავთ გაზზე) – არ გეგონოთ ვარაუდზე ჩამოვთვალე, ამწამს ამოვკრიბე ყველას სახელი ჩემი სმს-ბოქსიდან :@

და რა თქმა უნდა განუყრელი ტიბისი და მაგთი, მაგთი და ტიბისი (ესენი მჭირდება მაინც, არაფერს ვერჩი:))

ამას დამატებული ათასი გზააბნეული, რომელსაც კომპანიის დაქირავების თავი არ აქვს და ვარაუდზე, უმისამართოდ აგზავნის მესიჯებს:

იპოთეკური სესხები

სპამის უახლესი და ბოლო ტალღა თსუ-მ ააგორა – მე და ჩემს უამრავ ნაცნობს, განურჩევლად ასაკის და თსუ-სთან კავშირისა, დღეში მინიმუმ ორჯერ მოგვდის შეტყობინება, ხან ესტონეთში სასწავლებლად გვეპატიჟებიან, ხან რიგითი ტრენინგის დაწყება-დამთავრების დროსა და აუდიტორიის ნომერს გვამცნობენ და ხანაც საერთოდ ვერ გაიგებ რა უნდათ.

სპამი თსუ-სგან

ბოლო სმს-ზე გაბრაზების ნაცვლად უკვე გამეცინა. როცა მარკეტინგსა და პიარში კონკურსზე მეპატიჟებიან და თავად ვერც მიზნობრივ ჯგუფს საზღვრავენ, ვის დაუმესიჯონ და ვერც შეტყობინებების სიხშირის დოზას აკონტროლებენ, აბა რა ვიცი, რა უნდა მასწავლონ ამათ, სტუდენტი რომც ვიყო, მაინც?

რა თქმა უნდა, 15 წუთში წაშალეს :|

პ.ს. Nothing Personal. ოდესღაც თსუ დავამთავრე და ძალიან მიყვარს. უბრალოდ სპამს ვერ ვიტან :@

ხელფასი, მთელ კაპიტალისტურ მსოფლიოში, თითქმის ისეთივე ინტიმური საკითხია, როგორც – რამდენჯერ გაქვს კვირაში სექსი, იმ განსხვავებით, რომ ამ უკანასკნელზე მეუღლე/პარტნიორი ფლობს ექსკლუზიურ ინფოს, ხოლო პირველზე – დამქირავებელი და საგადასახადო.

ხელფასი რამდენი გაქვს? – ეს კიდევ უფრო მეტად მაბნევს, ვიდრე მეორე, ასევე ხშირად დასმულთაგანი – რატომ არ თხოვდები?

თუ მეორე კითხვაზე შემიძლია ირონიულად ვუპასუხო, არავის ვუნდივართქო, ხელფასის საკითხზე ყველა პასუხი ჩანასახშივე მცდარია.

თუ კონკრეტულ (სულერთია, მართალ თუ ტყუილ) რიცხვს დაასახელებ, აუცილებლად დაინახავ წამიერად დაფიქრებულ სახეს და თანამოსაუბრის რომელიმე რეაქციას მოისმენ თუ არა, ამოიკითხავ მაინც:

• უი, რა ცოტაა ! (მის ხელფასთან, ან “შენ რამდენიც ისწავლე” იმასთან შედარებით) + შეცოდება/ნიშნის მოგების უნებური გამომეტყველება;
• ჰმ, რა გინდა გენაცვალე, კაი ხელფასია, აგერ ჩემმა ბიჭმა/გოგომ ამდენი ისწავლა და 500 ლარზე მუშაობს დღე და ღამე ! + გულდაწყვეტილ-უკმაყოფილო გამომეტყველება.

თუ კონკრეტულ რიცხვს არ ასახელებ, დასკვნები მაინც იგივეა, ოღონდ – გულში.

ორივე შემთხვევაში მოპასუხე ვარდება უხერხულ მდგომარეობაში მისგან აბსოლუტურად დამოუკიდებელი მიზეზით და ამას კითხვის ავტორიც ყოველთვის გრძნობს, მაგრამ ფაქტი ფაქტად რჩება და შეკითხვაც ამაყად ინარჩუნებს ადგილს ხშირად დასმული არაკორექტული კითხვების ყველა დროის საუკეთესო ათეულში.

გამოსავალი? – არ არის ..

გი დე მოპასანი
“ლამაზი მეგობარი”

ვვარაუდობ, რომ პოსტის სათაურმა პირველი განწყობა უკვე შეგიქმნათ და გათხოვებაზე ორიენტირებული ‘სეკრეტარშების’ ისტორიის წაკითხვისთვის უფრო განეწყვეთ, ვიდრე საკმაოდ ცნობილი ქართული გვარის წარმომადგენლებზე ისტორიის გასაცნობად. არადა, სწორედ ეს უკანასკნელია ჩემი ბლოგის დღევანდელი გაცოცხლების მიზეზი :)

“Marrying Mdivanis” – სწორედ ასე შეურქმევიათ 1917 წელს საქართველოდან საფრანგეთში გახიზნული მდივნების ოჯახისათვის, რომლებიც სათაურში, ქართულად, ჩემებურად – ქორწინებაზე ორიენტირებულებად მოვიხსენიე. თუმცა, როგორც ქვემოთ დაინახავთ, ხუთი და-ძმა არა მხოლოდ ქორწინებაზე ორიენტირებული, არამედ წარმატებულიც აღმოჩნდა, ორი-სამჯერ თუ არა, ერთხელ მაინც ექორწინა მდიდარ და ცნობილ მეუღლეზე.

ზახარ და ელისაბედ მდივნების ოჯახში დაბადებული, როგორც ჩანს, საკმაოდ ნიჭიერი და მომხიბლველი შთამომავლების საქორწინო კარიერა ასე გამოიყურება:

სერჟ (სერგეი) მდივანი (1903-1936)

1927 წ იქორწინა ცნობილ ჰოლივუდელ მსახიობ პოლა ნეგრიზე, თუმცა, მას შემდეგ, რაც ამ უკანასკნელმა 1929 წ საბირჟო კრიზისის დროს ქონება დაკარგა, სერჟ მდივანმა ის მიატოვა და ოპერის მომღერალ, მერი მაკკორმიკთან გადაბარგდა, თუმცა მერი საკმაოდ მალე გაშორდა მას და ქორწინება სკანდალური სასამართლო პროცესით დასრულდა. ბოლოს, მდივანმა ყოფილ რძალს, ლუიზ ასტორ ვან ალენს დაუკავშირა ცხოვრება, მაგრამ ძალიან მალე, 1936 წელს თავად გარდაიცვალა, პოლოს თამაშის დროს.

სერჟ მდივანი და პოლა ნეგრი

ალექსის მდივანი (1905-1935)

ალექსის მდივანი 1931-ში ასტორების ოჯახის წევრზე, ლუიზ ასტორ ვან ალენზე დაქორწინდა (Astor Family – გერმანული წარმოშობის ანგლო-ამერიკული ოჯახი, წარმატებული ბიზნესში, საზოგადოებრივ და პოლიტიკურ ცხოვრებაში), თუმცა მალე გაშორდა, რათა კიდევ უფრო წარმატებული Woolworth*-ის მემკვიდე, ბარბარა ჰატონზე დაქორწინებულიყო, იმ დროისათვის მსოფლიოში უმდიდრეს ქალზე. ალექსი დაიღუპა ავტოკატასტროფაში, სულ რაღაც 30 წლის ასაკში.

*Woolworth – პირველი კომპანია, რომელმაც შემოიტანა ფიქსირებული ფასები მაღაზიაში – ყველაფერი 5 & 10 ცენტად (ახლა უკვე ცნობილი პრაქტიკაა 1 dollar store და 1 euro shop-ებში) და იმ პერიოდში Woolworth უკვე ერთერთი უმდიდრესი ქსელი იყო.

ალექსი მდივანი და ბარბარა ჰატონი

იზაბელ რუსადან (რუსსი) მდივანი (1906-1938)

რუსსი, სკულპტორი, რომელიც 21 წლის ასაკში 51 წლის ესპანელ მხატვარს, ხოზე მარია სერტს გაჰყვა ცოლად. თავის მხრივ, ხოზე მარია სერტი გახლდათ ქმარი ცნობილი პოლონელი პიანისტისა და არტისტთა პარიზული სალონების პატრონის, მისია გოდებსკას, შემდგომში მისია სერტისა.

ზოგიერთი წყარო ამტკიცებს, რომ ცოლ-ქმარ მისია და ხოსე სერტებს ერთდროულად შეუყვარდათ მშვენიერი ახალგაზრდა რუსსი მდივანი, თუმცა სამკუთხედმა დიდხანს ვერ გასტანა და თავმოყვარეობაშელახულმა  და უკვე ასაკოვანმა მისიამაც მისი უახლოესი მეგობრის, კოკო შანელისა და ნარკოტიკების გარემოცვაში ამჯობინა დარდის გაქარვება.

ძმების მსგავსად მშვენიერი რუსსიც ადრეულ ასაკში, სულ 32 წლის გარდაიცვალა, მაგრამ არა უბედური შემთხვევის, არამედ ნარკოტიკების ჭარბი მოხმარების გამო (სამწუხაროდ მის ფოტოს ნეტსი ვერსად მივაგენი)

დავით მდივანი (1907-1984)

დავით მდივანმა დედმამიშვილებისგან განსხვავებით 1984 წლამდე იცოცხლა და რამდენიმე ოფიციალური ქორწინებაც მოასწრო. მისი პირველი მეუღლე მსახიობი და მოცეკვავე მეი მიურეი იყო, რომელთანაც შვილიც ეყოლა. მას შემდეგ, რაც დავითმა ცოლი გააბანკროტა, მიურეი გაშორდა მას. დავით მდივანი გარკვეულ ხანს კიდევ ერთ, იმ დროისთვის ცნობილ მსახიობს, არლეტის ხვდებოდა, ხოლო 1944-ში ნავთობის კორპორაცია Sinclair-ის მემკვიდრეზე, ვირჯინია სინკლერზე დაქორწინდა და მეორე ვაჟიშვილი, მაიკლიც ეყოლა.

დავით მდივანი და მეი მიურეი

ნინა მდივანი (-1987)

ნინა მდივანს ძმებთან შედარებით, ერთი შეხედვით მოკრძალებული და მშვიდი საქორწინო ბიოგრაფია აქვს. 1925-ში ის იურისტ, ჩარლზ უბერიხზე დაქორწინდა, 11 წლის შემდეგ კი გაშორდა და დენის კონან დოილს, სერ არტურ კონან დოილის ვაჟს გაჰყვა ცოლად. დენისის სიკვდილის შემდეგ, 1955 წელს კი მესამედ გათხოვდა, ანტონი ჰარვუდზე.

საინტერესო ის არის, რომ მესამედ გათხოვების მიუხედავად, ნინა მდივანს არ ასვენებდა დარდი, რომ კონან დოილების მემკვიდრეობა სათანადოდ ვერ იმართებოდა. დროთა განმავლობაში მან დაიყოლია კონან დოილის (უფროსის) ქვრივი, ასევე მეორე ვაჟის (მაზლის) ქვრივი, შოტლანდიის როიალ ბანკიდან სესხი აიღეს და ბიზნესი წამოიწყეს, თუმცა კრედიტი აღარ დაუბრუნებიათ, რის გამოც, მალე ბიზნესის (და ქონების) გაყიდვა მოუხდათ და კონან დოილების ქონებას დღემდე მისი მყიდველის, ლედი დუნკანის შთამომავლები მართავენ.

ნინა მდივანი და დენის კონან დოილი

საინტერესოა, რა იყო მდივნების ‘წარმატებული’ ქორწინებების საიდუმლო. ზოგიერთ წყაროში აღნიშნავენ, რომ დღეს ამ ოჯახს აუცილებლად შეარქმევდნენ მომხიბვლელთა ოჯახს (Family of the Beautiful) და ამას, ფოტოებიც, უდავოდ ცხადჰყოფს. სავარაუდოდ, ცნობილ და მდიდარ ხალხთან დამეგობრებისა და დამოყვრების წყალობით, მათი კონტაქტები სხვისთვისაც საჭირო და გამოსადეგი იქნებოდა.

მაგრამ, მთავარი ალბათ მაინც ის არის, რომ დახვეწილი ქცევისა და ეფექტური გარეგნობის პატრონთ არ გასჭირვებიათ, პარიზელები, უფრო სწორად კი ევროპელები და ამერიკელები ადვილად დაერწმუნებინათ თავიანთ არა მხოლოდ არისტოკრატულ, არამედ სამეფო წარმოშობაშიც და თავი ბოლშევიკების მიერ დევნილ, ქართული წარმოშობის პრინცებად და პრინცესებად გაესაღებინათ.

ასე შევიდა ევროპულ ისტორიაში ამბავი ქართველთა ოჯახისა, სახელით Marrying Mdivanis.

შთაგონებისთვის მადლობა ნატალია ჭუმბურიძეს.

ფინალური სცენა – my favourite:

Warning: Jude Law-ს ფანებმა არ ნახოთ, შეიძლება შეგზიზღდეთ :)

პ.ს. სამწუხაროა, რომ იუთუბზე ისეთი ვერსია ვერ ვნახე, სადაც ჯად ლოსა და ნატალი პორტმანის დიალოგის დასაწყისიცაა. მოკლედ, გირჩევთ გადმოწერეთ და უყურეთ, ყურადღებით :)

– ომი ვქენითო, დედფალ.

– წაგიგიათო ომი, გივარგილ.

– წავაგეთო ომი, დედფალ.

– მაშ, რა აზრი ჰქონდაო ბრძოლას, გივარგილ?

– ბრძოლას ყოველთვის აქვსო აზრი, დედფალ.

* * *

“გივარგილ“, სვანური ხალხური პოემა

რამდენიმე თვის წინ ლილოს ბაზრობის, აწ უკვე ლილო მოლად წოდებულის რეკლამა გამოჩნდა ტელეეკრანებზე:

ლგბტ-ფერებში გადაწყვეტილი ლოგო და რეკლამის სულისკვეთება ნათელ მესიჯს გვაწვდიდა: ეს ის ლილო აღარ არის! განახლებული, უფრო თანამედროვე! WOW! დაუჯერებელია!

მე პირადად, ვიფიქრე, რომ ლილოში დიდი სავაჭრო ცენტრი გააკეთეს და მიწაზე კარვებში მჯდომი ხალხი, ცივილიზებულად, გადახურულ შენობებში გადაიყვანეს. რასაკვირველია, ‘ჰაროდსს’ და ‘ლაფაიეტს’ არ ველოდი, მაგრამ ‘კიდობანს’ ან ‘პასაჟს’ – კი.

ახლა კი იხილეთ ცხელ-ცხელი, რეალური ფოტოები ლილო მოლიდან, ანუ სიცივით, მტვერით, ყალბი UGG, Prada, Chanel, Adidas-ებითა და უკმაყოფილო გამყიდველებით გაჯერებული, კანტი-კუნტად მობოდიალე კლიენტების ამარა დარჩენილი ლილოს ბაზრობიდან.

ვიდეო 2:

პ.ს. და-ძმა ცქიტიშვილების ფანი ვარ, ეს ისე, ბოღმა ხარო, რომ არ დამწამოთ. ამიტომაც, ორმაგად ‘გამიტყდა’ ეს სიუჟეტი რომ ვნახე.

გამეცინა, თქვენ – ევროპელები რომ ჭამთ, იმ ნახევარფაბრიკატებს ჩვენ, ქართველები ვითომ არ ვჭამთ და გვგონია, რომ თქვენზე ჯანსაღად ვიკვებებით, მაგრამ რეალურად, ადრე თუ გვიან ყველანი ერთი მიმართულებით მივდივართთქო. მაგალითად, ჩემი თაობის ბავშვებს, ძროხის რძისგან დაყენებული, ბუნებრივი მაწვნით ზრდიდნენ, ახლა კი დედების უმრავლესობა ჩვილს კონსერვანტებით გაჯერებულ, კილომეტრებგადმოლახულ და თვეობით თაროზე ნადებ იოგურტს აჭმევსთქო.

ამის თქმა იყო და დისკუსიის მოდერატორმა (ამერიკელმა ჟურნალისტმა) ძალიან გულდაწყვეტილი სახით მითხრა: ბავშვობაში, დედა მეუბნებოდა, არის ასეთი ქვეყანა, საქართველო, სადაც ხალხი 100 წელზე მეტს ცოცხლობს, რადგან ბუნებრივი რძისგან დამზადებულ pure yogurt-ს ჭამენ, შაქრის, ხილების და კონსერვანტების დამატების გარეშეო. ეს იყო პირველი რამ, რაც ჩემს მეხსიერებაში საქართველოზე გაჩნდა და რა გულდასაწყვეტია, თუ თქვენთანაც დაივიწყეს ნამდვილი მაწონიო.

გავოგნდი. ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ წლების წინ, 6 წლის ამერიკელ ბავშვს დედა ქართულ მაწონზე უამბობდა.

და აი, დღეს, Advert.Ge-ზე 1977 წელს საქართველოში გადაღებული Danone-ს რეკლამა ვნახე და როგორც იქნა, მივხვდი, როგორ მოხვდა ქართული მაწონი ამერიკაში :))

ვერ ვიტანთქო ნამდვილად ვერ ვიტყვი, მაგრამ ვფიქრობ, რომ ახალი წელი ასაკის მატებასთან ერთად უფრო მეტ იმედგაცრუებას უკავშირდება, ვიდრე სიხარულს.

როცა პატარა, ძალიან პატარა ვიყავი, ახალ წელს ბრჭყვიალა ნაძვის ხე, მამაჩემის მოტანილი ფერადი ყუმბარა-მაშხალა, რომელსაც ვითომ ხელს მეც გამოვკრავდი ხოლმე და 1 თეფში გოზინაყი სრულიად საკმარისი იყო იმისთვის, რომ ამ დღეს მთელი წელი დავლოდებოდი. თან მაშინ, ანუ 90-იანებში ხომ ახალი წელი მთელი სამი, სრული დღით უწყვეტ ელექტროენერგიას, სითბოს, სინათლეს და სატელევიზიო გადაცემების ზღვას ნიშნავდა?

ჰოდა აბა მეტი რა იყო საჭირო ბავშვის ბედნიერებისთვის?

დრო გავიდა, გავიზარდეთ, შუქიც მოვიდა და უბრალო მაშხალამაც დაკარგა ფერადოვნება. მაღაზიები გაივსოთქო, რომ ვთქვა, სასაცილო იქნება, მაგრამ ცოტათი მაინც გამრავალფეროვნდა და რაც მთავარია – კატასტროფულად გაძვირდა საახალწლო აქსესუარები. ამ სიძვირის ტვირთმა კი ჩვენი მშობლებიდან ნელნელა ჩვენზე გადმოინაცვლა და დამძიმდა.

ფასებს და ხარჯებს რომ თავი დავანებოთ, ბავშვობაში სტუმრის მოსვლაც და სტუმრად მისვლაც ძალიან მაგარი იყო, ჩვენი რა მიდიოდა?:D ახლა, ვინმე თუ მოვა, ჯერ ჯიბეები ხომ უნდა ამოიბრუნო (აბა ახალი წელია და ცარიელი ხომ არ დახვდები:D), ენა გადაიტყავო ტრაფარეტული სადღეგრძელოებით, გამოთვრე, გამოსკდე და მეორე დღეს სამსახურში უნდა წახვიდე თავგასიებული და ნაბახუსევი. ჰო, შუალედებში კიდევ, შენც ხომ უნდა მიხვიდე სტუმრად, სავალდებულო წესით ჩამოიარო ნათესავები, მეგობრები, თორემ მოგიკვეთენ და შეგაჩვენებენ:D. მეკვლედ თუ დაგიძახეს ხომ არ გიწერია გამოძინება. დაგირეკავენ 1 იანვარს, დილის 8ზე, არიქა არავინ მოგასწროსო და ბროლიასავით უნდა გაქანდე ნახევრადთვალგახელილი (მე არავინ მეძახის მეკვლედ, ეს ისე, რომ არ იფიქროთ, რმ უმადური და უგულო მეკვლე ვარ :D).

სახლში არ გინდა ახალი წლის აღნიშვნა? გადი ბატონო გარეთ, მეგობრებთან ერთად, რესტორანი, ბარი, ახლა უკვე ლაუნჯი და კლუბი რამდენიც გინდა, ვინ გიშლის? ნუ, მერე რა, რომ ხარჯი გართობის არაადეკვატურია. სამაგიეროდ, შენ ქუულ ტიპი ხარ, გარეთ შეხვდი ახალ წელს და არა სახლში, გოიმურად ;)

ახლა საახალწლო მილოცვებზე უნდა მეთქვა ერთი ორი სიტყვა და გამახსენდა, რომ ამაზე ხო შარშან უკვე ვიწუწუნე, თანაც – ვრცლად :D (იხ.: როგორ არ უნდა მივულოცოთ ახალი წელი)

მერე ეს ყველაფერი აღარ მთავრდება, ახლით შობიდან ახლით ახალ წლამდე, ახლით ახალი წლიდან ძველით შობამდე, ძველით შობიდან – ძველით ახალ წლამდე, ძველით ახალი წლიდან – ნათლისღებამდე, ნათლისღებიდან – ნინ(ა)ოობამდე და სომხებმა გაიხარონ, სუბსარქისი რომ ‘მოიგონეს’, თორე არ ეწერა ამ ამბავს დამთავრება:D. ორგანიზმი კი ალბათ ზაფხულამდე უნდება ნახარში ნიგვზით გამოტენილი უჯრედების დაწმენდას.

ჰოდა..
აბა რა გასაკვირია, რომ დიდები ‘ვერ ვიტანთ’ ახალ წელს? :D მითუმეტეს, რომ ბავშვობის მერე ყოველ ახალ წელთან ერთად უკვე კი არ ვიზრდებით, ვბერდებით :P

ამ პოსტს თუ ვენდობით, გამოდის, რომ ასეთი საშინელი დღე მთელი წლის განმავლობაში მეორე არ ყოფილა. ძირს ახალი წელი!
გაუმარჯოს ძველ წელს! :)))) :შალვანათელაშვილი: