მადლი ჰქენი, ქვაზე დადე და გაიარე (ანუ პროფესია – ექიმი)

იმ დღეს 6 თუ 7 ოპერაცია გააკეთეს შესვენების გარეშე.
ერთ გოგოს ხინკლის ცომის გადაბრტყელებელში ჩაყოლია ხელი და მტევანი დაზიანებული ჰქონდა. მერე 24 წლის ბიჭი მოიყვანეს, 9 ტყვიით დაჭრილი, ბარძაყის არტერიიდან კედლებს წვდებოდა სისხლის ნაკადი. სხვები არ ვიცი. ყველა გადაარჩინეს. “გლახათ ვარ”-ო ერთ-ერთი ქირურგი ამბობდა ბოლოს, თუმცა სახეზე ვერც შეატყობდი დაღლილობას.
ბოლო ოპერაცია ღამის 11 საათზე დაიწყო. 80 წლის ბებიაჩემი შეიყვანეს მარცხენა ხელის ამპუტაციისთვის. უკვე განგრენა ეწყებოდა თრომბოზის გამო. “დიდი შანსია, რომ ვერ გადაიტანოს ოპერაცია, მაგრამ მასე დატოვება სირცხვილია მამიკოო” – პროფ. ემირ ფხაკაძემ იმ დილით ისე მითხრა, ერთი წამითაც აღარ მიფიქრია ღირდა თუ არა გარისკვა. ამპუტაცია 1 სთ გაგრძელდა. გულის კანკალით ვუყურებდით ექთნებს და სანიტრებს, როგორ შედიოდნენ და გამოდიოდნენ საოპერაციოში.

12 საათი ხდებოდა, სანიტარმა დაგვიძახა – დიდი პარკები მოიტანეთო.
ანუ ოპერაცია მორჩა და ბებია ცოცხალია.

(რას წარმოვიდგენდი, რომ ოდესმე ბებიას მოკვეთილი ხელის შესახვევად პარკებს ჩემი ხელით ასეთი სიხარულით მივიტანდი)
ახლა ნარკოზიდან გამოსვლა დარჩა. 16 წლის წინ ნარკოზი ძლივს გადაიტანა. ახლა?
20 წუთში ქირურგი გამოვიდა ბლოკიდან და – “ლაპარაკობსო! ჩემი პატრონები სად არიან, კითხულობსო!”
ყველა ერთნაირად ვიყავით გაოგნებული და გახარებული, ქირურგები მგონი ჩვენზე უფრო ! :)

მაგარი ქალია ჩემი ბებია! :)) 3 ინსულტიდან ხომ გამოძვრა, ამასაც გადაიტანს :)
იმ დღეს პირველად გავიაზრე, რას ნიშნავს იყო ექიმი, ოღონდ ნამდვილი ექიმი, (ილიას და “კაცური კაცის” არ იყოს, სამწუხაროა ამ სიტყვას “ნამდვილის” დამატება რომ სჭირდება დღეს).
ის, რაც ე.წ. “არამიანცის” სისხლძარღვთა ქირურგიის კლინიკაში 1 კვირაში ვნახე, არ მეგონა თუ ხდებოდა სადმე. ირგვლივ სულ ისეთი კურიოზები მესმის ექიმების უგვანი საქციელის შესახებ, უკვე აღარ მეჯერა თუ არსებობდენ გულით, სულით და მოწოდებით ექიმები, რომლებიც ჯერ ადამიანის გადარჩენაზე ფიქრობენ და მერე ფულზე.
არ ვიცი ყველა ასეთი კარგი როგორ შეიკრიბა ერთ კლინიკაში, ადამიანები, რომლებიც 24 საათიან რეჟიმში მუშაობენ, ერთნაირად თან ჰყვებიან 24 წლის ახალგაზრდასაც და 80 წლის დავრდომილსაც, აკეთებენ შესაძლებელს და შეუძლებელს, და ამ ყველაფერს ხშირად უანგაროდ.

აღარ მინდა დაწვრილებით მოვყვე, ვაქო და ვადიდო, არ მინდა გადამეტებულად გამომივიდეს.
უბრალოდ მინდა უდიდესი მადლობა გადავუხადო კლინიკა “კარაბადინი” -ს მთელ გუნდს ექთნისა და სანიტრის ჩათვლით. ეს ექიმები – ზაურ ნონიკაშვილი, მინდია ბოცვაძე, გივი შარიფაშვილი, დათო ავაზაშვილი (ღმერთმა არ დაგაჭირვოთ, მაგრამ) თუ ოდესმე დაგჭირდათ, ჩათვალეთ, რომ საიმედო ხელში ხართ.
*************************************
p.s. ბავშვობაში, მწარედ მახსოვს, შუადღეზე ძალით მაძინებდნენ ხოლმე. 3–4 წლისას მამიკო შემიყვანდა ოთახში, გვერდზე მომიწვებოდა და “მაძინებდა”. გასუსული ველოდებოდი, თვითონ როდის ჩაეძინებოდა.  მერე ვიპარებოდი და ამაყად ვაცხადებდი “დავაძინე მამიკო”–თქო.

ეს ყველაფერი ამ დღეებში ბევრჯერ გამახსენდა. ახლა მე ვაძინებ ბებიას, აფორიაქებულია, ნერვიულობს. ჩუმად გვერდზე უნდა მიუწვე, დაამშვიდო, მოატყუო მეც შენთან ერთად ვიძინებო და მერე გამოიპარო. ასე იქცეოდა თვითონაც ალბათ 26 წლის წინ, სანამ შემთხვევით გაჩენილი (“უკანონო” ბავშვი არ ვარ, უბრალოდ დედამ ორსულობის მე5 თვეზე ბრმა ნაწლავი ამოიჭრა და 71/2 თვემდე სასწაულებრივად მივაღწიე), როგორც თვითონ ამბობს ხოლმე, “ბავშვს არ დამამსგავსა” :D