Je m'appelle Eka..

November 25th, 2009

La Fête des Catherinettes ! i.e. a Prayer for the girls over 25!

The day of St.Catharine is celebrated on November 25 mainly in Estonia and in France.
The customs are a little different but the French one is really UNIQUE!
In France, on St. Catherine’s Day, it is customary for unmarried women to pray for husbands, and to honor women who’ve reached 25 years of age but haven’t married — called “Catherinettes” in France. Catherinettes send postcards to each other, and friends of the Catherinettes make hats for them — traditionally using the colors yellow (faith) and green (wisdom), often outrageous — and crown them for the day. Pilgrimage is made to St. Catherine’s statue, and she is asked to intercede in finding husbands for the unmarried lest they “don St. Catherine’s bonnet” and become spinsters. The Catherinettes are supposed to wear the hat all day long, and they are usually feted with a meal among friends. Because of this hat-wearing custom, French milliners have big parades to show off their wares on this day.
The French say that before a girl reaches 25, she prays: “Donnez-moi, Seigneur, un mari de bon lieu! Qu’il soit doux, opulent, libéral et agréable!” (Lord, give me a well-situated husband. Let him be gentle, rich, generous, and pleasant!”) After 25, she prays: “Seigneur, un qui soit supportable, ou qui, parmi le monde, au moins puisse passer!” (Lord, one who’s bearable, or who can at least pass as bearable in the world!”) And when she’s pushing 30: “Un tel qu’il te plaira Seigneur, je m’en contente!” (“Send whatever you want, Lord; I’ll take it!”).
An English version goes, St Catherine, St Catherine, O lend me thine aid, And grant that I never may die an old maid.

And there it is, a fervent French prayer:

Sainte Catherine, soyez bonne
Nous n’avons plus d’espoir
qu’en vous
Vous êtes notre patronne
Ayez pitié de nous
Nous vous implorons à genoux
Aidez-nous à nous marier
Pitié, donnez-nous un époux
Car nous brûlons d’aimer
Daignez écouter la prière
De nos cœurs fortement épris
Oh, vous qui êtes notre mère
Donnez-nous un mari

and an English translation:

Saint Catherine be good
We have no hope
but you
You are our protector
Have pity on us
We implore you on our knees
Help us to get married
For pity’s sake, give us a husband
For we’re burning with love
Deign to hear the prayer
Which comes from our overburdened hearts
Oh you who are our mother
Give us a husband!

Soooo Girls! Who wants to pray??? :D:D:D 

October 1st, 2009

ფრანგი, იტალიელი და ქართველი

ფრანგს ჰყავს საყვარელი, მაგრამ უყვარს ცოლი…
იტალიელს ჰყავს ცოლი, მაგრამ უყვარს საყვარელი…
ქართველს ჰყავს ცოლი… საყვარელი…. მაგრამ უყვარს დედა…


—-
წყარო: forum.ge

December 6th, 2008

ჩვენთან ასე მხოლოდ სასტუმროებს უვლიან, ან… სასაფლაოებს

მართლა ასეა.

ეს გერმანული სოფლებია, თან გერმანიის არცთუ მდიდარი მხარის – ზაარლანდის ჩვეულებრივი სოფლების ჩვეულებრივი ეზოები.

აგვისტოში, ომის შემდგომ პერიოდში ერთ ჩემსავით სტიპენდიაშემოლეულ ქართველ სტუდენტთან ერთად რეკლამები დავარიგე, 3 დღე გავქაჩე, მეტი ვერა :)
ერთი ხეირი კი ვნახე – ამ უმზეო ქვეყანაში ცოტა გავირუჯე, და ცოტაც გავერთე სახლების და განსაკუთრებით ეზოების თვალიერებით…

 

დილაადრიან გერმანელი ბებოები და ბაბუები, ანუ პენსიონრები გამოდიან და ალაგებენ ეზოებს, რგავენ, რწყავენ, მარგლიან (თუ მარგლავენ) და ა.შ.
სახლებს ღობეები არ აქვს, მაგრამ ზღვარს მაინც არავინ გადადის, არ ეტყობა გადათელილი, არც არაფერს იპარავენ, ბავშვებიც არ აფუჭებენ…

ისე ეს კია, სიჩუმე კლავს ყველაფერს, ბავშვები არ ჭაჭანებენ, ან თუ დაინახავ, ისე ჩუმად , წყნარად და დამჯერედ დადიან, დაპროგრამებული გეგონება. არც ჩხუბობენ, არც ომობანას თამაშობენ, არც დაჭერობანას და არც დახუჭობანას :O ამიტომაცაა ეზოები ხელუხლებელი.

 

ბაკოს ვეუბნები, ასეთი ყვავილი რომ ჩამოვკიდო სახლის კართან, რა კაი იქნება, მაგრამ ვინ დამიყენებსთქო :(

გადაირია, გაჩერდი ერთი თუ ღმერთი გწამს, მზიას (დედაჩემს) ტონიანი “ბოჩკა” არ გაუჩერეს ეზოში, რაის ყვავილიო…

ჰმ…
მართალია არადა.

August 20th, 2008

Toast for Peace – მშვიდობას გაუმარჯოს!

Since I left Georgia, in Oct. ’07, I have explained the traditions of Georgian “Sufra” (table) several times to my foreign friends…
Sometimes shortly, sometimes more in details.

But every time I was asked about famous Georgian “Tamada” and toasts during the “Sufra-session”, I explained that the 1st and the most important opening toast is for PEACE… and then I had to continue with a brief historical background of my country, how many countries invaded us during the centuries, how important the peace was for us, etc etc…

But, how could I imagine that Peace would become again such a desirable and important for my homeland it in the nearest future…

Peace is the frequently used word in many of other expressions as well: “დილა მშვიდობისა”, “საღამო მშვიდობისა”, “ღამე მშვიდობისა” – the same expressions in most of the languages include the word “good”: Good morning, good evening, good night, guten tag, bonsoir, bon nuit, etc… Maybe only we use the word peace in such expressions…

Will we ever have peace?
Why is not it possible to change a neighbour?

რა საშინელი გრძნობაა, როდესაც გეკითხებია, აპირებ დაბრუნებას საქართველოში? საშიში არაა? თქვენს ქვეყანაში ხომ ომია…
უცებ ერთ დღეში ყველას თვალში ლტოლვილი ხდები… მერე რა რომ შენ ამაყი ლტოლვილი ხარ, ქვეყნიდან, რომელიც პირველი იმაღლებს ხმას და თავს წირავს მსოფლიოს უდიდესი და ალბათ ერთერთი უბოროტესი სახელმწიფოს წინააღმდეგ… ესმით კი ამათ ეს? თუ სისულელედ თვლიან… ჰეჰ

მშვიდობის სადღეგრძელო იყოს!…

Plugin from the creators ofBrindes Personalizados :: More at PlulzWordpress Plugins