Je m'appelle Eka..

August 10th, 2011

პინა, დამესიზმრე, პინა!

პოსტს ფილმის კომპეტენტურ მიმოხილვაზე პრეტენზია არ აქვს. ეს მხოლოდ რიგითი მაყურებლის შეფასებაა.

ეს გახლავთ ის ვიდეო-რგოლი, ანუ ფილმის ტრეილერი, რასაც გუგლი პირველ რიგში აგდებს Pina-ს დაძებნისას.

პინა ბაუში მე-20 საუკუნის ქორეოგრაფიის ერთ-ერთი, როგორც ამბობენ ხოლმე, თვალსაჩინო და გამორჩეული მაისტერი იყო. გერმანელი ქალი, რომელმაც თავის ეპოქაში ცეკვის სტანდარტები დაარღვია, მეტი ემოცია, მეტი თავისუფლება შეიტანა მოძრაობებში და თანამედროვე ქორეოგრაფიის განვითარებაში თავისი მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა.

“პინა” – გერმანელი რეჟისორის, ვიმ ვენდერსის ფილმია, რომლის გადაღებაც პინა ბაუშის სიცოცხლეში დაიწყეს, მისი გარდაცვალების გამო (2009 წ.) შეწყვიტეს და შემდეგ შეცვლილი სცენარით ისევ განაგრძეს. ფილმს სტილი შეუცვალეს და აქციეს ოდად და მოგონებად პინა ბაუშის შესახებ.

დღეს, პრემიერის 6 თვიანი ლოდინის შემდეგ, კ/თ ამირანში ცხოვრებაში პირველად რიგი დავიკავე, ბილეთები ავიღე და სანდო წყაროების სკეპტიკური შეფასებისდა მიუხედავად კინოდარბაზის წინა რიგში ცხვირზე დაკოსებული, ჩემთვის საძულველი 3D სათვალით, მოვკალათდი.

ფილმის ფაბულას (რომელიც უბრალოდ არ აქვს) არ მოვყვები. თუ წინასწარ არ წაიკითხე მის შესახებ, ფილმიდან ფაქტიურად ვერ გაიგებ ვინ იყო პინა.

მთელი ფილმი არის უკონტექსტოდ თავმოყრილი, თუმცა საკმაოდ შთამბეჭდავი ქორეოგრაფიული დადგმების დიდი ბუკეტი, რომლებსაც ერთმანეთზე გადაბმის ნაცვლად წყვეტს და ძლივსძლივობით შექმნილ მუხტს უგდებს თავად მოცეკვავეების მონოლოგები, სადაც ისინი ქორეოგრაფს იხსენებენ. ოღონდ თავად კი არ ლაპარაკობენ, გაყინული, გაუგებარი და უადგილო ღიმილიანი სახით ჩუმად ზიან, სადღაც შორს კი მათი ხმა ისმის და იხსენებს პინას მათ ნაცვად, აქებს, ადიდებს, მისტირის:

პინა! პინა! პინა! პინა! პინა!
დიდი ხანია პინა არ დამსიზმრებია, პინა, დამესიზმრე, პინა! [და უადგილო ღიმილი]

არ ვაჭარბებ, მართლა იყო ეს ტექსტი, გული გამისკდა. ქართული ქელეხის სუფრა გამახსენდა, ყველა სადღეგრძელო რომ მიცვალებულის გარშემო ტრიალებს და ბოლოს აღარც გარდაცვლილის სახელის გაგონება გინდა და აღარც მისი დანატოვარის, ოღონდ ოდესმე დამთავრდეს ეს თითიდან გამოწოვილი, ხელოვნური ბლაბლაბლა.

დავით ბუხრიკიძე Pina-ს შესახებ, 'ლიბერალი'

არ იფიქროთ, რომ ფილმის ნახვა ვინანე. რა თქმა უნდა არა (უბრალოდ მონოლოგებისას თვალები და ყურები უნდა დახუჭო, კომპიუტერულ ვერსიაში კი ჯობია ეს ნაწილები საერთოდ ამოჭრა), ბოლოს და ბოლოს მე ამ ფილმის ტრეილერის გამოსვლისას გავიგე პინას შესახებ, ამის შემდეგ დავძებნე იუთუბზე დოკუმენტური ჩანაწერები სპექტაკლებიდან (რაც ბევრად შთამბეჭდავია, ვიდრე ფილმში შესრულებული იგივე სცენები) და რასაკვირველია ფილმის სისუსტე ნაკლებად იმოქმედებს ჩემი, რიგითი მაყურებლის თვალში პინა ბაუშის მნიშვნელობის შეფასებაზე.

უბრალოდ, ტეხავს, როცა დიდ რეჟისორად ცნობილი ვიმ ვენდერსი კარგი მუსიკით, ეფექტური კადრებით, 3 განზომილებითა და გარდაცვლილი შემოქმედით სპეკულირებს და ამხელა მოლოდინის შემდეგ თითქმის ორსაათიანი ფილმის ნახვისას, დოჩანაშვილის არ იყოს, ერთხელაც არ დაგბურძგლავს.

რა მომეწონა:

მომეწონა ბევრი ბუნებრივი, ‘ულამაზო’ და ბებერი ხორცი. ვიცი რომ ცუდად ჟღერს, მაგრამ ზუსტად ასე მინდა გამოვხატო. მთელი ფილმის მანძილზე (გერონტოფილი არ გეგონოთ:D), ძალიან დიდი სიამოვნება მომანიჭა უბრალო ტანსაცმელში გახვეულმა არაგაპრიალებულმა, არაგლამურულმა, არახელოვნურმა სხეულებმა. უმეტესობა მობერებული, მოშვებული, დამჭკნარი და დანაოჭებული იყო და ამ ყველაფერში იყო ისეთი ესთეტიკა, ისეთი სითბო და თუნდაც სექსუალობა, რომ გადაფარა ფილმის თითქმის ყველა ის ნაკლი, რაც ზემოთ აღვნიშნე ♡

იმისთვის, რომ პინა ბაუშზე არასწორი წარმოდგენა არ შეგიქმნათ, დასასრულისთვის შემოთავაზებთ რამდენიმე დოკუმენტური ვიდეოს ნამდვილი პინას შემოქმედებიდან, ვიმ ვენდერსის ჩარევის გარეშე, ხოლო ბონუსად – ვახტანგ ჭაბუკიანს, რომელიც ამ ფილმმა გამახსენა და სიამაყით აღვივსე, რომ ჩვენ უფრო ადრე გვყავდა ჩვენი პინა, მერე რა, რომ მასზე ფილმს ვიმ ვენდერსი არ, რენი ჰარლინი კი – უბრალოდ ვერ გადაიღებს.

დამატებითი საკითხავი:
Pina, რომელიც არ იწონება – დავით ბუხრიკიძე, ჟურნალი ‘ცხელი შოკოლადი’

ცეკვები სიზმარსა და ცხადში – დავით ბუხრიკიძე, ‘ლიბერალი’
თქვენი პირადი ბაუში – ელენა ფასური, ალექსა ჩიღვინაძე, ‘Demo.Ge’

December 27th, 2010

წელსაც მინდოდა :D

- ეჰ, როგორ მინდოდა წელსაც პარიზში წასვლა…
– და შარშან იყავი?
- არა, უბრალოდ შარშანაც მინდოდა :(

ამ ცნობილი ანეკდოტის არ იყოს, წელსაც შარშანდელივით მინდოდა ვენის ფილარმონიაში საახალწლო კონცერტზე დასწრება, მაგრამ ვენაში კი არა, აქვე, ბათუმში ვერ მივდივარ :D

ჰოდა, რა თქმა უნდა, გაისადაც მენდომება :D

April 16th, 2010

Le Cirque de Demain – მისი უდიდებულესობა ცირკი! (restored)

ყოფილხართ ცირკში?

მე – კი, 80–90იანი წლების მიჯნაზე მომიწია იმ ასაკმა, მშობლებს რომ ბავშვები ცირკში დაყავთ და რამდენჯერმე ვესტუმრე თბილისის თითქმის გაპარტახებულ ცირკს.

მახსოვს უკბილო და უცხვირო კლოუნები, ერთი–ორი ცხოველი ზრდილობისთვის (ძირითადად კატა და ძაღლი, რომელიც სახლშიც მყავდა :D ), ბუშტები და წვრილ რეზინზე ჩამოკიდებული ბრჭყვიალა ბურთები, გარეთ რომ იყიდებოდა და მე რომ არასდროს არ მყიდულობდნენ და კიდევ აკრობატები, რომლებსაც ვერ ვიტანდი და ამ მხრივ ალბათ გამონაკლისს არ წარმოვადგენდი.

მას მერე გავიდა წლები. ერთხელ აღმოვაჩინე გენიალური საიტი youtube.com , რომელიც დღეს ჩემი არსებობის განუყოფელი ნაწილია. Youtube-ს საშუალებით ვიგებ ახალ ამბებს, ვეცნობი ნაირ–ნაირ კულტურას, ვუსმენ მუსიკას და ფაქტიურად, შემიძლია ყველა იმ ქვეყანასაც ვესტუმრო, სადაც ფეხი არ დამიდგამს, ჯერჯერობით! :)

ჰოდა, აი ასე მოვხვდი ფრანგული ცირკის წარმოდგენაზე! და აღმოვაჩინე, რომ ნამდვილი ცირკი თურმე არ არის მხოლოდ ძაღლი და კატა, ან ძალით გაკრეჭილი კლოუნი, ან გამხდარი სპილო, ან აკრობატი დახეული “ბალეტკებით” და ა.შ. და საერთოდ, თურმე ნამდვილი ცირკისთვის არ აქვს მნიშვნელობა ასაკს. ის სწორედ დიდებისთვისაა და არა ჭიჭყინა ბავშვებისთვის.

Festival Mondial du Cirque de Demain (”The World Festival of the Circus of Tomorrow”) – ეს არის მსოფლიო ცირკის ფესტივალი, რომელიც 1977 წლიდან ყოველწლიურად იმართება პარიზში. ვის არ ნახავთ აქ, ლეგენდარულ Cirque du Soleil–ს, ჩრდილო კორეელ მფრინავებს, ამერიკელ ჯამბაზებსა თუ რუს აკრობატებს.

ერთხელ ვთქვი, რომ ჩემი ოცნებაა ვენის ფილარმონიის საახალწლო კონცერტზე დასწრება, Radiohead–ის კონცერტიც ერთერთია must see ლისტში (ბარი უაითმა და მაიკლ ჯეკსონმა გამასწრეს) Montreaux Jazz Festival-თან ერთად (ამ უკანასკნელს ზაფხულისთვის ვემიზნები;)). ჰოდა, აქვე სიაში, მსოფლიო ცირკის ფესტივალიც იყოს, ვინ იცის რა ხდება? :) )

Festival Mondial du Cirque de Demain, Paris, 2008 – ერთ–ერთი ყველაზე სექსუალური ცეკვა, რაც მინახავს :O

Cirque du Soleil, Alegria, 2007

and Georgian Folk Dance motives at Cirque du Soleil – Badri Esatia, Temur Koridze and Khvicha Tetvadze

Enjoy :) )

February 11th, 2010

ტაში ბიჭო გიორგუნა, არ გოუშვა ე გოგუნა!

ცნობილი რაჭული ცეკვისა და სიმღერის ალტერნატიული ვარიანტი by Koba Chumburidze ( www.alternativa.ge )

“ჰერი ბიჭო, გიორგუნა, მომხედე და გამიგონე, არ გაუშვა ეგ გოგონა, ხოხობივით მოგოგმანე, ალვისტანა, მაცქატუნა, ფითქინა და ლამაზუკა,
მიდი, ბიჭო, გიორგუნა…
მიდი, ბიჭო, მიუცეკვე, რა ფეხები დაგებლუკა.
მიდი, ქალი იმის არის, პირველობას შენგან ელის, პირველ ნაბიჯს, პირველ სიტყვას და გამხელას გასამხელის.
მერე მისი დგება ჯერი – მოგაშუქოს თვალი შველის, ამის მერე, დამიჯერე, არასფერი არ გიშველის. ერთი შიშნარევი კოცნით ისე აგიდუღოს თავი, რომ ერთბაშად დაგავიწყოს წუთისოფლის ყველა ავი.
გოგოები კუჭკუჭებენ – საით გაშპა გულქანაო, ვინცხას ხო არ ელოდება სასიმინდეს უკანაო…
ნეტა შენ თუ გელოდება, მიდი ბიჭო გიორგუნა, მიდი, ბედმა თუ გარგუნა, ჩაიხუტე, ჩაიკონე, მერე ჯვარიც უნდა იფსკვნათ, აგერ არის ბარაკონი, მერე კიდო უნდა ის ქნათ, ჩუმად რო გაქვთ განაგონი,
რომ აკვანი, ხარატულა, ნაშიერით დაამშვენოთ, რომ ღუღუნა კერიასთან იმრავლოთ და ინაშენოთ თვალხატულა ფერიებად, ბოღორია ბოკვერებად,
აი მაშინ, დუნიაში, ვეღარავინ მოგერევათ.
ეგ წიფელა, ცაბიჯგელა, შიბაქებად დაგეთალოს, სიბერეში შვილთაშვილი გაჭირვებით დაგეთვალოს, გულქანამ კი კიდევ დიდხანს გიცხოს კვერი ბარბალისა, სანამ სრულად არ გაძღებით ცქერით მზიან ცარგვალისა”

ეს არის ყველაზე სახალისო და სასაცილო ცეკვა ქართულ ცეკვებს შორის! ძალიან, ძალიან, ძალიან მაგარია! :))
პ.ს. “სვეცკებმა” არ უყუროთ :D

Rachuli song and dance from Lama’s & Irma’s wedding, 30 Jan.2010 :))) That was Great!



from another wedding, a beautiful young girl – Khatia Museridze dancing Rachuli



by Rustavi Ensemble
and one more from Georgia’s got talent: http://www.myvideo.ge/?video_id=760068

Plugin from the creators ofBrindes Personalizados :: More at PlulzWordpress Plugins