Je m'appelle Eka..

December 29th, 2009

“Love letter to Tbilisi (and to life)” by Antonio Di Vico

წინასიტყვაობის ნაცვლად:
ანტონიო ახალგაზრდა იტალიელი ფოტოგრაფია, რომელიც რამდენიმე თვის წინ ხანმოკლე სტაჟირებისთვის UNDP–ს საქართველოს წარმომადგენლობაში ჩამოვიდა.
მე მას სულ ორჯერ შევხვდი, საერთო მეგობრების წრეში, შემდეგ მისი ნამუშევრები ვნახე http://www.antoniodivico.com/  თუმცა, ამ გამოსამშვიდობებელმა წერილმა, რომელიც გუშინ ფეისბუქზე წავიკითხე, წინა შთაბეჭდილებებს ბევრად გადააჭარბა.
Just Didi Madloba, Antonio, for such a passionate letter! :)))
………………………………………………………………………….
“Tbilisi is an ageless lady. She is not beautiful in the common sense of the word but, still, most men turn their heads to look at her when they see her in the streets. She is classy as a noble woman who once used to be wealthy. Those time are now over. She has been through a lot of shit and she is now doing fine but her past is still like a heavy heritage: hard to forget.

Tbilisi, like a lover who wants to say an unforgettable goodbye, today wore her best dress and with her sunny sky whispered to my ears: take a walk. Go through my flesh. An so i did. Fucking 15 degrees in the end of december and a blue sky that makes you wanna look up and say: thank you, Boss, now and forever.

I walked for a while forgetting about myself, forgetting about my sadness leaving this city, this life. Just feeling the cold sun in my eyes, smiling at every falling leaf, at every fucking beggar of this place that now is in my flesh. Nothing more. A place that for a while, or maybe forever, I will call home.

Tbilisi looks so classy but if you manage to get her in bed can be as slutty as you could never imagine. when you undress her in the shadow of her silent, dark rooms, her body is strong and sensual and mute. Tbilisi needs no words to seduce you. She has the cold winds and the warm smiles of her beautiful girls at her powers, why would she need to talk? Some times, late a night, walking back home I felt so purely and deeply happy that I was freightned. ‘Cause I know that to every deep happiness corresponds a deep sadness somewhere in the future, a sorrow that will almost kill you, like happines. But now it’s not time for dark thoughts, now there’s only time for beauty and purity and smiles. Bad days will come for sure, but there’s time for that.

Anyway, I was talking about happiness…try to find something that can make you more happy than the falling leaves and the dry cold on your smiling face, something that can make you more happy than finding people that you can call friends and really mean that word thousands of kilometers away from your lifetime friends.

Tbilisi came in a pretty random way to my life,like all the good things that happened to me. I remember few other times and places where I had better time and felt so happy. Happiness is not to be confused with fun, understand me. Happiness is much more, it’s a gift of the universe that decided to give you a break from the usual shit. That’s why you have to appreciate it, because it takes planets aligning and coincidences that we call destiny and love that comes from the heaven. Now and forever I’ll be grateful for what I had.

In Tbilisi I fell in love countless times. Once with a beautiful georgian girl whose smile had the power to melt me and who didn’t want me, once with the city, and thousand times with its people, its attitude,its desire to get over some bad memories and, why not, its will to live, to celebrate life with wine and khinkali. Anything that is less than the truth is a lie to me and what I loved here is the authenticity of its people, the no-bullshit attitude to life. I met people I can look in the eyes without seeing shadows. Someone may think it’s normal. Trust me, it’s not. Never take that for granted. I have been sick and had friends coming over to my place with medicines, cooking food for me. Ironing my clothes. Making me feel loved.

I must have done something really good in a past life to deserve all of this because I don’t remember I have in this life. But I promise I’ll do my best to give back as much as I can.

God gave me a pure heart and the eyes of a child for whom everything is pure and new. I will never stop thanking and praising Him for that. But I am not good as I’d like me and you to think, of course. I can be lazy and change my moods and mind every five minute. I can be harsh and hurt even the people I love the most when I am hurt or unhappy. But I never gave up trying to be better than the shit I am. I was born twice, once 28 years ago and once 4 years ago. Twice: like the ones who were born wrong and had to be born again to fix all the shit they did in their lives. But this another story and myabe I’ll tell it sometime.

I will remember Tbilisi and all of you, beautiful people. i will remember you forever and call you home because home is not a place but a state of mind. Home can be a person or a dish your grandma used to cook for you when you were sick as a kid. Home can be the smell of a shampoo that reminds you of other times and places. I will remember you because here I have been young and happy and probably in 30 years I’ll even think I was beautiful in some mysterious way.

I have no idea of what it’s gonna be next after Tbilisi. Seriously. I have an ocean of possibilities and question marks in front of me. I only know that it’s gonna be something good if I keep my heart open like now and have faith. And I do. Because you and this city and the time I had here are the proof that we must never give up hope. I had two years of disappointments and hard times and mediocrity. I am not sure yet I am not going back to that life again. But as I never gave up for the past two years, I am not giving up now that I see my dreams closer.

I don’t know where God has decided to put me in this crazy world. They must still be working on this over there, it seems like they don’t have a clear idea about where to put me or just wanna have some fun at my expenses bringing me here and there before
they actually tell me to stop. (But i must say it’s kind of fun for me too, so I won’t complain). I know that somewhere in this crazy world there is a place that I will call mine and I will appreciate like no other because it was meant only for me and because of the journey I had to undertake to get there.

And also I know there’s a woman I will call love because I have been looking for her in the eyes of thousands girls all around the world.

When I’ll meet this woman, in her smile I will find the shining of the Taj Mahal marbles and the purity of sunrise over the australian desert. In the sound of her voice I’ll hear the songs of muezzins calling for prayer in a silent night, the noise of stormy waves crashing over the rocks. Her eyes will promise me happy days and faraway lands. In the place I will call home she will be home. I maybe will be tired of wandering but not of seeking beauty in everything and, as a drowry, to be worthy of her love I will bring her all my stories. The stories from my childhood and adulthood, the stories about the people I loved and the adventures I lived. I will tell her about the time I was broken hearted and started to wander as a pilgrim, or a mad man, about the women I believed to be her but were just a necessary painful mistake. But, out of these many stories, the one she will love the most will be the one about her man when he was just an intern in Tbilisi, broke and confused and happy.

This is just my thanks to all of you and my declaration of love to Tbilisi. I will always belong to this city and she will always belong to me. No matter what happens. And it’s also a declaration of love to life, which I’ll never love as much she loves me. I am on fire. Now and forever. Thanks.

One more thing, it’s not about Tbilisi. it’s a favour I ask all of you, let’s call it my post scriptum: please, just love. Never forget to love. And smile. love every stupid fucking precious moment of your life and love people and what you do, whatever it is. And smile again. It’s important, especially the smiling part. Believe in every moment that universe is good and doesn’t have fun giving you hard time. Believe it now and for the rest of your life.

I wish you (and myself) to fall in love with life every day of the rest of our lives.

Love. Antonio. “

November 8th, 2009

დღეიდან

დღეიდან შემიძლია გვიან დავიძინო, – არავის გავაღვიძებ
ხმამაღლა ვილაპარაკო, ჩავრთო მუსიკა, კიბეებზე ქუსლებით ვიბრაგუნო, – ხმაური არავის შეაწუხებს
არ ვიმორიგეო სახლში, როცა დედიკო და მაია სხვაგან იქნებიან
შაბათს სადაც მინდა წავიდე

კვირასაც
დავჯდე საწოლ ოთახში, ჩავრთო კომპიუტერი – არავინ მეტყვის თავს ნუ ისხივებ და ეკრანი მაჭყიტებსო
და ასე შემდეგ, დღეიდან, სამწუხაროდ, ბევრი რამ შემიძლია.

დღეიდან, უბრალოდ, ჩემს სახლში აღარ იქნება ჩემი ბებია…

წმიდათა თანა განუსვენე, ქრისტე, სულსა მიცვალებულსა მხევალსა შენთასა, სადა იგი არა არს ჭირი, არცა მწუხარება, არა ურვა, არცა სულთქმა, არამედ სიხარული და ცხორება იგი დაუსრულებელი…

November 1st, 2009

მადლი ჰქენი, ქვაზე დადე და გაიარე (ანუ პროფესია – ექიმი)

იმ დღეს 6 თუ 7 ოპერაცია გააკეთეს შესვენების გარეშე.
ერთ გოგოს ხინკლის ცომის გადაბრტყელებელში ჩაყოლია ხელი და მტევანი დაზიანებული ჰქონდა. მერე 24 წლის ბიჭი მოიყვანეს, 9 ტყვიით დაჭრილი, ბარძაყის არტერიიდან კედლებს წვდებოდა სისხლის ნაკადი. სხვები არ ვიცი. ყველა გადაარჩინეს. “გლახათ ვარ”-ო ერთ-ერთი ქირურგი ამბობდა ბოლოს, თუმცა სახეზე ვერც შეატყობდი დაღლილობას.
ბოლო ოპერაცია ღამის 11 საათზე დაიწყო. 80 წლის ბებიაჩემი შეიყვანეს მარცხენა ხელის ამპუტაციისთვის. უკვე განგრენა ეწყებოდა თრომბოზის გამო. “დიდი შანსია, რომ ვერ გადაიტანოს ოპერაცია, მაგრამ მასე დატოვება სირცხვილია მამიკოო” – პროფ. ემირ ფხაკაძემ იმ დილით ისე მითხრა, ერთი წამითაც აღარ მიფიქრია ღირდა თუ არა გარისკვა. ამპუტაცია 1 სთ გაგრძელდა. გულის კანკალით ვუყურებდით ექთნებს და სანიტრებს, როგორ შედიოდნენ და გამოდიოდნენ საოპერაციოში.

12 საათი ხდებოდა, სანიტარმა დაგვიძახა – დიდი პარკები მოიტანეთო.
ანუ ოპერაცია მორჩა და ბებია ცოცხალია.

(რას წარმოვიდგენდი, რომ ოდესმე ბებიას მოკვეთილი ხელის შესახვევად პარკებს ჩემი ხელით ასეთი სიხარულით მივიტანდი)
ახლა ნარკოზიდან გამოსვლა დარჩა. 16 წლის წინ ნარკოზი ძლივს გადაიტანა. ახლა?
20 წუთში ქირურგი გამოვიდა ბლოკიდან და – “ლაპარაკობსო! ჩემი პატრონები სად არიან, კითხულობსო!”
ყველა ერთნაირად ვიყავით გაოგნებული და გახარებული, ქირურგები მგონი ჩვენზე უფრო ! :)

მაგარი ქალია ჩემი ბებია! :)) 3 ინსულტიდან ხომ გამოძვრა, ამასაც გადაიტანს :)
იმ დღეს პირველად გავიაზრე, რას ნიშნავს იყო ექიმი, ოღონდ ნამდვილი ექიმი, (ილიას და “კაცური კაცის” არ იყოს, სამწუხაროა ამ სიტყვას “ნამდვილის” დამატება რომ სჭირდება დღეს).
ის, რაც ე.წ. “არამიანცის” სისხლძარღვთა ქირურგიის კლინიკაში 1 კვირაში ვნახე, არ მეგონა თუ ხდებოდა სადმე. ირგვლივ სულ ისეთი კურიოზები მესმის ექიმების უგვანი საქციელის შესახებ, უკვე აღარ მეჯერა თუ არსებობდენ გულით, სულით და მოწოდებით ექიმები, რომლებიც ჯერ ადამიანის გადარჩენაზე ფიქრობენ და მერე ფულზე.
არ ვიცი ყველა ასეთი კარგი როგორ შეიკრიბა ერთ კლინიკაში, ადამიანები, რომლებიც 24 საათიან რეჟიმში მუშაობენ, ერთნაირად თან ჰყვებიან 24 წლის ახალგაზრდასაც და 80 წლის დავრდომილსაც, აკეთებენ შესაძლებელს და შეუძლებელს, და ამ ყველაფერს ხშირად უანგაროდ.

აღარ მინდა დაწვრილებით მოვყვე, ვაქო და ვადიდო, არ მინდა გადამეტებულად გამომივიდეს.
უბრალოდ მინდა უდიდესი მადლობა გადავუხადო კლინიკა “კარაბადინი” -ს მთელ გუნდს ექთნისა და სანიტრის ჩათვლით. ეს ექიმებიზაურ ნონიკაშვილი, მინდია ბოცვაძე, გივი შარიფაშვილი, დათო ავაზაშვილი (ღმერთმა არ დაგაჭირვოთ, მაგრამ) თუ ოდესმე დაგჭირდათ, ჩათვალეთ, რომ საიმედო ხელში ხართ.
*************************************
p.s. ბავშვობაში, მწარედ მახსოვს, შუადღეზე ძალით მაძინებდნენ ხოლმე. 3–4 წლისას მამიკო შემიყვანდა ოთახში, გვერდზე მომიწვებოდა და “მაძინებდა”. გასუსული ველოდებოდი, თვითონ როდის ჩაეძინებოდა.  მერე ვიპარებოდი და ამაყად ვაცხადებდი “დავაძინე მამიკო”–თქო.

ეს ყველაფერი ამ დღეებში ბევრჯერ გამახსენდა. ახლა მე ვაძინებ ბებიას, აფორიაქებულია, ნერვიულობს. ჩუმად გვერდზე უნდა მიუწვე, დაამშვიდო, მოატყუო მეც შენთან ერთად ვიძინებო და მერე გამოიპარო. ასე იქცეოდა თვითონაც ალბათ 26 წლის წინ, სანამ შემთხვევით გაჩენილი (“უკანონო” ბავშვი არ ვარ, უბრალოდ დედამ ორსულობის მე5 თვეზე ბრმა ნაწლავი ამოიჭრა და 71/2 თვემდე სასწაულებრივად მივაღწიე), როგორც თვითონ ამბობს ხოლმე, “ბავშვს არ დამამსგავსა” :D

October 19th, 2009

მორფი და ნარკომანების ქვეყანა

ბოლო დღეებში კიდევ ერთხელ, მძაფრად შევიგრძენი რა პრივილეგიები აქვს ჩვენს ქვეყანაში ცხოვრებას.
არა, მე არ ვამბობ რომ სხვაგან უკეთესი იქნებოდა ჩემს შემთხვევაში, არ ვიცი, არ გამომიცდია, საბედნიეროდ. თუმცა ამას რა მნიშვნელობა აქვს.
ჯობია მოვყვები, ნარკომანების ქვეყანაში როგორ ვერ ვიშოვე მორფინი, ე.წ. მორფი.

შაბათ დილას ბებია გახდა ცუდად, თრომბი დაეცა. ცოტა ხანში 033 მოვიდა, ერთი, მერე მეორე, მერე მესამე…

ბოლოს გადაწყდა, ჰოსპიტალიზაცია და სასწრაფო ოპერაცია თრომბის ამოსაღებად. უცებ სასწრაფო დახმარებიდან დარეკეს, ჩვენ რომ გეტყვით, იმ საავადმყოფოში უნდა წაიყვანოთო, ვიღაც სწერვა ქალი ტელეფონში “პრავებს აკაჩავებდა”.  ოღონდ მათმა პირველმა პრიგადამ რომ გადაწყვიტა ზუსტად იგივე საავადმყოფოში მესამე ბრიგადას რომ წაეყვანა, რატომ არ შეიძლებოდა, არ ვიცი. და რაც მთავარია, ნეტა რომელ ქვეყანაში ურეკავს პაციენტს ექიმი, თუნდაც სახელმწიფოს მიერ დაფინანსებულ–გაბლატავებული, შენი საქმე არაა სად უნდა წაგიყვანოთო და თან ტელეფონში უკივის?

წავედით. 2 საათი საოპერაციოში უშედეგოდ. ხელში სისხლის მიმოქცევა არ აღდგა. პულსი გაჩერებულია. მკლავის ჩათვლით მთელი ხელი აღარ იკვებება. ნელნელა ხელი გაშავებას და დანეკროზებას დაიწყებს.

საშინელი ტკივილ. ჩვეულებრივი დამაყუჩებლები აღარ შველის.
კლინიკაში გვითხრეს, მორფს ვერ გავუკეთებთ, ჩვენ კლინიკას არ აქვს უფლებაო. არ ვიცი როგორ რეგულირდება ეს საკითხები, ვერც შევედავე. ალტერნატივის ძებნა დავიწყეთ. ვერაფერი გავიგეთ, სად შეიძლებოდა გვეშოვა მორფი, რა თქმა უნდა ბარიგების გარდა.

კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ 21ე საუკუნეში ინფორმაცია ყველაზე ღირებული რამაა. ნახევრად დამჯდარი მობილური ტელეფონის ამარა ვეძებდი კომპეტენტურ ადამიანს, ხან დარეკვით, ხან ინტერნეტით, ფეისბუქით. 2 საათი დამჭირდა იმისთვის, რომ გამერკვია, ვის აქვს მორფის გაკეთების უფლება გაუსაძლისი ტკივილების და შესაბამისი დიაგნოზის შემთხვევაში. ვიღაცამ ტელეფონს არ უპასუხა, ვიღაცამ უბრალოდ არ იცოდა. ცხრაასი ზარის შემდეგ როგორც იქნა გავარკვიე რომელ სასწრაფო დახმარებას ჰქონდა მორფის გაკეთების უფლება. 033–ს რა თქმა უნდა არა. არ ვიცი ოდესღაც ნარკომანებთან გარიგებაში იყვნენ შემჩნეულები და სახელი აქვთ გატეხილი, თავდასხმების შიში მოყვებათ თუ სახელმწიფო ზოგავს ფულს, ფაქტია, რომ ინფარქტის, ონკოლოგიური დაავადებების და მსგავსი შემთხვევების დროს საქართველოში სახელმწიფო დაფინანსებაზე მყოფი სასწრაფო სამედიცინო დახმარება ავადმყოფს, რომელსაც ფასიანი სასწრაფოს გამოძახების საშუალება არ აქვს, ტკივილს ვერ მოუხნის. (ისე, აქვე მინდა დავამატო, რომ 033–იც არ ამბობს უარს პატივისცემაზე, და საკმაოდ უხეშად და გონორით გელაპარაკება, სკოლაში გეგონება თავი)

შაბათ ღამის შემდეგ კარდიომობილის დახმარებით ვცდილობთ შევუმსუბუქოთ ტკივილები, მოდიან და უკე
თებენ პერიოდულად. მერე პოლიკლინიკაში უნდა მიხვიდეთ და პოლიციაშიც აღრიცხვაზე დადგეთო.


რად გინდა,
დღეს პოლიკლინიკაში მივდივარ, უფრო სწორად სადღაც ჯურღმულში ქავთარაძის ქუჩაზე. 3ის წუთებია, შესვენება წესით ახალი დამთავრებულია და ყველა ადგილზე უნდა იყოს. მაგრამ ჩვენს მისამართზე პასუხისმგებელი ექიმი სამსახურიდან უკვე წასულია. ჩვენ ხომ ისეთ ულტრა–ცივილიზებულ ქვეყანაში ვცხოვრობთ, 8 კი არა, უკვე 4 საათიანი სამუშაო დღე აქვთ ზოგიერთებს და დღის მეორე ნახევარში რომ კვდებოდე, კაციშვილი არ მოგაქცევს ყურადღებას.
სიტუაცია ავუხსენი და მობილურის ნომერი მომცეს.
ტიპი ისეთი ტონით მელაპარაკა, მეგონა სულ ცოტა ღუდუშაურის კლინიკის მთავარი ექიმი შევაწუხე 12 საათიანი მორიგეობის მერე.

საბოლოოდ აღმოჩნდა, რომ ამ დალაგებულ ქვეყანაში, როგორც არ უნდა სჭირდებოდეს ავადმყოფს, მორფს ფიქსირებულ დღეებში, ორშაბათობით და ხუთშაბათობით გასცემენ პოლიკლინიკები, 2ის ნახევრამდე. სხვა დროს, სულ რომ კვდებოდე, არავის აინტერესებს ეს, თუ დღეს ორშაბათი ან ხუთშაბათი არაა. წინასწარ უნდა დაგეგმო როდის აგტკივდება ნაოპერაციევი, როდის დაგემართება ინფარქტი და როდის დაგჭირდება ისეთი ძნელად საშოვნელი წამალი (გასაგებია, რომ აქ ფასი არ იგულისხმება), როგორიც მორფია…

აი ასე ზრუნავს ჩვენზე ჩვენი ქვეყანა…

ეს პოსტი სპეციალურად უემოციოდ და მშრალად დავწერე და ალბათ საკმარისად მძაფრიც ვერ გამომივიდა, რომ ზუსტად ამეწერა ის სიტუაცია, რომელსაც ნამდვილად არავის ვუსურვებ, მტერსაც კი და გამომეხატა ჩემი ზიზღი სხვისი ბედით მოთამაშე უგულო ადამიანებისადმი.

Plugin from the creators ofBrindes Personalizados :: More at PlulzWordpress Plugins