Je m'appelle Eka..

December 14th, 2012

ნერვული შეტევა

ძველი ჩანაწერი. ავტორი: ჩემი მეგობარი. ძალიან ნიჭიერი ადამიანი. იურისტი.

მისმინე,

აღელვებული ვარ, ცუდად ვარ,
მისმინე, ნერვები აღარ მყოფნის,

მისმინე, უკვე ვეღარ ვაკონტროლებ, მომენტებში ვიჩიტები, აი არა, ვითიშები..

კაროჩე დამერხა,

დაღლილი ვარ……………
მკიდია,

ძაან ცუდად ვარ.
მგონი ვეღარ ვუძლებ თუ რაღაც ეგრე…
აი ვსიო, ვსიო, ვსიო…

რამე მშვიდი სამსახური მინდა…

მოვუვლი ბავშვებს!!!!!!!!!!!!!!

ვიმუშავებ ბოლტების დამჭერად საააააააააააააადმე დიდ ქარხანაში.

ან ბულკებზე რო შაქრის პუდრას აყრიან იმად ვიმუშავებ

ვიმუშავებ ძროხების მწველავად, თუ ეს ძროხები არ ილაპარაკებენ, თავის პრობლემებზე და არ მთხოვენ რომ შევხვდე, და არ მკითხავენ როგორ ჯობია რომ მოიქცნენ,

ძოვონ და მოვწველი და ვსიო!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ვიმუშავებ ქათმები რო კვერცხებს დებენ ის კვერცხები რო უნდა აიღოს და ლატოკში ჩააწყოს იმად ან და იმის თანაშემწედ…

ჯანდაბას

მე თითონ დავდებ კვერცხებს

გამყიდველად ვიმუშავებ ტანსაცმლის , არა, მანქანების მაღაზიაში, მოკლედ ისეთ მაღაზიაში რაც შეიძლება ცოტა ხალხი რო შედის…

აი მზია ბებოს ბუტკაში ვიმუშავებ

არა იურისტად!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

უი, მაგარი, გაზეთებს გავყიდი, ან ფოსტალიონად წავალ.
ბოთლებს ვიბარებ.

ოღონდ იქ აღარ მივალ, იქ არ მინდა , არააააააააააააააა
არ მინდა, არ მევასება ეს ხალხი თავისი პრობლემებით და იდიოტური აზრებით, და სურვილებით და მოთხოვნებით:

ბატონო დავით, პრეზიდენტი რომ გავჟიმო რა საფრთხის წინაშე შეიძლება დავდგეთ?

და მე უნდა ვუპასუხო, ამაზე, რამე, მუხლების მითითებით.
მკიდია მუხლები და იდაყვები….

რა საფრთხე, შალვას გაჟიმული პრეზიდენტი გვეყოლება და ეგააა რა…

შევრცხვებით.

და ეს შალვა თავისას აწვება, როგორ , სხვები არ ჟიმავენ პრეზიდენტებს?

არ ვიციიიიიიიიიიიიიიიიიიიიი

ჟიმავენ!!!!!!!!!!!!!

ან პრეზიდენტები ჟიმავენ იქეთ,

ან რაღაც გრუპავუხა აქვთ…

მკიდია…

მშია.

გავალ…

ფარდა

არა, მივდივარ, ვსიო, ია უხაჟუ….

ჩვენს ქალაქს კიდევ ერთი მეეზოვე არ უნდა?

დავგვი!

დილას ადრე რო ავდგები ტეხავს მარა, ზატო მერე მთელი დღე დავისვენებ, ვიძინეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეებ

ვიკითხაააააააააააააააააააავვვ.

მაგარი მეეზოვე ვიქნები…

ცოტა აქცენტსაც ავიკიდებ რა ჯანდაბას, ზოზღი რამე მე დაგავოს

აი 2-3 დღეში მანქნას გამოვიყვან და ვიტაქსავებ…………………

რა ტეხავს?

დიპლომიც მაქვს უმაღლესის, და ხელს რაღა შემიშლის.

აუ ტაქსაობა მაგარი იქნება…..

მინდა გავხდე ყვავილების გამყიდველი
ხო რა მოხდა…

ზატო როგორი საამური და ნეტარი სამუშაოა?

მეფუტკრეობაც რაღაც მშვიდი უნდა იყოს, და მგონი არც მაგათ იციან ლაპარაკი…

ნუ ფირმები დირექტორები კაპიტალი აქტივები და პასივები, რეესტრი და კოდექსი რო არა აქვთ ეგ ხო ფაიზაღია.

ვსიო მე ვარ მეფუტკრე

ხო, არის კიდევ ერთი ვერსია…
მყვინთავი..
მანდაც მაგარი სიმშვიდე უნდა იყოს, მარა ამ დედანატირებ თბილისში ზღვა არაა და მტკვარში მტერმა იყვინთავა….

ვისაც უცბად პროტესტის გრძნობა გაუჩდა აბა თბილისის ზღვა რაღააო იმათ გასაგონად:

თბილისის ზღვა არის ყ*&^%ბა, სუფთა ყ*&^%ბა,

თბილისური ბლეფი რა…

ზღვა, ზღვა არა ვაკის ოკეანე კიდე…
ხო ხო, რას მომჩერებიხარ,

გაიქეცი მიშა გაიქეცი,

ქალაქში შალვა დადის….

და სულაც არ აქვს შეხება ნათელაშვილთან, ისე, პროსტა, აპოლიტიკური შალვაა , ჩელავეკ ს ბალშოი ბუკვი, ა შენ რუსული ვერლავეს ხო?

კაცი დიდი ასოთი….

ასე ითარგმნება…
ჩაბჟირდი?

დამცინი ხო?
მე მართლა ნერვული შეტევა მაქ, დედასფიცავააააააააააააააარრრრრრრრრ……

მაგრა ცუდად ვარრრრრრრრრრრრრრრრრრ
შენ ბიჯო რუსული ენა ლეგოს კონსტრუქტორი ხო არ გგონია საიდანაც გინდა იქიდან რო გაუკეთებ….

წესები აქვს თავისი.

არა რა დავთვრეთ, ნერვოზზე თუ დავთვერი ესე იგი მიდრეკილება მქონია დეპრესიული ალკოჰოლიზმისკენ და მაგას ვერ ავიტან და სუიციდით დავასრულებ ამ ყაბზობას*
ისინი კი დამაძინებენ მარა ესენი არ დამაძინებენ…

ატყდება რეკვა,

ბიჯო, ისეთი რეკვა იციან მკვდარი ადგება, რესპუბლიკურის კი არა რესპუბლიკის მორფი რო გამიკეთონ ესენი მაინც გამბურღავენ

არაა საშველი,

პაბეგში* უნდა წავიდე
• პაბეგი – დასახლება მაჩუპიგჩუს გარეუბანში

ქოხი,

ქოხი მჭირდება ..

~ 200რაღაცა წელი.

February 25th, 2011

მარადიული (არაკორექტული) კითხვები – ტუტორიალი ცნობისმოყვარეთათვის

უამრავი უაზრო და უტაქტო კითხვა არსებობს, რომელთაც გვისვამენ დილას, შუადღეზე, საღამოს, დილას, შუადღეზე, საღამოს და რაც მთავარია, ჩვენც არ ვართ უცოდველები და ჩვენც გვიკითხავს იგივე.

მოდი, მივყვეთ ქრონოლოგიურად, ბავშვობის ასაკიდან ღრმა სიბერემდე. თუმცა, თავიდანვე უნდა შევთანხმდეთ, რომ ეს კითხვები numerus clausus პრინციპს არ ემორჩილება და მათი რიცხვი +უსასრულობამდე შეგვიძლია გავზარდოთ.

ღრმა ბავშვობაში:

  • ლამდენი ჭლის ქალ?
  • ჩხვირი შად არის, ჩხვირი? ტაკო? კ..უები?
  • დედა უფრო გიყვარს თუ მამა?
  • ბაღში კარგია? ბავშვებიდან არავინ მოგწონს?
  • სკოლაში როდის შედიხარ? კლასში შეყვარებული არ გყავს? რა ნიშნებზე სწავლობ?
  • რაზე აბარებ? არავინ გეხმარება? (თუმცა ეს ბოლო კითხვა ერთიანმა ეროვნულმა გამოცდებმა განააქტუალურა)

მოზრდილობაში:

  • ჩააბარე? მამაშენის საძმაკაცო მოგეხმარა ალბათ ხო? (შენიშვნა: იგივე, რაც ზემოთ)
  • როგორ სწავლობ უნივერსიტეტში? შეყვარებული არ გყავს? სამსახურს არ გპირდებიან?
  • არ თხოვდები? ცოლი არ მოგყავს? კია აწი დრო, რაც ადრე, მით უკეთესი.
  • რომელი ეკლესიის მრევლი ხარ? შენი მამაო რომელია? (ამ გახსენებაზე: მამა-ო წოდებით ბრუნვაშია და სახელობითში უბრალოდ “მამა” ითქმის, ან – მოძღვარი), არ მარხულობ?
  • გათხოვილი ხარ? (კითხვის ავტორი – ექიმი, სულერთია რის)

Read the rest of this entry »

July 19th, 2010

“Earthlings”– ფილმი 18+

ეს ფილმი 2007 წელს გადაიღეს, ძირითადად ფარული კამერების გამოყენებით. იმ “დაწესებულებებში”, სადაც უცხო ადამიანებს, როგორც წესი, არ უშვებენ ხოლმე. მითუფრო, რეპორტაჟის ჩასაწერად.

Earthlings – Narrated by Joaquin Phoenix

თუ თქვენ სუსტი გული გაქვთ, დაფიქრდით, სანამ საათნახევარს ამ ფილმის ნახვას დაუთმობდეთ. პრინციპში, მე თვითონ ერთი ამოსუნთქვით ამ ფილმის ნახვა ვერ შევძელი. ნაწილ-ნაწილ, შესვენებებით ძლივს გავედი ბოლოში. არადა, არაერთი ვიდეო მინახავს, ჩეჩნების ან ერაყელების მიერ მსხვერპლის თავისმოკვეთით დაწყებული, გერმანიის ნაკრების მწვრთნელის ცხვირის ჩიჩქნით დამთავრებული (თუ პირიქით) და თვალი არ ამირიდებია. მაგრამ ეს ფილმი მაინც უფრო შთამბეჭდავი იყო, ალბათ იმიტომ, რომ ცივილიზებული სამყაროს მიმართ მეტი მოლოდინი მქონდა მანამდე და ეს ის ინფორმაცია იყო, რაც მანამდე არ მქონდა. ტერორისტების შესახებ კი ბევრად მეტი ვიცოდი და არაფერი გამკვირვებია.

ინფორმაციისათვის: ფილმს ფონად მიყვება ტექსტი, რომელსაც ხოაკინ ფენიქსი (ფილმიდან”გლადიატორი”) კითხულობს.

მაშ ასე, ჩართეთ და უყურეთ (მაგრამ არავითარ შემთხვევაში არ ნახოთ ჭამის წინ და ჭამის შემდეგ):

<< Earthlings >>

პ.ს. ეს პოსტი არ დამიწერია იმ ილუზიით, რომ ვინმე ცხოველების ხოცვას შეწყვეტს, ან ხალხი ვეგეტარიანელი გახდება. მე თვითონაც არ შემიწყვეტია ხორცის ჭამა, მიუხედავად იმისა, რომ ისედაც ბალახეულის მოყვარული ვარ და წესით არ უნდა გამჭირვებოდა. უბრალოდ, ვფიქრობ, ბევრმა უნდა ნახოს, რას ვჭამთ და როგორ მიიღება ის უამრავი პროდუქტი, რომელსაც არხეინად და გემრიელად მივირთმევთ ყოველდღღე.

პ.პ.ს. სიტყვის თავისუფლებას პატივს ვცემ და შეგიძლიათ დაწეროთ ყველაფერი, მაგრამ მაინც გთხოვთ, ცხოველთა წვალების მოყვარულებმა პოპულისტურ-სადისტურ-ცინიკურ-აგდებული და რაც მთავარია უარგუმენტო კომენტარებისგან თავი შეიკავოთ ;)

May 23rd, 2010

3 ამბავი სიკვდილზე, ფოტოგრაფებზე და მსოფლიო წარმატებაზე

ამბავი 1.

ალბათ ბევრ თქვენგანს უნახავს აფრიკელი ბავშვის და მისი სიკვდილის მომლოდინე სვავის ეს ფოტო.

ფოტო პირველად New Your Times-ში გამოქვეყნდა და ისეთი რეზონანსი გამოიწვია, რედაქტორს შემდეგ ნომერში სპეციალური განმარტების გაკეთება მოუხდა. ფოტოს ავტორის, სამხრეთამერიკელი ფოტოგრაფის – კევინ კარტერის ინფორმაციით, ბავშვმა მიაღწია საკვების გამცემ ობიექტამდე და გადაურჩა ფრინველს.

რა ბედი ეწია გოგონას შემდგომში, ან რამდენად შეესაბამებოდა ეს ინფორმაცია სინამდვილეს – გადამოწმებას არ ექვემდებარება. ერთადერთი მოწმე, ფოტოგრაფი ჟოაო სილვა იყო, რომელიც ამტკიცებდა, რომ ამ სურათზე დედის მიერ UN–იდან მისაღები საჭმლის მოპოვებისას ცოტა ხნით მიგდებული ბავშვია გადაღებული, სვავი კი კადრში შემთხვევით აღმოჩნდა.

მომდევნო, 1994 წელს ფოტომ ავტორს პულიტცერის პრიზი და მსოფლიო აღიარება მოუტანა. თუმცა რამდენიმე თვეში იგი საკუთარ ბინაში გარდაცვლილი იპოვეს. კევინ კარტერმა დეპრესიის ფონზე, 33 წლის ასაკში სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა.

ამბავი 2.

შეუძლებელია წაიკითხო/ნახო ომაირა სანჩესის სიკვდილის კადრებზე უფრო შოკისმომგვრელი, შემაძრწუნებელი და აღმაშფოთებელი რამ.

Last minutes of Omayra Sanchez, picture by Frank Fournier

ეს არ არის არც ომის, არც ძალადობის, არც სისხლიანი ალმასებისათვის ბრძოლის, არც შიმშილისა და დაავადების მსხვერპლის ისტორია. ეს 13 წლის კოლუმბიელი გოგონას ტრაგიკული ამბავია, რომელიც ვულკანის ამოფრქვევის შედეგად წყლით დატბორილ სახლის ნანგრევებში მოყვა. 3 დღის განმავლობაში ვერავინ(!) შეძლო მისი ფეხების ბეტონის ფილებიდან გათავისუფლება და გოგონას ამოყვანა.

ომაირას ამბავი შუქდებოდა ტელევიზიით, მიდიოდა ხალხი, იგი ითხოვდა დახმარებას, ელაპარაკებოდა და სთხოვდა ხალხს, წასულიყვნენ და დაესვენათ.

ასე გაგრძელდა სამი დღე, ვიდრე ომაირას არ განუვითარდა განგრენა და ჰიპოთერმია და საბოლოოდ აგონიურ მდგომარეობაში ტელეკამერებისა და ფოტოობიექტივების თვალწინ დაიღუპა.

ამბავი 3.

პირველი ორი ამბის ჩვენამდე მომტანი ფოტოგრაფები კევინ კარტერი და ფრანკ ფურნიე არაერთხელ გამხდარან კრიტიკის ობიექტნი. ორივეს უმოქმედობაში ადანაშაულებდნენ. ორივემ მსოფლიო ფოტოგრაფიაში საკუთარი წვლილი სიკვდილის ფოტოზე ასახვით შეიტანა. ორივეს ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი როლი სხვა ადამიანების სიკვდილმა ითამაშა.

მაინც ვინ არიან ისინი, გულქვა პროფესიონალები, რომელთაც მომაკვდავის დახმარების ნაცვლად შეუძლიათ ფოტოკამერა აჩხაკუნონ და შემდეგ ამისთვის მსოფლიო აღიარებაც შეიფერონ, თუ ადამიანები, რომელთაც საკუთარი ნერვების, ემოციების, ხშირად სიცოცხლის რისკის ფასადაც უხდებათ მთელს მსოფლიოს გააგებინონ, რა ხდება იქ, სადღაც, ჩვენი სახლის ზღურბლს მიღმა?

ესეც მესამე ფილმი. ამჯერად უკვე მხატვრული და ამჯერად უკვე ფოტოგრაფზე.

One Hundredth of a Second / წამის მეასედი

Plugin from the creators ofBrindes Personalizados :: More at PlulzWordpress Plugins