Je m'appelle Eka..

May 14th, 2014

“ჩამო–კვეთილი”, ანუ აქა ამბავი ტაო-კლარჯეთში მოგზაურობისა

გიორგი ჩოგოვაძის ნაამბობი:

2006 წლის 30 ივლისი, 7:00

ერთი ჩვეულებრივი თბილისური დილა. ჩვეულებრივი, მაგრამ არა იმ 36 ადამიანისთვის, რომლებიც წინასწარ დათქმულ ადგილისკენ თბილისის სხვადასხვა უბნიდან მოემართებოდა.

ჯერ არ ვიცოდით რა გველოდა წინ. წინ იყო გზა… გრძელი??? არა! რთული??? არა! რთული, რომ არ იყო ესეც ვიცოდით. უბრალოდ გველოდა გზა რომელზედაც წინდაწინვე უამრავი კითხვის ნიშანი ჩაგვემწკრივებინა თითოეულ ჩვენთაგანს ჩვენსავე გონებაში. რამდენჯერ შემხვედრია კითხვა კროსვორდში: საქართველოს ისტორიული მხარე? და სამი ცარიელი უჯრა. ცარიელი კვადრატები! რამდენჯერ მიძებნია საქართველოს რუქაზე ეს სამი ასო! ტაო! ტაო! ტაო! ვერ მიპოვნია! ისევ მიძებნია! და ისევ… და ისევ … ბოლოს გამიგია რომ აღარ გვქონია ის რაც გვქონია და … მახსენდებოდა სიტყვა: “ისტორიული” .

ყორნებს? არა! სვავებს? არც სვავებს არ წაუღიათ! “წაღება”? “წაღება” ვთქვი? მომიტევეთ. გამოგლეჯა უნდა მეთქვა. ან თუნდაც ჩამო-კვეთა! “ჩამო” — და იმ დილით სწორედ იქ ჩასასვლელად ვიკრიბებოდით.

შევიკრიბეთ და შევუდექით გზას.
“ფანტასტიური” – მოკლედ და ლაკონურად ასე შეიძლება ამ სევდიანი მოგზაურობის შეფასება, რომელმაც აუწონავ სიხარულთან და ემოციებთან ერთად დიდი ნაღველიც დაგვიტოვა, რადგან საქართველოს ტკივილი იქ ყველამ საკუთარ თავზე ვიწვნიეთ. ერთის მხრივ, გვიხაროდა იმ დიდებული, არქიტექტურულად, თუ ძალმოსილებით ბრწყინვალე ტაძრების ხილვა, მაგრამ ხასიათს მათი სავალალო დღევანდელობა გვიფუჭებდა. კიდევ, ჩვენი უსუსურობის შეგრძნება…

ყველა ამაღლებულ განწყობაზე ვიყავით. სწრაფად გავიარეთ ვალემდე გზა და გადავედით “ნანატრ საქართველოში?!
ვალედან გადასულებმა გავიარეთ ერუშეთი, არტაანი, კოლა და ტაო.მისი გოროზი ბუნება სრულად ამართლებს გამოთქმას – “ბებერი ტაო”. ავტობუსიდან შევათვალიერეთ ჯაყელთა საგვარეულო *ჯაყის ციხე*, მერე – ყველის ციხეც და ავედით ბანაზე.

bana_03_a

ეს იყო პირველი ემოციური დარტყმა! ხან ტაძარს ვუყურებდით გაოგნებულნი, ხან ერთმანეთს. მოულოდნელად იმაზე მეტი დამხვდა, მე პირადად, ვიდრე ველოდი. დაგვხვდა მაგრამ ძალიან დაგვწყვიტა გული! თითქოს ობლობის განვლილი საუკუნეები დაუზარელად მოგვიყვა და თავისი ტკივილი გაგვიზიარა. ნუ სიტყვებით ამის აღწერა ძნელია. მე არ შემიძლია ყოველშემთხვევაში.

ძლივს მოვწყდით იქაურობას. და ორი საათის დაგვიანებით გავუდექით იუსუფელის გზას. აქ პირველად მოგვეცა საშუალება ერთმანეთისთვის აზრი და ემოციები გაგვეზიარებინა. მივხვდი რომ მარტო ჩემზე არ მოეხდინა შესამჩნევი ცვლილება პირველ სტუმრობას. ეს იყო რაღაც … რასაც არ ველოდით!

დაბნელებული იყო იუსუფელში რომ ჩავედით… იქ უკვე გვქონდა დარეკილი და გველოდებოდა სასტუმროს მეპატრონე – ოსმანა ბატონი. თურქი იყო, სუფთა თურქი, თუმცა ჰოი საოცრებავ თითქმის მთელი იუსუფელი გურჯებით არაა სავსე! თანაც ქართულს გელაპარაკებიან. არც ამას ველოდით ბევრი. მოკლედ დავაყარეთ კითხვები. ვიკითხეთ რა და როგორ?! რაც ყველაზე აღსანიშნავია შვილებს, ლაზურად – ღანჭებს, ყველა ასწავლის ქართულს პატარაობიდანვე. სასიამოვნო მოსასმენია 21-ე საუკუნეში ძველ ქართული სიტყვებით შეჯერებული ქართულის მოსმენა. თუმცა წერა კითხვა არ იციან!

დაგვაბინავეს. შეიძლება ასეც ითქვას.

სასტუმრო მდინარე პარხალის ნაპირზე იყო განლაგებული. ლამაზი ადგილი იყო. მოკლედ ყველა რომ დავლაგდით აღმოჩნდა რომ 4 ყაზილარი ოთახის გარეშე დავრჩით. ოთხივეს ფოიეში გვეძინა, თუმცა ეს არაფერი იყო იმასთან რომ დენი და წყალი გაითიშა იმავე დღეს. თუმცა ეს ცალკე თემაა და ამაზე მოგვიანებით.

დილით იშხანის, ოშკისა და ხახულის სანახავად დავიძარით! ვნახეთ კიდეც ! იშხანისა და ოშკში არავითარი პრობლემა არ შეგვქმნია. ოშკში და იშხანშიც მიუხედავად გიდის მკაცრი გაფრთხილებისა, რადგან მოსახლეობა იყო და გაღიზიანებას ვერიდებოდით, სანთლების დანთება და ლოცვის წაკითხვაც მოვახერხეთ. დროშაც გავშალეთ იშხანში. აი ხახული კი მოგეხსენებათ დღესაც მეჩეთად არის გადაკეთებული. კარი დაკეტილი დაგვხვდა. 4 საათი იყო, როგორც შევნიშნეთ ლოცვის დრო იყო მუსულმანთათვის. გაივსო ეზო იქაური თურქებით. ჩვენც ვთხოვეთ კარი გაეღოთ. როგორც ყოველთვის თავი დაგვიქნიეს, კიო, რაზეა ლაპარაკი.. იოხტ ბაზარიო. კარგათ გამოსდით ეს. ჩვენც ველოდეთ… ველოდეთ 2 საათი… ბოლოს ერთმა ჩვენიანმა შენიშნა რომ ტაძარში შიგნით ვიღაც იყო და ის ვიღაცა იმალებოდა. ნათელი იყო კარს არ გაგვიღებდნენ და რადგან ოშკი სანახავი გვქონდა ჩვენც უაზრო ლოდინს ჩვენი მსვლელობის გაგრძელება ვარჩიეთ. გავეშურეთ ოშკისაკენ! ვნახეთ ვიგრძენით მოვეფერეთ მოგვეფერა… ემოციებზე უკვე არ ღირს ლაპარაკი ! ვერაგ თურქებს ამ უდიდესი და უბრწყინვალესი ტაძრის კედელთან ორ სართულიანი საპირფარეშო მიუდგამთ ისე რომ ერთი კედელი საერთო აქვთ ტაძარსა და ტუალეტს. ეხ ძნელი სანახავი იყო ! იმის გაფიქრებაზე, თუ რისთვის უწვალიათ ამდენი ჩვენს წინაპრებს, რისთვის უშრომიათ ასე ტიტანურად და რა უმწეოები ვართ ჩვენ, ბევრს ტირილი მოგვერია.

oskiax6

 

ბინდდებოდა სასტუმროსკენ გეზი რომ ავიღეთ. იმედი გვქონდა წყალიც იქნებოდა დენიც და საწოლიც. მართლაც იყო. თუმცა ყველა ნომერში არა. ზოგან იყო ზოგანაც არა. მოკლედ დავჯექით სავახშმოდ. წაღებული ძლიერმოქმედი ჭაჭაც გამოჩნდა და რამოდენიმე წუთში იმ მივიწყებულ საქართველოს, ის მივიწყებული ქართული ქეიფიც შევახსენეთ რომელიც ასე აკლია იმ ადგილებს. მადლიანი ქართული სიმღერაც შემოვძახეთ. ლამამ ეგრე არ უნდაო, ხელებიც გაშალა და სიმღერას ქართული, არანაკლებ მადლიანი, ცეკვაც მოყვა! მოკლედ კარგათ მოვილხინეთ! იქ იყო ყველაფერი. ცრემლ მორეული სადღეგრძელოები, ომახიანი სიმღერა და ნატიფი ქართული ცეკვაპაექრობაც კი გავმართეთ თურქებთან სიმღერაში. მათ სასახელოდ უნდა ითქვას რომ ტოლი არაფერში დაგვიდეს და ბოლომდე გამოგვყვნენ. ბოლოს ჩვენც და თურქებმაც ჩვენ-ჩვენი ჰიმნები ვიმღერეთ, და ეს პაექრობა ერთობლივი სიმღერით “ნანაიდა”-თი დავასრულეთ.
კარგათ გვიანი იყო რომ ნომრებში დავნაწილდიით!!!!

მესამე დღეს ოთხთა და პარხალი მოვინახულეთ! პარხლისაკენ გზად შორიდან ქართული სოფლებიც დავინახეთ! აღსანიშნავია ბალხი რომელიც გორაკის წვერზეა და ამაყად გადმოჰყურებს იქაურობას! პარხალიც ვნახეთ ! ფოტოს გადასაღებად მოვუარე და როგორ არ ვიცი იქაური მაცხოვრებლის ბოსტანში ამოვყავი თავი! ოოოოოო მელანოოოოოო! იქიდან ყიჟინით და ჯოხის ქნევით ქალი გამოვარდა. მართლაც შემაშინა. თუმცა ბოდიშიც მოვუხადეთ გამოვესაუბრეთ და დავუმეგობრდით კიდეც. ქართულ წიგნში თავისი თავიც ვანახეთ და ისე გაუხარდა რომ ბოლოს წამოსვლისას მხარზე ხელი დამარტყა და ღიმილით მითხრა ალალი იყოს შენზე ჩემი პამიდვრის სრესაო!

პარხალიდან ოთხთასაკენ გზად ჩანჩქერი შევნიშნეთ. “დათვთა აბანო” ასე ერქვა. დათვი არ ვიცი მარა ჩვენც მშვენივრად გავგრილდით!

ეჰ, ოთხთა, იქაურად დორთგილისე! ერთერთი ყველაზე დიდი შთაბეჭდილება დატოვა. როგორ არის დაბერებული. მაგრამ თავი ისე უჭირავს თითქოს არც გასჭირვებოდეს! ამაყი მოხუცის შთაბეჭდილებას ტოვებს.

otxta

დაბრუნებულებს სიურპრიზი დაგვხვდა. ოსმანამ გამოგვიცხადა რომ 12 კაცი სხვაგან უნდა გადაგიყვანოთ, რადგან 25 დოლარად ებრაელები ჩამოვიდნენო და თქვენ აბა როგორო… ამას ისიც დაემატა, რომ მისულებს ჩვენი ოთახები ღია, ხოლო ბარგი გარეთ გამოყრილი დაგვხვდა. დაიძაბა სიტუაცია ! ქართველი ასე ადვილად თავს არ დაიმცირებს. ჩვენგან 4 კაცს ისედაც მისაღებში ეძინა იატაკზე და ამით აღშფოთებულებმა საერთოდ დავტოვეთ ოსმანას სასტუმრო. თუმცა, საბოლოოდ ეს იმდენად ბედნიერი ნაბიჯი აღმოჩნდა, რომ მერე ოსმანას ვლოცავდით კიდეც ამისთვის – ყველაზე ნაყოფიერი სწორედ მომდევნო დღე აღმოჩნდა.

იმ ღამესვე ჩავედით ართვინში, მაგრამ სასტუმროებში ადგილები არც იქ იყო და არტანუჯისკენ გავუყევით.

დილის 6 საათისთვის არტანუჯში ჩავედით. აქ კიდევ ერთ საოცარ შემთხვევას მოგიყვებით! ამინდი გაფუჭდა მოიღუბლა და წვიმა წამოვიდა!!!! ნისლი ჩამოწვა ირგვლივ! ამინდი კარგს არაფერს გვიქადდა. ისედაც რთულად მისასვლელ ადგილებში წვიმა ასვლას შეუძლებელს ხდიდა. თურქმა მძღოლებმაც იმედი ადაგვიწურე?

ერთი პერიოდი მთელი დელეგაცია დავდუმდით და ძალიან ვინერვიულეთ. მაგრამ ბოლოს ძლიერმა სურვილმა თავისი ქნა და მიუხედავად წვიმისა მარშუტკები ვიშოვეთ და წასვლაც გადავწყვიტეთ. ჰოი საოცრებავ !!! სად გაქრა წვიმა?! იკლო, იკლო და შეწყდა. ქალაქიდან გასულებს კი გზები მშრალი დაგვხვდა, თურმე სულ არ უწვიმია. თითქოს ბუნების დედამ შეისმინა ჩვენი მუდარა და გზა გაგვიხსნა.

img5419ey0

დოლისყანა ვნახეთ ჯერ, შემდეგ ხანძთისკენ გზას დავადექით. ძნელად თუ წარმოვიდგენდი რომ ასეთ გზაზე მომიწევდა გატენილი მანქანით მგზავრობა! ფეხით

გამიჭირდებოდა ! მოწითალო ფერდობებს მაღლა და მაღლა მიყვება ძალიან ვიწრო გზა. ალბათ უფრო ფართო ბილიკი შეილება ეწოდოს. ზოგიერთს ისე შეეშინდა, თვალები დახუჭა და სირაქლემასავით თავი წაღებულ ბარგში “ტუცა”. ნაწვიმარიც არ იყო. მივადექით მართლაც და უუუუულამაზეს ადგილს! ბილიკით, ვინ იცის შეიძლება ამ ბილიკზე თვით გრიგოლ ხანძთელიც დადიოდა, ავუყევით ტაძრისკენ გზას! მივადექით და ჩვენ წინ ულამაზესი სურათი გაიშალა. თუმცა ძალიან დაზიანებულია, მაგრამ ……. არა რა სიტყვებით ამას ვერ იტყვი.სანთლები დავანთეთ , ლოცვა დავიწყეთ და ჰოი საოცრებავ ! უცებ ძალიან ძვრილად და ნაზად წვიმა წამოვიდა… თითქოს იქაურობა ცრემლით გვეგებებოდა და ტკივილისგან მოძალებულ სევდას ვერ მალავდა. შემდეგ კი ზუსტად 5 წუთში მზემ გამოანათა და ოქროსფერი დაედო ყველაფერს! ეს მართლაც რაღაც ის იყო, რასაც ვერ ახსნი… ეს უნდა შეიგრძნო.

 

img5409ba3
მიუხედავად იმის რომ ოპიზის ნახვა თავიდან არ გვქონდა დაგეგმილი, ცდუნებას ვერ გავუძელით და მისკენ წავედით. ალბათ ყველაზე ცუდად თავი იქ ვიგრძენით ყველამ!!! მხოლოდ რამოდენიმე კედელია დარჩენილი!!! აფეთქებული ტაძარი! თან რისთვის აფეთქებული!? იმისათვის რომ სოფლის გზა ვიღაცამ 50 მეტრით გვერდზე ვერ დაგეგმა და პირდაპირ ეკლესიაზე გაატარა! აღშფოთებამ და სიბრაზემ ყელში წამიჭირა… მერე ისევ საკუთარი უსუსურების შეგრძნება. მოვუარეთ ამ კედლებს და ვნახეთ გამონგრეული კედელი შევიხედეთ და გაძარცვული საძვალეები აღმოჩნდა. თანაც, როგორც ჩანს, ვიღაც მნიშვნელოვანი ადამიანის იყო, რადგან კარები არ ქონდა! ვერაგ თურქებს კი კედელი შეუნგრევიათ, გაუძარცვიათ. ძვლები პირდაპირ მიწაზეა მოფენილი ! ვუყურებდი მეგობრებს და ვხედავდი თუ როგორ განიცდიდა თითოეული მათგანი. …და ისევ უსუსურების შეგრძნება.

zvlebify7

 

შემდეგ გეზი შატბერდისკენ ავიღეთ. მივედით.ჰოი საოცრებავ მის კედელზე “უძველესი” მე-20 საუკუნის სომხური წარწერა აღმოვაჩინეთ!!!:(

დავიძარით არტანუჯის ციხისაკენ! ეს მართლაც ძალიან ხეირიანი დაგვირგვინება გამოგვდიოდა! ძლიერების და სიამყის, სევდისა და ტკივილის სუნი ტრიალებდა ამ ბუნებრივ ციხეზე! ულამაზესი და უმკაცრესი ადგილია!!

შემდეგი გაჩერება ჯოჯოხეთის კარიბჭეო გამოგვიცხადა გიდმა და მოემზადეთო! მართლაც აღარ გვეგონა თუ კიდევ რამე გამიკვირდებოდა იმ დღეს!!!!! ეს ულამაზესი დაკლაკნილი უზარმმაზარი “კორიდორი” რომელიც კლდეში გველივით მიიკლაკნება და დარბაზული ჩიხით მთავრდება ზოგან ისეთი ვიწროა რომ ორი კაცი ერთად ვერ გაივლის! იქ ასულებს ქართველობის გრძნობა გაგვიათმაგდა! გაბრწყინებული თვალებით ჩვენდაუნებურად სიმღერა წაგვსკდა ბაგეთაგან! ეს მართლაც რაღაც ძლიერი განცდა სიცოცხლის ბოლომდე გამყვება მეც და დარწმუნებული ვარ ყველა იქ მყოფებს! ექო განსაკუთრებულ ხიბლს ძენდა ისედაც ულამაზეს ქართულ სიმღერას! დროშაც გაიშალა და ბოლოს ჰიმნიც გაისმა!

222222222zs2

ემოციებისგან დაცლილნი ხოფასკან გავეშურეთ. ვიშოვეთ საკმაოდ ნორმალური სასტუმრო. რაშიც იქაური ქართველი გურადი დაგვეხმარა.

დილით ხოფადან თამარის ხიდის სანახავად მურღულის ხეობაში წავედით. რაზმში მყოფ მერღულიათა მოზრდილ რაზმს ქალაქ მურღულში საკუთარ ფესვებთან დაბრუნება და მოგვარეთა მოძიება უნდოდა. მურღულში მისვლით პენალი დავარტყით – თურმე იქ სულ ქართველები ცხოვრობენ და მთელი ქალაქი ჩვენ შემოგვესია. მოდიოდნენ და მოდიოდნენ ჩვენთან სასაუბროდ და ცენტრალური ქუჩა გაივსო ხალხით. რომელიმე ჩვენგანი სადაც გაჩერდებოდა, მის ირგვლივ მაშინვე იკვრებოდა დიდი წრე. თან, იუსუფელის ქართველებისგან განსხვავებით, ესენი მშვენიერი ქართულით საუბრობენ. იმ დღეს მურღულს ართვინის გუბერნატორიც სტუმრობდა, მაგრამ ჩვენი სტუმრობა ბევრად მასშტაბური ამბავი იყო. მურღულიები ქალაქის მერიაში შეხვდნენ მერის წარმომადგენელს !!!!! თავიანთი მოგვარეებიც იპოვეს !!!

murguli1ek6

 

იქ ერთი ჩოლოყაშვილიც გავიცანით – არისტოკრატიული, მართლა თავადური იერის დარბაისელი კაცი, რომელმაც თავისი ქართული ტიპაჟით ყველა მოგვხიბლა. “ჩოლოყ-ოღლუს მეძახიან ეს შობელძაღლებიო” ჩაილაპარაკა ჩვენთან საუბრისას და ცრემლიც მოერია. გზად თამარის ხიდიც ვნახეთ და გეზი ბათუმისკენ ავიღეთ!

ბათუმში 3 საათიანი შესვენება მოვაწყვეთ. მონატრებული ქართული კერძები დავაგემოვნეთ და 1 საათისთვის თბილისის გზას დავადექით! ჩაძინებულები ტაო-კლარჯეთის იმ ულამაზესი ადგილების კადრებით ვტკბებოდით, რომლებიც გასული ხუთი დღის განმავლობაში ცხადში გვიდუღებდა სულს.

პ.ს. სპეციალური მადლობა ბატონ ოსმანს ! მის გარეშე ამდენს ვერ მოვასწრებდით!!!! ოსმან არხეინად იყავი ! ხო ხედავ ვერც ვერაფერი დაგვაკელი!!!

 

[არტანუჯელი ბავშვები – ე.ო.]

tao kid 3

ao kid 4
tao kid 1
tao kid 2
tao kids
(c)
ტექსტი: გიორგი ჩოგოვაძე
ფოტოები: გიორგი ჩოგოვაძე, ეკა ონიანი, მიშა შომახია
[რამდენიმე ფოტო აღებულია ვიკიპედიადან, რადგან 2006 წ შემდეგ ფოტოების დიდი ნაწილი წამეშალა]

 

September 22nd, 2013

2 დღე გურიაში [ფოტორეპორტაჟი]

სოფელში, სადაც ბაბუაჩემის სახლია (ქვ.სვანეთი, სოფ. სასაში) რამდენიმე მჟავე წყალია. იქ ასე უწოდებენ გაზიან მინერალურ წყალს: მჟავეა, შუშხუნა და გემრიელი. ზოგი წყალი კუჭს უხდება, ზოგი – თირკმელს, ზოგი კი რევმატიზმს და სახსრების ანთებას კურნავს აბაზანების სახით.

ჩემს სოფელში 6 წელია არ ვყოფილვარ, იქიდან ბოთლით ჩამოტანილ  წყალს თბილისამდე, რა თქმა უნდა, ვერ მოყვება გაზი, რაც ასე აგემრიელებს, მაგრამ მაინც დიდი სიხარულია, თუ ვინმემ ხელს გამოაყოლა. ამიტომ, თბილისში იმ წყლის წყურვილს ნაბეღლავით ვიკლავ, რომელიც ყველაზე მეტად გავს ჩემი სოფლისას.

ჩემს ბევრ თანასოფლელს ჰქონდა იდეა, რომ წყლის კომერციალიზაცია მოეხდინათ. ერთი მხრივ ყველას გვინდა სასაშის (ან მუაშის – პატარა კურორტია სოფლის თავზე) მჟავე წყალი თბილისში, ბოთლით მოგვართვან. მეორე მხრივ კი ეს იმას ნიშნავს, რომ სოფელში წყალს ბაყბაყდევი დაეპატრონოს. ყველაზე მთავარი მიზეზი კი, რის გამოც ბიზნესიდეა არავინ განახორციელა, ადგილის ქალაქიდან სიშორე და წყლის მცირე მოცულობა იყო. ამის გამო, ყოველთვის მეგონა, რომ ბორჯომი და ნაბეღლავი მდინარეებად მოედინებოდა მათი წარმოშობის ადგილას, სანამ აი სულ 2 კვირის წინ ნაბეღლავში და თვითონ ნაბეღლავის წარმოებაში არ მოვხვდი Gepra-სა და თიკოს წყალობით.

ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ თიკომ ფეისბუქზე ფოტომოყვარულები მოიკითხა და საინტერესო მოგზაურობა შესთავაზა ნაბეღლავის ჩამოსხმის პროცესის ადგილზე სანახავად. ჩემი მოკრძალებული და უკვე ყავლგასული ფოტოტექნიკით ფოტომოყვარულებს ჯერჯერობით ვერ შევეჯიბრები, მაგრამ რატატუის  ავტორებს ხომ არა მხოლოდ საჭმელი, არამედ სასმელიც გვაინტერესებს, ჰოდა თიკოს იდეით ძალიან მოვიხიბლე. ასე აღმოვჩნდი 2 დღით გურიაში: ნაბეღლავი-ბახმარო-ურეკი.

ჩემთვის თითქმის უცნობ ადამიანებთან ერთად გურიის გზას თბილისიდან დილის 7 საათზე გავუდექით, ხაშურში ყავა დავლიეთ და დილის 9 საათისთვის ჯარგვალშიც ვისადილეთ(!).

coffeetogokhashuri
1236164_688056197889796_1766508463_n
1231387_688056707889745_1630041574_n
moibyaleko600
გზაზე ასჯერ შევისვენეთ, მოვწიეთ, ყავა დავლიეთ, ტუალეტი არ გამოვტოვეთ, ჩოხატაურის დაკლაკნილ უღელტეხილზე მოსასულიერებლადაც გავაჩერეთ და როგორც იქნა ნაბეღლავის ქარხანამდეც მივაღწიეთ.
ქუთაისური სასწრაფო დახმარების მანქანა
[ქსენონი ყოფილა სასნეულო სახლი http://www.nplg.gov.ge/gwdict/index.php?a=term&d=8&t=47680 :D]
ქუთაისური სასწრაფო
1234437_688057707889645_490572990_n
20130907_0231sm600
20130907_0120600
mebyalex600
20130907_0241ბწ
20130907_0076sm600
20130907_0178600

იქ აღმოვაჩინე, რომ ნაბეღლავის მინერალური წყალი თურმე სულაც არ მოედინება მდინარეებად, როგორც აქამდე მეგონა და ძალიან შეზღუდული რესურსია ♡

სხვათა შორის, ძალიან საინტერესო და საყვარელი პროცესია როგორ იბერება ნაბეღლავის ბოთლები, როგორ მირბიან სამრეცხაოში და თავდაყირა ეკიდებიან, მერე წყლით ივსებიან, იხუფებიან, იარლიყდებიან და ბოლოს მოდის თბილისში (ამაზე უფრო დეტალურად რატატუიზე დავწერ).

ფოტოსესიის შემდეგ გემრიელად ვისადილეთ, ორნახადი ჭაჭა მივაყოლეთ და ბახმაროსკენ დავიძარით.ისევ დაიწყო “აქ გაგვიჩერე, აქ გაგვიჩერე!”. ამჯერად ულამაზესი მთების, ჩამოწოლილი ნისლის და ნისლში გამოპარული მზის სხივების გადასაღებად. მაგრამ მძღოლი უკვე ისე იყო ჩვენი თავგასულობით მობეზრებული, ყველგან დაგვიანებით გაგვიჩერა, ჯუჯღუნით ☹

20130907_0303-2sm600

20130907_0260sm600
20130907_0290sm600
20130907_0343sm
1244572_10151704874698558_1693701218_o (1)
1234232_688060031222746_746609399_n
on the way to bakhmaro

ნისლის გამო გზა თითქმის აღარ ჩანდა. იმედი გადამეწურა, რომ ასეთ ამინდში ბახმაროში რამეს დავინახავდი. შოკი მივიღე, როცა ბოლო აღმართიც ავიარეთ და ნისლებიდან (თუ ღრუბლებიდან) თავი უცებ საღამოს ოქროსფერი სხივებით განათებულ ბახმაროში ამოვყავით.

20130907_0347sm600
20130907_0351bw
all600
20130907_0346sm600

ძველ, გვერდებჩამტვრეულ კოტეჯებს შორის უამრავი ახალი, გაწკრიალებული პატარა ხის სახლი დგას. შუაგულ ბახმაროში კი რომელიღაც წინასაარჩევნოდ, “იმ 9 წლის” ფერებში შეღებილი რამდენიმე მახინჯი შენობა და ერთერთ ფერდობზე VIP კოტეჯების უბანი.

სექტემბრის დასაწყისში აქ სეზონი დამთავრებულია, უკვე  ცივაო, ერთ-ერთი კოტეჯის პატრონმა აგვიხსნა.

კი, მართლა ციოდა ძალიან. ისე ძალიან, რომ უალკოჰოლოდ გაძლება არ შეიძლებოდა☺

1235184_688062257889190_1725137841_n

ურეკამდე გზაზე ისე დამეძინა, ჩოხატაურის თავბრუდამხვევი (ამ სიტყვის პირდაპირი გაგებით) უღელტეხილი აღარც კი მიგრძვნია. ღამე ურეკში გავათენეთ (ეს სიტყვაც პირდაპირი მნიშვნელობით:D), დღისით ზაფხულის უკანასკნელ მზის სხივებს მივეფიცხეთ ცოტა ხნით და გვიან ღამით ცივ თბილისში დავბრუნდით.

დასკვნა: კარგი ყოფილა გურიის მთები, პირველად ვიყავი და აუცილებლად ვიფიქრებ დიდი ხნით დაბრუნებაზე.

ნაბეღლავი კი ახლა უფრო მეტად მიყვარს, ვიდრე ადრე ♡

1003389_688058967889519_682099680_n

[ყველაზე პოზიტიური ფოტო by ალეკო შარვაძე]

განსაკუთრებული და ბევრი მადლობა:

ნაბეღლავს – მასპინძლობისთვის
ჯეპრას გუნდს – არაჩვეულებრივი ორგანიზებისთვის
თიკოს – მიწვევისთვის ♡
ალეკო შარვაძეს, თიკო ციცვიძეს და ნინა ლაბარტყავას – ფოტოებისთვის, რომელთაგან რამდენიმე ამ პოსტში გამოვიყენე
და მძღოლს – ჩვენი გაძლებისთვის
პ.ს. ფერადი ფოტოების სანახავად დააჭირეთ აქ.
March 15th, 2011

Svaneti Extreme Week 2011

ზუსტად არ ვიცი, რა ჩატარდა სვანეთში და რამდენად გადასარევი იყო ის, რაც ჩატარდა, მაგრამ ის კი ვიცი, რომ დიდი ხანია ასე ვიდეო-რგოლი არ მომწონებია ❤
ფანტასტიური ფერები, შესაბამისი მუსიკა, ნაკლები ხელოვნურობა და გატყლარჭული სიტყვები. Well done, guys! :))

და, როგორც მივხვდი, ამ ყველაფრის შემაჯამებელ ფილმსაც უნდა ველოდოთ :)

December 27th, 2010

წელსაც მინდოდა :D

- ეჰ, როგორ მინდოდა წელსაც პარიზში წასვლა…
– და შარშან იყავი?
- არა, უბრალოდ შარშანაც მინდოდა :(

ამ ცნობილი ანეკდოტის არ იყოს, წელსაც შარშანდელივით მინდოდა ვენის ფილარმონიაში საახალწლო კონცერტზე დასწრება, მაგრამ ვენაში კი არა, აქვე, ბათუმში ვერ მივდივარ :D

ჰოდა, რა თქმა უნდა, გაისადაც მენდომება :D

Plugin from the creators ofBrindes Personalizados :: More at PlulzWordpress Plugins